Vandaag mocht ik bij Elio Di Rupo op de koffie. Eigenlijk op uitnodiging van koning Albert. Die raadde de preformateur aan de sociale partners te raadplegen. 

Aan de poort van de Wetstraat 10 stond heel wat pers. Minstens evenveel commentatoren lieten hun licht schijnen over de piste waarop onze koning onze preformateur stuurde: de sociale partners raadplegen.

Volgens sommigen willen bepaalde partijen, via de sociale partners, de onderhandelaars onder druk zetten het huidige compromis te aanvaarden.

Voor alle duidelijk: UNIZO noch ikzelf laten ons door niemand voor de kar spannen. We rijden slechts voor 1 heer: de Vlaamse zelfstandige ondernemers.

Alle voorstellen wegen we af op die weegschaal: komen ze ten goede aan de ondernemers en de ondernemende mensen in dit land? Laten ze hen toe werk en welvaart te creëren voor zichzelf en anderen?

En dus: de noodzakelijke afspraken over de financieringswet doorschuiven naar de te vormen regering? Slecht idee. Zo sla je op voorhand de vloer onder die regering weg.

En dat is uit den boze. De volgende regering moet 4 jaar lang kunnen wroeten om onze economie erbovenop te krijgen. Dat moet kunnen gebeuren in een stabiel klimaat  en dat creëer je door op voorhand over alles goede afspraken te maken.

Vandaag woonde ik de persvoorstelling van ‘Brazilië voor beginners’ bij, een Canvasprogramma dat dit najaar loopt. Daarin onderzoeken 10  Vlamingen de toestand van hun vakgebied in Brazilië.

Ikzelf mocht er ‘technologie en ondernemen’ 4 dagen lang onder de loep nemen. En ik heb kunnen vaststellen: beide stuwen de hoge vlucht die Brazilië nu neemt. Het is een economische wereldmacht. Dat is te danken aan de ondernemingszin en het optimisme van de  Brazilianen.

Moeten we hier bang zijn voor de opkomst van  Brazilië  en andere BRIC’s? Ik vind van niet. Tenslotte hebben onze grootouders 50 jaar geleden net hetzelfde gedaan. Met optimisme en ondernemingszin van Vlaanderen één van de beste plaatsen ter wereld om te leven, gemaakt.

Dankzij hen beschikken de meeste mensen hier over grote verworvenheden: een goed sociaal vangnet, uitstekend en democratisch onderwijs, …

We mogen echter niet op onze lauweren rusten. Voortdoen. Slechts als we de werkkracht van onze grootouders aan de dag leggen, houden we wat we hebben.

We hebben het in eigen handen.

Als ondernemer je golfabonnement deels inbrengen als kost.

“Een schande” volgens de ene linkse Vlaamse partij, de andere linkse Vlaamse partij “stelt er zich vragen bij”. 

Voor die partijen zijn de golfclubs , met hun (ten onrechte) elitair imago natuurlijk een makkelijke schietschijf. 

Ze gebruiken dit om de aanval op de aftrekposten in te zetten, de aanval op de ondernemers ook, want weer eens insinueren ze dat deze hard werkende mensen te weinig belastingen betalen. We weten intussen allemaal dat niets minder waar is. 

De criticasters gaan  immers  erg snel door de bocht. Hoe komt het dat ons belastingssysteem zoveel aftrekposten kent? Omdat de belastingdruk in ons land Olympisch hoog is. En onze politici ervoor gekozen hebben die deels te drukken door aftrekposten te creëren.

Een betere keuze ware geweest: de globale belastingdruk verlagen.

Dus: de discussie voeren over het schrappen van aftrekposten kan pas gebeuren als de globale discussie over de torenhoge belastingdruk in ons land gevoerd is. 

Nu zomaar aftrekposten schrappen = lasten verhogen. Dat doe je niet als je de economie wil zien groeien.

Vandaag vroeg federaal minister van Werk Milquet aan haar Vlaamse collega Muyters hoe hij tegenover brugpensioen op 50 van de Opel-arbeiders stond.

