De "responsabilisering" van de werkgever
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De federale regering heeft de ambitie werkgevers te verplichten het loon van hun zieke medewerkers de eerste twee maanden gewoon door te betalen. Een goede zaak voor die zieke medewerkers zal u zeggen. Uiteraard. Maar wat even vergeten wordt, is dat die regeling "gesolidariseerd" was. De werkgevers betalen daar al sociale bijdragen voor zodat het RIZIV dit gewaarborgd loon kan betalen, vanaf de tweede maand voor bedienden, de derde week voor arbeiders. Alleen is de kost hiervan nogal fors gestegen.

Nu wil de regering dat werkgevers twee maanden gewaarborgd loon uitbetalen. Allemaal zogezegd in de naam van de “responsabilisering van de werkgever”, zo lezen we toch in het regeerakkoord. Zodat de werkgever er alles zou aan doen opdat zijn werknemer niet arbeidsongeschikt geraakt en gezond en wel op het werk functioneert. Ongehoord. En compleet onrealistisch. Alsof een werkgever er zich persoonlijk van kan of moet vergewissen dat zijn werknemer niet tegen een boom rijdt tijdens het weekend. Of in het hoofd van zijn werknemer zit om te zien of hij zich wel gelukkig voelt. Akkoord, een werkgever moet het beste voorhebben met zijn werknemer en de werkomstandigheden zo ideaal mogelijk laten verlopen. Maar trop is teveel.

Beseft de regering wel wat de maatregel in de praktijk echt betekent? Ik denk het niet. Ik ben het zelfs zeker. De ondernemer die mij deze week mailde wel. Eén van zijn werknemers brak afgelopen weekend zijn voet. Niet tijdens het werk, maar wel na een glaasje te veel op een feestje. Volgens de dokter kan het gemakkelijk een maand en langer duren vooraleer hij weer kan komen werken. De ondernemer heeft maar twee werknemers. De andere was trouwens eerder dit jaar al drie maanden out na een knieoperatie. Voor een klein bedrijf als het zijne, wegen de kosten voor een gewaarborgd loon nu al ongelooflijk zwaar. Zo zwaar dat hij dit jaar geen winst zal hebben. Hij en zijn vriendin verwachten een kindje, maar tijd voor wat quality time met zijn pasgeboren zoon zit er niet in. De geplande werken blijven doorlopen en met één werknemer minder is het alle hens aan dek.  Onze ondernemer had nochtans vroeger meer werknemers, vijf zelfs. Werk voor vijf heeft hij nog steeds. Maar de veel te hoge loonlast en strenge arbeidsvoorwaarden verplichtten hem om er drie te ontslaan. Twee van die drie zijn tot op vandaag nog steeds werkzoekend en leven van een uitkering, betaald door u en ik. Noemt de regering dat dan besparen?

De ondernemer is kwaad. Hij kan niet begrijpen dat wie zorgt voor jobs, voor werkgelegenheid, voor economische groei zo hard wordt gestraft. Dat regeringen telkens opnieuw maatregelen moeten uitvinden die het werken met personeel allesbehalve aantrekkelijk maken. Dat zelfstandigen en ondernemers niet meer gestimuleerd worden om een extra steun te bieden aan de economie. Gelijk heeft hij. Groot gelijk.

De nieuwe federale regering gaf aan een serieuze inspanning te willen doen om die torenhoge loonkost te verlagen. Onze ondernemer kan dat alleen maar toejuichen. Als ze ook werk maakt van het vereenvoudigen van een heel pak dwaze arbeidsregels, zal dit hem zeker aanzetten om opnieuw meer mensen aan te werven. Maar uiteraard niet als een groot deel van de beloofde lastenverlaging al teruggenomen wordt met een lastenverhoging. Zelfs met een gedeeltelijke compensatie van de meerkost dreigt deze maatregel meer dan 700 miljoen euro aan de werkgevers te kosten. Voor bedrijven met vooral bedienden verdubbelt de kost van het gewaarborgd loon. Voor bedrijven met vooral arbeiders verdriedubbelt die zelfs. Het zogenaamde eenheidsstatuut arbeiders-bedienden, dat zou gecreëerd worden met zo min mogelijk meerkosten voor de meest arbeidsintensieve sectoren dreigt voor deze sectoren een bijzonder dure grap te worden. Zo duur dat het tot een lagere tewerkstelling en minder aanwervingen zal leiden. En de beloofde lastenverlagingen? Buiten de indexsprong lijkt het nu alsof de regering een doekje uit de vestzak haalt en het in de broekzak stopt. 

