Gouden Voorzet

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Minister-president Peeters lanceert vandaag in De Morgen de “Vlaamse Groep van Vijf”, naar analogie met de Groep van 10 op federaal niveau. Daarmee geeft hij een dubbele boodschap:

• Dat de sociaal-economische impact van Vlaanderen na de 6de staatshervorming een stuk groter zal zijn dan vandaag;
• Dat hij verwacht dat de sociale partners in Vlaanderen ervoor zorgen dat het sociaal-economisch overleg in Vlaanderen, zeker na de 6de staatshervorming, in goede banen geleid wordt.

Voor vakbonden en werkgeversorganisaties in Vlaanderen is dit een sterk signaal. De huidige impact van de sociale partners op Vlaanderen is verre van vergelijkbaar met de impact van deze partners op het federale niveau. In Vlaanderen worden we grotendeels met voldongen feiten geconfronteerd, federaal is het vaak omgekeerd. Meer dan eens bepalen de sociale partners daar het sociaal-economisch beleid, althans als ze de moed hebben om gezamenlijk ideeën te ontwikkelen en duidelijke standpunten te bepalen (wat voor de grote sociaal-economische uitdagingen de laatste jaren veel te weinig het geval was).

Vlaanderen zag het tot nu toe anders. Het prerogatief van de politiek weegt daar veel zwaarder. Al te vaak krijgen de partners post factum de vraag om een advies te geven over een politiek compromis waar nog weinig aan te veranderen is. Het soortelijk gewicht van die partners is er dus veel lager. In die zin is de voorzet van de Minister-President een gouden voorzet. Aan vakbonden en werkgevers om die bal binnen te koppen en de Vlaamse politiek te confronteren met een duidelijke visie, een duidelijk voorstel terzake. Uit hoeveel mensen die Groep van 5 zal bestaan is van ondergeschikt belang (de federale Groep van 10 bestaat ook uit 11 mensen). De partners zullen een model moeten uitwerken dat een grote gedragenheid bij het brede middenveld vindt. Als ze daarin slagen zal die Groep van X zwaar kunnen wegen op het Vlaamse beleid. Als ze daar niet in slagen zal het ook morgen “morrelen in de marge” blijven.

01 februari 2012

Het doel wettigt de middelen niet

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

- Deze blog is ook te lezen op www.deredactie.be -

Het woord “crisis” moet één van de meest gebruikte woorden van het afgelopen jaar zijn. De ene was nog niet half gedaan of de volgende kondigde zich al aan. En iedereen had en heeft er wel een mening over: hoe is ze ontstaan, wie is de schuldige, wie gaan de slachtoffers zijn, hoe erg is ze, hoe lang zal ze nog duren,… Je mag je krant niet openslagen, je radio of je TV niet aanzetten of je wordt ermee geconfronteerd. Hoe meer je luistert en leest hoe depressiever je dreigt te worden. Het is een “ziekte” die trouwens door heel Europa waart. Veel vaststellingen, veel aankondigingen van noodzakelijke maatregelen, veel waarschuwingen. En mea culpa, ook zelf sturen we regelmatig dergelijke boodschappen in de wereld.

Uiteraard is veel van wat gezegd en geschreven wordt juist en mag er gewaarschuwd worden. Zin voor realisme is belangrijk. Maar perspectief bieden is dat nog veel meer. En dat is wat ontbreekt in al dat “gecrisis en bespaar”: hoopvolle oplossingen die mensen perspectief bieden.

Niet bij de pakken blijven zitten

Ze zijn er nochtans en in grote getale: de mensen die hoopvol voortwerken, die investeren en bedrijven laten groeien, die goede uitdagende jobs hebben mét perspectief, die vernieuwen en van al die crisissen opportuniteiten maken. . Ik zat vorige week aan tafel met tien KMO-bedrijfsleiders uit verschillende provincies en sectoren. De grote meerderheid van hen had er alles aan gedaan om een goed 2011 te draaien en is daarin ook gelukt, weze het met veel meer moeite dan in vele voorgaande jaren.

