Vandaag is het de 100e Internationale Vrouwendag. In se een ongelukkig jubileum. De ongelijkheid tussen mannen en vrouwen blijkt nog niet uitgeroeid.

Dat uit zich bij voorbeeld in het aandeel vrouwen dat een groot bedrijf leidt. 5%, volgens een studie van het World Economic Forum, dat De Standaard vandaag op de 1 plaatst. Slechts 1 op de 20 bedrijven met meer dan 1.000 medewerkers en een vrouw aan het hoofd dus.

Vreemd eigenlijk: in Vlaanderen is 1 op 3 startende ondernemers een vrouw. En 36% van alle zelfstandigen in Vlaanderen, zijn vrouwen.

Dat is nog niet alles. In ons land zijn er naar schatting 135.000 meewerkende echtgenotes. Dat zijn in feite ook ¾ zelfstandigen. Veel KMO’s met een mannelijke zaakvoerder zouden ineen stuiken zonder die vrouw.

Die 135.00 vrouwen verzetten achter de schermen gigantisch veel werk. Dat wordt echter onvoldoende naar waarde geschat. Hun sociaal statuut is nog altijd te weinig aantrekkelijk.  Het respect voor wat ze achter de schermen doen nog altijd te beperkt.

Anderzijds moet er ook meer werk gemaakt worden  van de promotie van vrouwelijke ondernemers als rolmodel. De huidige KMO Laureaat, de ‘beste’ Vlaamse  KMO- ondernemer '  zeg maar, is een vrouw. Grete Remen, een ferme madam, maar vooral een steengoed ondernemer, een voorbeeld voor veel van haar collega's, mannen en vrouwen.

En daar is het ons uiteraard om te doen: veel goede ondernemers hebben. Onze vrouwelijke rolmodellen kunnen daar een stevige steen aan bijdragen.

De jongste tijd wordt ruim bericht over bedrijven die het slecht doen. Op economisch vlak zoals Opel. Op communicatief vlak zoals AB Inbev. Of op beide vlakken zoals Carrefour.

Goed bedrijfsnieuws komt veel minder in de media. Nochtans is dat er, elke dag. Duizenden KMO-ondernemers ondernemen goed en toekomstgericht. Het gaat vaak om ambachtelijke bedrijven, bijna altijd op erg moderne leest geschoeid.

Ik was gisteren te gast bij zo’n bedrijf, een glasbedrijf uit Bornem. Samen met 25 leerlingen van het KTA Mechelen. Die er hopelijk hebben opgestoken dat een technische of beroepsopleiding mooie toekomstkansen biedt. Ook als ondernemer.

Want dat is de bedoeling van de UNIZO Onderwijsvakmansroute. Tonen dat met volle goesting kiezen voor technisch of beroepsonderwijs een toekomstgerichte keuze is.

In totaal kregen de 160 deelnemende Vlaamse KMO’s 4.800 leerlingen over de vloer, dubbel zoveel als tijdens de eerste editie, 2 jaar geleden. Succesvolle KMO-ondernemers die duizenden leerlingen enthousiasmeren om hun voorbeeld te volgen, da’s toch nieuws? Positief nieuws bovendien.

Weerslag op de nationale krantenpagina’s: 0,0. Blijkbaar is dit goede nieuws niet goed genoeg. Verkoopt economische kommer en kwel beter.

Het gevolg van die hoofdzakelijk negatieve economische berichtgeving is dat lezers gaan denken dat het ook effectief allemaal kommer en kwel is. Dat leidt tot minder mensen die durven een zaak starten en politici die hoofdzakelijk geneesmiddelen ontwikkelen voor zieke bedrijven en te weinig focussen op vitamines voor bedrijven met potentieel.

We moeten deze spiraal dringend ombuigen. Want de teneur in de kranten mag geen self-fulfilling prophecy worden. 

Vandaag reageerde ik in verschillende interviews ontstemd op een nieuw plan van  CDH.  Die partij wil bestaande fiscale lastenverlagingen voor bedrijven koppelen aan een werkgarantie voor het personeel.

Die koppeling maken; lastenverlaging en personeelsbehoud, is geen goed idee. Werkgelegenheid bij decreet bestaat niet.  Men heeft dit systeem gedurende veertig jaar in het oosten van Europa uitgeprobeerd, en het werkt niet. 

Bedrijven dwingen om mensen aan te werven, terwijl deze eigenlijk niet noodzakelijk zijn, is uitermate contraproductief:  E en overbodige werkkracht is een niet-productieve kost die het bedrijf schaadt.  

Die niet ontslaan brengt de werkgelegenheid van de ganse onderneming in het gedrang.  En voor alle duidelijkheid, ik ken geen enkele ondernemer die voor zijn plezier iemand ontslaat.

De herstructurering van Carrefour stond vandaag paginabreed in alle kranten. Voor het gemak werd dit voorbeeld toegevoegd aan eerdere herstructureringen ten gevolge van de crisis. Werd er met een even zwarte pen een doemverhaal geschreven over de zware sociale effecten van de crisis.