(verschenen in De Standaard)

13 oktober 2014

Trefwoorden bij dit artikel: Loonkost, loon, Loonlasten, Loonlastenverlaging

 

Eindelijk.
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Eindelijk een regering die ondernemende mensen extra zuurstof geeft. Die mensen die hard werken probeert te belonen in plaats van af te straffen. Die in elk geval poogt de grote vermogens na te jagen in plaats van nog de voet nog eens extra te planten op de al zwaar belaste centen van ondernemers.  Die inzet op bedrijven, op het opkrikken van de concurrentiekracht. Akkoord, het is nog even wachten op de punten en de komma’s. Maar de aftrap is gegeven en het gezond verstand en de lange termijn lijken te zegevieren. De inspanningen zijn van structurele aard en hebben tot doel de sociale zekerheid ook in de verdere toekomst te vrijwaren. Dat kan maar door ook de economie voldoende groeiruimte te geven.

Weinig landen overtreffen België in belastingdruk. Veel mensen lijken dat te vergeten. De globale belastingdruk nog meer verhogen, zoals de verenigde oppositie blijkbaar voorstelt, kan niet anders dan de economie, de tewerkstelling en uiteindelijk ook de overheidsinkomsten schaden. Wie zijn fortuinen op de Kaaimaneilanden parkeert, draagt niets bij tot de sociale zekerheid, zorgt niet voor jobs of groei. Wie hier onderneemt en werkt wel. Het is dan ook niet meer dan eerlijk dat de regering kiest voor een doorkijkbelasting in plaats van een meerwaardebelasting op aandelen of het in stand houden van monsterboetes. Belastingen die de hard werkende middenklassen zouden treffen op hun al zwaar belaste inkomens.

Geen enkel land overtreft België in loonlasten. Nergens is de kloof tussen wat een werknemer netto krijgt en wat een werkgever daarvoor betaalt zo groot als in België. Dit heeft niet alleen een negatief effect op de reële koopkracht van werknemers, het heeft vooral ook een negatief effect op onze concurrentiekracht. De gevolgen daarvan hebben we de voorbije 20 jaar gezien. Steeds meer arbeidsintensieve bedrijven die noodgedwongen de deuren moeten sluiten of elders hun tenten opslaan. Ook dat probeert deze regering te doorbreken. Ondanks de budgettaire beperkingen die vooral het gevolg zijn van de in het verleden opgebouwde schuldenlast en veel minder van de huidige crisis of het “bankendebacle”.  Dat zoiets gebeurt door de koopkracht aan te tasten is te betreuren, maar er waren weinig alternatieven. De zelfstandigen zijn dit trouwens gewoon. Hun koopkracht is de voorbije jaren al gedaald als gevolg van de crisis, in tegenstelling tot de koopkracht van werknemers.

Wie het zeker niet met mij eens is, zijn de vakbonden. Hun reacties op het regeerakkoord spreken boekdelen: “Nog erger dan de ergste horrorfilm, een omgekeerd Robin Hoodje, de meest rechts-conservatieve na-oorlogse regering ooit…”.  Dat er bij veel mensen onvrede is bij de besparingen is begrijpelijk. Niemand wil erop achteruit gaan. Maar deze krachttermen zijn ver buiten proportie. De sociale bescherming van werknemers blijft, ook onder die zogenaamd centrum-rechtse regering, bij de allerbeste van de hele wereld. Als dit horror is, wat moeten, op uitzondering van wat Scandinaven, al die andere Europeanen dan zeggen? Om maar te zwijgen van de rest van de wereld! Wat was dan het alternatief? De schulden nog wat meer vergroten? Het factuur volledig doorschuiven naar de volgende generaties? Ah ja, “de rijken” laten betalen. Zoals gezegd zal deze regering dat doen. Of was het de bedoeling de hardste werkers, ondernemers en werknemers, de groep die nu al veruit de meeste belastingen betaalt, nog wat meer belastingen laten betalen, de ondernemers nog meer geld uit de zakken kloppen, tot er geen winst meer overblijft? Dat er dan niet meer geïnvesteerd kan worden is dan waarschijnlijk een “probleem voor later”. Gelukkig bezondigt deze regering zich niet aan dergelijk onverantwoord korte termijn denken.