Het zijn realisten, ze voelen de crisis ook wel, maar blijven niet bij de pakken zitten en zien de toekomst hoopvol tegemoet. Zeker de exporterende toekomst, want ze ervaren steeds meer dat ze als Vlaams bedrijf een kennis- en technologisch voordeel hebben ten opzichte van hun buitenlandse collega’s. Net daarom hebben we de nieuwe minister van buitenlandse zaken tijdens ons eerste contact gevraagd bijzondere aandacht te hebben voor onze KMO’s tijdens exportmissies. De hoop en het perspectief zullen immers van hen en hun medewerkers komen.

De boodschap van de bonden

Die boodschap staat in schril contrast met de omgekeerde boodschap die de vakbonden gisteren gegeven hebben. Hun antwoord op de crisis, hun signaal van hoop is het land plat leggen, is die mensen die het verschil proberen maken tegenwerken. Ik begrijp dat ongenoegen over noodzakelijke regeringsmaatregelen moet geuit worden, dat de kans moet gegeven worden om al te harde maatregelen bij te sturen. Wij vinden dat ook en vragen dat ook voor ondernemers. Maar met ondernemers beletten te produceren en mee welvaart te creëren verleen je niemand een dienst, wel integendeel.

18 januari 2012

Nieuwe fiscale regels bedrijfswagens is vorm van "contractbreuk"

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Zelden heb ik zoveel ongeruste tot en boze mails ontvangen over een fiscaal thema als na de aankondiging van de nieuwe lasten op  bedrijfswagens. Vooral zelfstandigen en kleine en middelgrote ondernemers voelen zich in snelheid gepakt. Meer dan begrijpelijk. Ondernemers zijn best bereid om mee te denken  met de regering om het overheidsbudget en de staatshouding op orde te krijgen.  Maar tegelijk voelen ze zich niet zelf verantwoordelijk voor al die overheidstekorten. Wel integendeel. Toch moet de factuur vroeg of laat betaald worden. Liefst evenwichtig. De wijze waarop de bedrijfswagens nu  vlug, vlug worden aangepakt is dat niet, zeker niet voor KMO’s. Een bedrijfswagen is voor de overgrote meerderheid op de eerste plaats immers een noodzakelijke kost. In tweede orde is het een betaalbaar extra legaal voordeel, een compensatie voor de nu al veel te hoge loonkost in ons land.  Door de nog hogere lasten op bedrijfswagens worden zeker de KMO’s én hun werknemers dus dubbel gepakt.

Bovendien tast de snelheid en de manier van invoering van die nieuwe belasting het vertrouwen van ondernemers en hun geloof in het noodzakelijk stabiele klimaat aan. Van rechtszekerheid waar ondernemers en burgers recht op hebben is hier immers weinig sprake. Al wie contractueel gebonden is ontsnapt niet aan de nieuwe belasting. Ik ben benieuwd of met deze vorm van “contractbreuk” op dezelfde manier zal omgegaan worden als met de “sociale contractbreuken” rond brugpensioen en tijdskrediet.

In elk geval is vertrouwen cruciaal om investeringen te plannen, om de onderneming te runnen, om de economie te doen draaien. Zonder vertrouwen lukt dat niet. Dat vertrouwen en vooral signalen die dat kunnen versterken hebben we nu broodnodig. Uiteraard vertrouwen in eigen kunnen, maar ook vertrouwen in de regering(en) en hun beleid. Dat kan maar als er naast noodzakelijke ook duurzame en hoopgevende, perspectief-gevende beslissingen worden genomen. Voor die opdracht staat de federale regering als ze straks aan de begrotingscontrole begint en opnieuw maatregelen moet nemen. Zal ze naast de noodzakelijke budgetmaatregelen ook beslissingen nemen die onze economie een duw in de rug en de mensen een perspectief op beterschap kunnen geven? We hopen het met velen.

18 januari 2012

Nieuwjaarswensen 2012

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

- Deze blog is ook terug te vinden op www.deredactie.be -

Straks is het Driekoningen. Bij ons in de streek traditioneel een dag met nog eens nieuwjaarliedjes en –wensen en natuurlijk voor het andermaal heffen van het glas van de vriendschap. Deze periode van nieuwjaar is toch een beetje bijzonder. Het is alsof een oud hoofdstuk afgesloten wordt en we helemaal opnieuw kunnen beginnen vol nieuwe moed en natuurlijk veel goede voornemens. Weg met het verleden, lang leve een nieuwe en betere toekomst. Het bewijst onze gemeenschappelijke oerdrang naar geluk, naar een beter leven.