Geen ja of neen vanuit de Vlaamse regering. Enkel een ontwijkend “dit is een federale bevoegdheid, wij moeten ons hier niet over uitspreken”.

Onze Vlaamse en federale politici moeten moediger durven zijn. Iedereen wéét dat brugpensioen op 50, niets meer is dan de rekening doorschuiven naar de volgende generatie.

Onze politici moeten die boodschap durven geven.

Het verweer van het kabinet-Milquet “de bruggepensioneerden worden geactiveerd” klinkt erg hol. Het wordt ook onderuitgehaald door de cijfers. 110.000 mensen op brugpensioen, 1.800 ervan zitten in een activeringstraject.

Ik schiet niet op de Opel-arbeiders die eieren voor hun geld kiezen: weinig werkgevers kunnen deze 50-plussers evenveel bieden als hun brugpensioen, laat staan dan hun Opel-loon.

Ook daar moet iets aan gedaan worden.

Bij voorbeeld voor de horecaondernemer die me deze morgen belde. Heeft werk, wil nieuwe werknemers opleiden maar vindt niemand “te zwaar werk en te weinig betaald meneer”.

Zoals deze wanhopige ondernemer zijn er duizenden. En hun aantal zal groeien want de krapte op de arbeidsmarkt zal toenemen.

Zonder moedige keuzes boeren we onszelf arm. Een ervan moet zijn: de poort van het brugpensioen dicht, zonder nieuwe achterpoortjes. 

Vanmorgen vergaderde ik met de andere sociale partners en de Vlaamse regering over de besparingen die de VDAB moet realiseren. 

Onze keuze is duidelijk: liever het mes in premies om mensen thuis te laten zitten (de aanmoedigingspremies voor tijdskrediet) dan het mes in de begeleiding van mensen die hun job verliezen naar een nieuwe job.

Niet zo voor de vakbonden. voor hen is de hangmat belangrijker, is wie niet werkt belangrijker dan wie werkt. Ook de Vlaamse regering aarzelde om de "moedige" keuze te maken.

PS: in juni ontving de VDAB 20% meer vacatures dan in mei. Eind juni stonden 44.164 vacatures open.

En de knelpunten die blijven. En het gaat heus niet alleen om beroepen waarvoor je niet omgeschoold kan worden zoals ingenieurs.

Gisteren gingen de christelijke en de socialistische vakbond op de koffie bij informateur De Wever.

Of het aan de koffie lag, betwijfel ik. Maar bij het buitengaan waren ze niet blij. “De weg is nog lang” (ABVV) en “Er is nog veel te overbruggen” (ACV).

Gelijkaardige reacties. De vakbonden hadden dan ook een gezamenlijke eisenbundel: hun ‘Memorandum aan de informateur en de formateur van de nieuwe federale regering’.

Mijn conclusie bij lezing van dit memorandum is overduidelijk: het is de spade waarmee we de West-Europese welvaart begraven.

De tekst staat bol van behoudsgezinde eisen, verworvenheden waar nooit aan mag geraakt worden, "in naam van de solidariteit".

Hoe die solidariteit moet gefinancierd worden? Met nog een pak extra belastingen op de meest actieven van de samenleving, in eerste instantie de ondernemers.

Als klap op de vuurpijl nog wat eisen om de factuur nog wat meer op te drijven:
hogere pensioenen voor ambtenaren, versterking van het wettelijke pensioenstelsel, een federale zorgverzekering, …

Blijkbaar moet in vakbondsland geen 22 miljard gevonden worden.

Dit discours is zonder meer teleurstellend en getuigt wat mij betreft van een verregaand gebrek aan realiteitszin en, mag het gezegd, een gebrek aan sociale reflex.

Wie echt een sociale reflex heeft denkt immers aan de lange termijn, probeert sociale voorzieningen duurzaam te houden.

In een land met al bij de hoogste belastingen van de wereld denken dat je dat kan door die belastingdruk nog wat te verhogen is een illusie.

Maar misschien verwacht ik teveel van de vakbonden. Is het evenzeer een illusie te denken dat ze openstaan voor duurzame sociale veranderingen.