Dat we met zijn allen wat langer moeten werken is ook niet meer dan normaal. We krijgen alsmaar meer tijd, we leven langer. Laat ons die tijd benutten om ons pensioenstelsel op een duurzame manier overeind te houden. De gemiddelde Belg werkt vandaag net iets meer dan 30 jaar van de 80 jaar dat hij leeft. Draagt dus 30 jaar bij aan de sociale zekerheid via pensioenen, kinderbijslag, tijdskredietpremies, ondersteuning van de gezondheidszorg,… die andere “periodes” moet hij overbruggen. Een groot wiskundige moet je niet zijn om te weten dat dit niet kan. Daar komen op termijn 2 jaar bij! Niet meer, want de vele gelijkgestelde periodes die je pensioenrecht geven zonder dat je werkt blijven zo goed als onaangetast. Is pakweg 33 jaar werken op 80 levensjaren horror? Nee toch.

Trouwens de vakbonden moeten zich niet ongerust maken. Niet alles is voor de werkgevers in het regeerakkoord. Ook ondernemers moeten zoals gezegd inspanningen doen. Een aantal sectoren zullen de btw-verhoging zeker voelen. En wie een arbeidsongeschikte werknemer in dienst heeft, zal die vanaf 2015 tot 60 dagen gewaarborgd loon moeten uitkeren. Een harde noot om kraken. Een pure lastenverhoging die tot 350 miljoen euro kan oplopen bovendien en een voorafname op het overleg arbeiders-bedienden dat er binnenkort hopelijk aankomt. Dat neemt niet weg dat we aan het sociaal overleg zullen deelnemen, zoals we de voorbije jaren deden met overwegend socialistisch getinte regeringen. We hopen van de andere sociale partners hetzelfde. Want alleen samen geraken we vooruit.

(verschenen op www.deredactie.be)

07 oktober 2014

Trefwoorden bij dit artikel: regeerakkoord

 

Terugblik op de Europese week van de KMO
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vorige week was het Europese KMO-week. Een goede gelegenheid voor de Europese commissie om in Napels een SME Assembly te organiseren. The place to be dus voor elke zichzelf respecterende KMO-organisatie uit de EU. Met debatten over KMO-financiering, tweede kans na faillissement en de eengemaakte digitale markt voor KMO’s leek het programma ook veelbelovend.

De realiteit leerde evenwel dat Europa nog ver van de echte KMO-realiteit staat. Een debat over de financiering van de KMO gaf vooral het podium aan private equity-spelers of business angels. Boodschap naar de startende zelfstandigen: “bij een bank moet je niet zijn voor de financiering van je opstart”. Wat de alternatieven dan wel zijn kwam helemaal niet n bod. Goede voorbeelden daarover uit diverse EU-lidstaten,… geen ruimte voor. Er werd dus voorbij gegaan aan hoe het 99% van de Europese KMO’s vergaat bij de financiering van hun bedrijf en hun projecten.

Hetzelfde verhaal bij het debat over de eengemaakte digitale markt. De aandacht ging exclusief naar die minderheid aan KMO’s die via die digitalisering ook op andere markten kansen kan krijgen. Zeer belangrijk uiteraard, zeker voor onze Belgische KMO’s. Maar toen ik vroeg in welke mate de EU overgrote meerderheid aan KMO’s die vooral op de binnenlandse markt actief zijn gaat sensibiliseren en ondersteunen om morgen mee te zijn in dat digitale verhaal keek het verzamelde panel alsof ik van een andere planeet kwam. Daar had men duidelijk nog niet aan gedacht.