Tegelijk weten we het maar al te goed. Het nieuwe jaar wordt in belangrijke mate een voorzetting van het oude. Geen toekomst zonder verleden. De bladzijde omdraaien moet op tijd en stond. Maar het blijft hetzelfde boek inclusief de al gelezen en beleefde pagina’s. Zonder al die hoofdstukken, geen boek. Op dit moment ben ik op weg voor mijn laatste groet aan de in de kerstdagen overleden VRT – journalist Bruno Huyghebaert. De bladzijde van zijn leven is onverwacht omgedraaid. Zijn inspirerende journalistieke erfenis zal ons evenwel bijblijven. Hij wist als geen ander de (vermeende) tegenstellingen in ons democratisch overleg, voor heel veel mensen correct te verduidelijken. In die zin droeg hij op zijn manier bij tot meer onderling begrip. Zijn werk lijkt nu verleden tijd, maar het zal ook voor de toekomst een referentiepunt blijven, een inspiratie voor wat journalistieke sérieux hoort te zijn. Dat is ook het geval voor zijn helder geschreven naslagwerken onder meer over het generatiepact, over de toekomst van velen, zeg maar. Het verleden van Bruno maakt mee de toekomst.

De oude uitdagingen blijven overeind

Voor het nieuwe jaar is dat niet anders. De grote maatschappelijke uitdagingen van gisteren, blijven die van morgen en overmorgen, dit en de volgende jaren. Het op orde krijgen van onze overheidsfinanciën bijvoorbeeld of de uitdaging de huidige en komende generaties een duurzame economische en sociale toekomst te bieden. Het hoofdstuk van 2011 vol economische, institutionele, financiële en andere crisissen hier en elders is dan wel omgedraaid, de uitdagingen blijven onverkort overeind.

Cijfers liegen niet

De jaarwissel blijft ook het moment om een eerlijke inventaris op te maken. Elke ondernemer moet dat deze dagen doen. Want bedrijfscijfers liegen niet. Het gaat over winst of verlies, over voortdoen of stoppen maar vooral over de nodige zelfkritiek, over bijsturen, aanpassen en nieuwe , realistische uitdagingen. Het is dan ook hét moment om andermaal een lans te breken voor ondernemerschap. Dat ik daarmee afkom zullen velen vanzelfsprekend vinden. Akkoord, origineel is het niet. Maar het blijft toch nog te zeldzaam en niet vanzelfsprekend. Ondernemerschap mét toegevoegde waarde, bij ondernemers natuurlijk.

Maar ook bij al wie waar ook, in gelijk welke positie, verantwoordelijkheid neemt en moet nemen binnen de samenleving. Want zonder die mentaliteit geen gezonde groei, geen kwaliteit, geen welvaart, geen welzijn. We zijn allemaal ergens “klant” van elkaar, klanten van vlees en bloed op ons werk, in onze familie, in de buurt, de regio en het land waarin we leven. Willen of niet. We zijn allemaal verantwoordelijk, elk op ons terrein.

Echt, niet virtueel ondernemen

Dat échte ondernemen staat in schril contrast met het virtuele “ondernemen”, dat van speculanten en traders waar enkel de snelle winst telt, waar men niet wakker ligt van overmorgen, van duurzame toegevoegde waarde. Van dergelijk korte termijn gewin, zonder rekening te houden met de langetermijngevolgen worden vooral de echte ondernemers, hun klanten en medewerkers het slachtoffer.

Daarom is mijn wens voor 2012: “geef ondernemende mensen van vlees en bloed de ruimte en deleet het virtueel ondernemen van het snel gewin”. Want dat is de enige duurzame weg uit de crisis, de enige weg naar de realisatie van die grote uitdagingen. Aan die weg kan ieder van ons actief timmeren vanaf vandaag.

04 januari 2012

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt, nieuwjaarswensen

Wat is draagvlak van deze op onjuistheden gebaseerde staking?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag is het nog eens zover. Via een staking van de overheidsdiensten proberen de vakbonden het land plat te leggen. Een mens vraagt zich af hoelang we dat klassenstrijdwapen nog moeten ondergaan in een samenleving waar de spanning tussen rijk en arm een stuk kleiner is geworden, waar de middenklasse zeer groot is geworden. Waar ook de mensen die Daens verdedigde in die middenklasse zitten en dat is niet meer dan terecht. Het zijn trouwens niet de armsten die het werk neerleggen maar wel een deeltje van die middenklasse en dan nog wel een deel dat zeer goed sociaal beschermd is. Een sociale bescherming die, zelfs na de regeringsaanpassingen, nog een stuk hoger ligt dan voor alle andere delen van de bevolking, niet in het minst de zelfstandigen die er wat dat betreft het meest bekaaid vanaf komen.