Dit specifieke verhaal verdient evenwel een forse nuancering. De distributiesector op zich (dus inclusief Carrefour) is er niet op achteruit gegaan het voorbije jaar. De tewerkstelling in deze sector evenmin.

Carrefour is dus allerminst een crisisslachtoffer. Het is eerder een gevolg van een beleid niet aangepast aan de Belgische markt gecombineerd met jarenlang te verregaande syndicale eisen. Met andere woorden: een management te ver van de realiteit op de vloer en een kortzichtige syndicale aanpak.

Van de in de distributiesector gecreëerde banen en ook dit jaar te verwachten banen; geen letter in onze kranten. Dat er in de sector mogelijks zelfs een netto groei aan banen komt; werd ter meerdere eer en glorie van de negatieve berichtgeving netjes doodgezwegen. Ja, ... ik heb problemen met onevenwichtige berichtgeving.

Achter het verhaal van Carrefour zit evenwel ook nog een ander, zelfs hoopgevend verhaal. Met name dat van de heropleving van de buurtwinkel. Het in Frankrijk geroemde hypermarktconcept sloeg hier niet aan. Tegelijk groeide de belangstelling voor de in de centra van onze steden en gemeenten gelegen buurtwinkel.

Het distributielandschap is immers geëvolueerd. Samen met de demografie. Eenoudergezinnen, tweeverdieners; die lopen na het werk steeds vaker snel een buurtsuper binnen. Voor wat ze die dag/avond nodig hebben. De grote aankopen sparen ze op tot het weekend.

Het gaat hier dan wel niet vaak meer om de oude kruidenier. Veel zelfstandigen bundelen hun krachten met een sterke commerciële groep. De zelfstandige brengt zijn flexibiliteit, klantvriendelijkheid en typisch ondernemersengagement in; de commerciële groep haar aankoopkracht en herkenbaar enseigne. Is het franchisecontract evenwichtig, is dit altijd een win-win.

Da’s de toekomst. If you can’t beat them, join them.

Deze morgen las ik het interview met Open VLD-voorzitter Alexander De Croo in De Morgen.  Ik las er vooral de bekommernis in ook voor de komende generaties een sterke sociale zekerheid te behouden en het besef dat dit maar kan als  de economie voldoende groeit.

Hij kon het niet beter zeggen dan met de quote “Het creëren van een aantrekkelijke omgeving voor ondernemen is de beste staatsinterventie die een overheid kan doen in de economie.”  Ik zou er nog aan toe voegen: "... en dat is de beste garantie op een deftig pensioen en een goede gezondheidszorg voor iedereen".

De Croo slaat in De Morgen nagels met koppen, zowel zijn diagnose van de pijnpunten als zijn remedie ervoor, lijken een blauwdruk van de UNIZO-voorstellen. Als zijn woorden worden omgezet in daden, dan komen we er.

Het stond in de sterren geschreven dat de media slechts fracties uit zijn discours zouden lichten, omdat de wereld nu eenmaal bestaat uit soundbites. Dat was vorige week het lot van Frank Vandenbrouckes doorwrochte essay: uitgebeend worden tot “dienstencheques worden duurder voor tweeverdieners”.

Bij De Croo was dat, op het middagnieuws van VRT Radio: weg met het brugpensioen en de gelijkgestelde periodes.

We kunnen alleen maar hopen dat de mediasteekvlam zijn voorstellen niet verpulvert. Want die gaan naar de kern: enkel door langer en meer werken aan te moedigen, kunnen we onze sociale zekerheid betaalbaar houden. Sociale voorstellen van een “donkerblauwe” liberaal, zou de soundbite kunnen klinken.

Mijn steun krijgt zijn boodschap alvast. 

Brugpensioen kost de maatschappij erg veel geld. De kost ervan wordt zowel door de werkgever als de werknemer afgewenteld op de sociale zekerheid. Allesbehalve een sociale maatregel dus. In feite moet het brugpensioen zo snel mogelijk afgeschaft worden.

De politieke moed daartoe ontbreekt evenwel . Dus probeert de regering al schuifelend het gebruik/misbruik ervan te ontmoedigen. Vandaag zette ze een nieuw stapje.

Alhoewel. Want wat de regering vandaag besliste, zal de werknemer die op brugpensioen  gaat  nauwelijks ontmoedigen, enkel de werkgever een beetje meer geld kosten, zo’n 5€ per maand.

Om brugpensioen echt terug te dringen, moet het substantieel duurder worden voor beide betrokken partijen: de werkgever én de werknemer.

Immers, zolang die laatste het verschil niet voelt in zijn portefeuille, zal hij niet ontmoedigd worden vervroegd uit te treden. 

En beter nog: laat ons die maatregel gewoon afschaffen en vervangen door een zeer beperkte specifieke werkloosheidsmaatregel voor mogelijke echte "slachtoffers".

Laat ons ook de pensioenuitkering berekenen op basis van gewerkte jaren en bekijken welke maatschappelijk relevante activiteiten ook als werk kunnen beschouwd worden.

Laat ons dus eens een echte oefening starten om een duurzaam pensioensysteem herop te bouwen dat ook de komende generaties reële garanties biedt.