Het toont aan dat Europa blijft worstelen met de “afstand tot de burger”, dus ook de afstand tot de burger-zelfstandige ondernemer die in één van de lidstaten een klein bedrijfje runt en probeert uit te bouwen. Onze ambachtelijke bedrijven, kleine producenten, handelaars,…  die naast ondernemer vaak ook bindmiddel zijn in ons sociaal weefsel, de mayonaise van onze steden en gemeenten.

Europa mag en moet uiteraard inspanningen doen voor de trekkers, de gazellen, diegenen voor wie the sky the limit is. Maar ze mag haar aandacht daartoe niet beperken. De toegevoegde waarde voor de samenleving van die miljoenen kleine ondernemers is zo groot dat ze meer aandacht, ondersteuning en specifieke programma’s verdienen.

En uiteraard ook aandacht voor hun specifieke problemen, zoals de aanpak van malafide reclameronselaars. Die stoppen niet aan de landsgrenzen. Ook zij denken en werken Europees.  Ze verplaatsen hun maatschappelijke zetel continu en ze zijn actief in de hele Unie. Om hun prakijken te stoppen, moeten alle lidstaten samenwerken. We wachten tot op vandaag nog altijd tevergeefs op een vervolg op het voorstel de Europese Commissie. Zij plande een Europese zwarte lijst, strengere straffen, een betere informatie-uitwisseling, samenwerking tussen de lidstaten en een verbod tegen misleidende formulieren.

Of het meer betaalbaar maken van het elektronisch betalingsverkeer.  Willen we elektronisch betalen meer stimuleren, dan moet de kostprijs voor de betalingsdiensten naar beneden. Een gefaseerde uitdoving van de Interchange Fee – de vergoeding die de bank van de handelaar aan de bank van de koper betaalt om de transactie met een betaalkaart af te handelen – is hierbij een belangrijke stap.

Om nog te zwijgen van een betere machtsverhouding tussen de enkele multinationals en hun vele toeleveranciers. Europa streeft naar een ruimer aanbod producten, maar uiteraard van behoorlijke kwaliteit. Grote ondernemingen die elk risico verleggen naar hun kleine toeleverancier staan daar diametraal tegenover. 

De Europese Unie heeft dus nog heel wat groeimarge in haar KMO-beleid. Het zou niet slecht zijn om die beschikbare ruimte te besteden aan de vele micro-ondernemingen die de Unie rijk is.

 

06 oktober 2014

Trefwoorden bij dit artikel: KMO, Europa, KMO

 

Lijstjes
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Lijstjes maken is gemakkelijk. Rond Nieuwjaar vol met goede voornemens, voor je bezoek aan de supermarkt met alle benodigdheden, rond Sinterklaas met vele kinderwensen. Maar zoals dat vaak met lijstjes gaat, ze zijn onvolledig. Je vergeet er iets op te zetten of je vergeet wat erop stond.

De voorbije dagen zijn in de media ook lijstjes verschenen. Onheilspellende opsommingen over de nakende besparingen voor gezinnen. Minder kindergeld, meer inschrijvingsgeld, het verdwijnen van de loonbonus, het opdrogen van het gratis uurtje elektriciteit. Stemmingsmakerij? Ja. Begrijpelijk? Ook. De journalist, maar ook u en ik, zijn zelf gezinnen. De besparingen zijn geen ver-van-mijn-bed-show, de plannen van de Vlaamse regering zijn plots heel tastbaar.

Maar de lijstjes zijn niet volledig waardoor de nuances verdwijnen. Het is alsof enkel de burger of de gezinnen inspanningen moeten doen. Dat ondernemers al veel inspanningen gedaan hebben en nog zullen moeten doen verdwijnt onder het opgeblazen besparingsstof. Hun inkomen is de voorbije jaren gedaald door de crisis. Over de laatste 8 jaar is hun inkomen 12% minder gestegen dan dat van onze werknemers. Om de vergelijking te maken: dat is de tegenwaarde van zes indexsprongen. In diezelfde periode een forse belastingverhoging op de liquidatiebonus, op het al belast inkomen van de zelfstandigen.