De manier waarop onze vakbonden deze mensen naar het stakingswapen doet grijpen stoort mij mateloos. Verdraaide waarheden, onjuistheden en afgunst zijn de voorbije dagen en weken veelvuldig gezaaid. Ja, de maatregelen van de federale regering om de activiteitsgraad te verhogen en de carrières te verlengen zijn fundamenteel. Maar neen, ze zijn niet drastisch noch asociaal en door de overgangsmaatregelen kan je al evenmin van contractbreuk spreken. En zeer vermoedelijk gaan ze nog niet ver genoeg om de sociale zekerheid op een duurzame manier in stand te houden.

Op vakbondswebsites beweren dat zelfstandigen gevrijwaard worden door de begrotingsmaatregelen terwijl je goed weet dat de belastingmaatregelen net deze groep het zwaarst treft is gewoon leugenachtig. Beweren dat bedrijven amper belastingen betalen door aan cijferspielerei te doen en te verzwijgen dat onze economie één van de zwaarst belaste van de wereld is, is de waarheid meer dan geweld aandoen. Of komen al die belastingeuro’s niet uit de economie?

Als we zelf aan “afgunstretoriek” willen doen zouden we de ambtenarenpensioenen in het vizier moeten nemen. De doorsnee lonen van deze mensen zijn al lang niet meer een fractie van de doorsnee privélonen, wel in tegendeel. Dus het argument dat er een bevolkingsgroep moet zijn met een onevenredig hoog pensioen gaat eigenlijk niet meer op. Maar voor alle duidelijkheid, het is deze mensen gegund.

Met afgunst komen we geen meter vooruit. Dit neemt niet weg dat deze mensen wel moeten beseffen dat zij zeer zeker een toegevoegde waarde leveren voor de economie, maar anderzijds ook volledig betaald worden door belastinggeld dat uit die economie komt. Dat de rechten die ze krijgen hen de plicht geeft “civil servant” te zijn. Dat net deze groep de eerste is die voor sociale onrust zorgt is hemeltergend. Dat ze daarmee de economie probeert lam te leggen is onaanvaardbaar én bovendien zeer dom. Want daardoor zagen ze de tak af waarop ze zelf zitten, hun eigen levensader zelfs. Want eerlijk gezegd vallen de maatregelen voor dit overheidspersoneel nog zeer goed mee en zijn ze zeker geen basis om zo driest te keer te gaan.

Ik stel mij ook de vraag hoe sterk deze actie gedragen wordt buiten de beschermde syndicale vertegenwoordigers. En nog meer wat de gemiddelde twintiger en dertiger van deze generatieopstand denkt. Want elke mens met een beetje gezond verstand beseft toch wel dat 35, ja zelfs 40 jaar werken en bijdragen betalen als je 80 jaar leeft niet duurzaam is. Het groeiend protest via de social media tegen dit soort drieste acties is bemoedigend. Mogen de vakbonden dan hun punt niet maken? Zeker wel, in een moderne democratische samenleving is dat zelfs belangrijk. Maar dan wel op basis van doorslaggevende en onderbouwde argumenten, gestaafd met feiten en cijfers.

Als je ervan uitgaat dat je regeringen met gezond verstand en gevoel voor democratie hebt, moeten sterke inhoudelijke argumenten volstaan om scherpe kanten af te vijlen. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat deze regering gezien de samenstelling als een “onmenselijke” regering wordt aanzien. Mijn eigen ervaring is trouwens dat naar sterke argumenten en onderbouwde dossiers geluisterd wordt. Misschien niet direct, maar als je kan aantonen dat anders zaken echt mislopen zeker wel. Wij hebben het stakingswapen niet. Ook de macht van het getal niet zoals de vakbonden. En toch wordt er naar ons geluisterd en worden we bij overleg betrokken. Zonder stakingen of negatieve acties.

22 december 2011

Trefwoorden bij dit artikel: Ondernemerschap, karelvaneetvelt, Staking, vakbond