En de ondernemers zullen  ook de huidige besparingen voelen. De geschrapte lastenverlaging op Vlaams niveau is daar het eerste bewijs van. Ook al was de lastenverlaging beloofd, ook al is ze broodnodig voor onze bedrijven om hen te laten concurreren met het buitenland, ook al levert meer competitiviteit meer jobs op. En dat is geen ver-van-mijn-bed-show. Als je bedenkt dat 90 procent van de tewerkstelling in ons land door onze KMO’s gecreëerd wordt, heb je er als gezin en werknemer alle belang bij dat die KMO’s blijven bestaan.

Zijn ondernemers dan niet bereid nog meer inspanningen te leveren? Zeker wel. Als die garantie bieden op meer economische groei. Maar niet ten koste van alles. Een taks-shift, geen probleem. Maar een meerwaardebelasting op aandelen of verhoogde belasting op liquidatiebonus? Dat is het al verworven en belaste inkomen van zelfstandigen afnemen. Ik dacht het niet.

Iedereen moet inspanningen leveren, dat lijkt stilaan duidelijk en niet meer dan normaal. Dus ook de gezinnen en de werknemers. Laat ons eerlijk zijn, er blijven sociale correcties. De apocalyptische slogans die de vakbonden deze week in de Brusselse straten scandeerden, zijn dan ook zwaar overdreven. Wie het minder breed heeft, zal minder moeten besparen dan wie best wel wat reserves heeft. Dat is logisch. Maar dat de knip erop moet, dat staat vast.

We hebben het veel te ver laten komen. Nochtans hebben we er genoeg voor gewaarschuwd. Aangedrongen om geen geld uit te geven dat er niet is. Om mensen geen beloftes te doen die je toch niet kan volhouden, zoals de vele tijdskredietpremies. Om de gratis-politiek terug te schroeven. Gratis bestaat trouwens niet, er is altijd iemand die de rekening betaalt. Dat zijn meestal de ondernemers trouwens, zoals voor de gratis elektriciteit.

Wat ons betreft, gaan de besparingen nog niet ver genoeg. De Vlaamse regering had de hand best nog wat meer in eigen boezem mogen steken. Door de eigen overheidsdiensten nog meer af te slanken bijvoorbeeld. Maar daar maak je je niet populair mee. Je riskeert dat het land op zijn kop staat. Alleen is het echt wel nodig. We moeten immers een perspectief geven aan de mensen. Een perspectief dat het overmorgen beter zal zijn. Dat er meer en betere jobs zullen zijn, dat onze sociale zekerheid en ons onderwijs over meer middelen zullen beschikken. Want daar wordt iedereen beter van. Tenminste als het op een duurzame manier gebeurt. En dat kan enkel door te zorgen dat onze economie groeit, niet door de belastingdruk nog meer te verhogen.

Daarom, Reculer pour mieux sauter. Dat moet de boodschap zijn. En vooruit met de geit. Ter plaatse trappelen, is geen optie. De blik vooruit, werken aan de toekomst. Mensen perspectief geven op meer welvaart. En dat kan enkel door allemaal samen de hand aan de ploeg te slaan.

(verschenen op www.tijd.be)

29 september 2014

Trefwoorden bij dit artikel: regeerakkoord, regering

 

Dat de knip erop moet, dat staat vast
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Lijstjes maken is gemakkelijk. Rond Nieuwjaar vol met goede voornemens, voor je bezoek aan de supermarkt met alle benodigdheden, rond Sinterklaas met vele kinderwensen. Maar zoals dat vaak met lijstjes gaat, ze zijn onvolledig. Je vergeet er iets op te zetten of je vergeet wat erop stond.

De voorbije dagen zijn in de media ook lijstjes verschenen. Onheilspellende opsommingen over de nakende besparingen voor gezinnen. Minder kindergeld, meer inschrijvingsgeld, het verdwijnen van de loonbonus, het opdrogen van het gratis uurtje elektriciteit. Stemmingsmakerij? Ja. Begrijpelijk? Ook. De journalist, maar ook u en ik, zijn zelf gezinnen. De besparingen zijn geen ver-van-mijn-bed-show, de plannen van de Vlaamse regering zijn plots heel tastbaar.

Maar de lijstjes zijn niet volledig waardoor de nuances verdwijnen. Het is alsof enkel de burger of de gezinnen inspanningen moeten doen. Dat ondernemers al veel inspanningen gedaan hebben en nog zullen moeten doen verdwijnt onder het opgeblazen besparingsstof. Hun inkomen is de voorbije jaren gedaald door de crisis. Over de laatste 8 jaar is hun inkomen 12% minder gestegen dan dat van onze werknemers. Om de vergelijking te maken: dat is de tegenwaarde van zes indexsprongen. In diezelfde periode een forse belastingverhoging op de liquidatiebonus, op het al belast inkomen van de zelfstandigen.

En de ondernemers zullen  ook de huidige besparingen voelen. De geschrapte lastenverlaging op Vlaams niveau is daar het eerste bewijs van. Ook al was de lastenverlaging beloofd, ook al is ze broodnodig voor onze bedrijven om hen te laten concurreren met het buitenland, ook al levert meer competitiviteit meer jobs op. En dat is geen ver-van-mijn-bed-show. Als je bedenkt dat 90 procent van de tewerkstelling in ons land door onze KMO’s gecreëerd wordt, heb je er als gezin en werknemer alle belang bij dat die KMO’s blijven bestaan.

Zijn ondernemers dan niet bereid nog meer inspanningen te leveren? Zeker wel. Als die garantie bieden op meer economische groei. Maar niet ten koste van alles. Een taks-shift, geen probleem. Maar een meerwaardebelasting op aandelen of verhoogde belasting op liquidatiebonus? Dat is het al verworven en belaste inkomen van zelfstandigen afnemen. Ik dacht het niet.

Iedereen moet inspanningen leveren, dat lijkt stilaan duidelijk en niet meer dan normaal. Dus ook de gezinnen en de werknemers. Laat ons eerlijk zijn, er blijven sociale correcties. De apocalyptische slogans die de vakbonden deze week in de Brusselse straten scandeerden, zijn dan ook zwaar overdreven. Wie het minder breed heeft, zal minder moeten besparen dan wie best wel wat reserves heeft. Dat is logisch. Maar dat de knip erop moet, dat staat vast.

We hebben het veel te ver laten komen. Nochtans hebben we er genoeg voor gewaarschuwd. Aangedrongen om geen geld uit te geven dat er niet is. Om mensen geen beloftes te doen die je toch niet kan volhouden, zoals de vele tijdskredietpremies. Om de gratis-politiek terug te schroeven. Gratis bestaat trouwens niet, er is altijd iemand die de rekening betaalt. Dat zijn meestal de ondernemers trouwens, zoals voor de gratis elektriciteit.

Wat ons betreft, gaan de besparingen nog niet ver genoeg. De Vlaamse regering had de hand best nog wat meer in eigen boezem mogen steken. Door de eigen overheidsdiensten nog meer af te slanken bijvoorbeeld. Maar daar maak je je niet populair mee. Je riskeert dat het land op zijn kop staat. Alleen is het echt wel nodig. We moeten immers een perspectief geven aan de mensen. Een perspectief dat het overmorgen beter zal zijn. Dat er meer en betere jobs zullen zijn, dat onze sociale zekerheid en ons onderwijs over meer middelen zullen beschikken. Want daar wordt iedereen beter van. Tenminste als het op een duurzame manier gebeurt. En dat kan enkel door te zorgen dat onze economie groeit, niet door de belastingdruk nog meer te verhogen.

Daarom, Reculer pour mieux sauter. Dat moet de boodschap zijn. En vooruit met de geit. Ter plaatse trappelen, is geen optie. De blik vooruit, werken aan de toekomst. Mensen perspectief geven op meer welvaart. En dat kan enkel door allemaal samen de hand aan de ploeg te slaan.

 

26 september 2014

Trefwoorden bij dit artikel: Besparingen, regering, Besparingen

 

Vorige  |1|2|3|4|5|6|7|8|9|10|11|  Volgende
Stel uw vraag
BelgacomElectrabelKBCADMBZenito