Alsof werkgevers de beestjes in het hoofd van werknemers kunnen temmen
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Je kon er vandaag niet naast lezen. Volgens een studie van CM is de gemiddelde werknemer is doodongelukkig op zijn werk, nog meer dan vroeger. 4 op 10 Vlamingen noemt zijn job ‘belastend’. Als er niets verandert, dan zullen alsmaar meer mensen ziek thuisblijven, orakelt de CM-Geluksbarometer.

Hoe hoog de werkdruk echt is, dat kan de CM dan weer niet zeggen. Volgens de mutualiteit kan het liggen “aan de perceptie van de Vlamingen, bestookt als ze worden met onheilsberichten over bedrijven die sluiten en de economische crisis die maar blijft aanhouden”. Als het een perceptieprobleem is dan zullen de schreeuwerige krantenkoppen dat we ons met zijn allen kapot werken zeker niet helpen.

Er zijn nochtans objectieve metingen van de evolutie van de werkbaarheid. De Sociaal Economische Raad voor Vlaanderen (SERV) onderzoekt dit sinds 2004 in de werkbaarheidsmonitor. 71% van de Vlaamse werknemers beschouwt werkstress als niet problematisch.  89% ziet geen problemen in zijn werk-privébalans. Volgens de  European Trade Union Institute (ETUI) scoort België bij de besten van de OESO-landen wat betreft de kwaliteit van onze arbeid. Enkel Denemarken doet duidelijk beter.

Meer dan de cijfers over hoe gelukkig of ongelukkig we zijn, stoort mij dat telkens opnieuw de verantwoordelijkheid ‘om iets te veranderen’ enkel bij de werkgever wordt gelegd.  Denk maar aan de sensibiliseringscampagnes over burn-outs, enkel gericht op werkgevers, de pestwet vol procedures en zelfs boetes, enkel voor de werkgever. En vandaag roept de CM opnieuw enkel de werkgevers ter verantwoording. Alsof werkgevers in het hoofd van werknemers kunnen kruipen om er de eventuele beestjes te temmen. Natuurlijk moet je er als baas zoveel mogelijk voor zorgen dat een werknemers alles heeft wat hij nodig heeft. Maar zoals Saskia Van Uffelen het deze middag tijdens een gastlezing op UNIZO zei: “Elk van ons is CEO van zijn eigen leven”.

Ter info, bij de zelfstandigen beschouwt 67% werkstress als niet problematisch. 68% ziet geen probleem in de werk-privébalans. Niet slecht als score, maar toch een pak lager dan bij werknemers. Zelfstandigen werken per jaar 2.277 uur, werknemers 1.434 uur. Het werkbaar werk voor zelfstandigen is allerminst een evidentie. Zij kunnen niet terugvallen op tijdskrediet, loopbaanonderbreking of andere systemen om het werk te verlichten. De reden? Heel simpel: de consument wil altijd bediend worden, en terecht. En met de toename van de rechten voor werknemers om “werk-gezin-ontspanning” beter te combineren daalt de werkbaarheid voor zelfstandigen die werknemers tewerkstellen. Dat zelfstandigen ook kinderen hebben of ouders waarvoor ze willen zorgen is niet een probleem waarvan de regelgever, of nu ook de CM, wakker ligt. Die zelfstandige moet dat maar zelf oplossen.

(Verschenen in DS Avond op 28 november)

 

 

28 november 2014

Trefwoorden bij dit artikel: Werknemers, Werkplek, werk, Werkgever

 

Niet alleen uitgaan van eigen sterktes, maar vooral van wat we samen kunnen doen
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vlaams minister-president Geert Bourgeois is op handelsmissie met prinses Astrid in Singapore. Hij uitte er het voornemen om meer te focussen op Vlaamse economische missies omdat “bedrijven daar echt vragende partij voor zijn”. Dat voornemen klinkt wel wat vreemd, zeker als je weet dat Vlaanderen net heeft beslist om het aantal prinselijke missies te halveren.

Natuurlijk zijn Vlaamse KMO’s vragende partij. Net zoals voor andere manieren die op exportvlak voor hen een meerwaarde opleveren. Zodat deuren opengaan die anders gesloten blijven. De prinselijke missies hadden en hebben zeker die meerwaarde. Het is geen geheim dat wij de halvering bijzonder jammer vinden. Voor KMO’s zijn ze van groot belang. Zo zegt 2 op 3 KMO’s dat prinselijke missies resultaten opleveren, drie kwart meent dat het net dankzij de missie is en 2 op 5 stelt dat de resultaten zonder een prinselijke missie onmogelijk waren. Dat zeg niet ik, maar wel onderzoek van de UGent. Vandaag exporteert 30 procent van de KMO’s. Er ligt dus nog een enorm potentieel open. Met de halvering van het aantal prinselijke missies valt hiertoe al een pak kansen weg.

Als de Vlaamse regering zich nu engageert om het aantal economische missies niet alleen op te krikken, maar er ook voor zorgt dat minstens evenveel deuren opengaan, dan juichen we dat toe. Maar denken dat se de wereld gaan veroveren door alles alleen te doen is een vergissing. De winnaars van morgenzijnnet diegenen die op een intellligente manier samenwerken. Dat geldt ook voor de overheid.

Bottom line is dat we op alle mogelijke manieren onze positie op de buitenlandse markten moeten versterken. Ook via deelname aan handelsbeurzen bv, voor velen een eerste stap om te proeven van het buitenland. Of individuele FIT-missies. Afhankelijk van de positie van een bedrijf in de markt, zijn lengte van bestaan of behoeften is de ene manier beter dan de andere, maar allemaal zijn ze even belangrijk.

Export is gewoonweg cruciaal voor een open economie, voor ons land. Vlaanderen houdt relatief stand wat export betreft. Maar de voorspelling ziet er niet goed uit. Vlaanderen dreigt wat terug te vallen.  De aandacht voor export mag dus in geen geval verslappen. We moeten er op blijven inzetten. Vooral mogen we niet alleen uitgaan van de eigen sterktes, maar ook van de kracht van het samen dingen doen.

(Verschenen in DS Avond - 27 november 2014)

 

27 november 2014

Trefwoorden bij dit artikel: Export, exporteren, missies

 

Gelijkheid werkt langs alle kanten
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

“Mannen en vrouwen gelijk behandelen, is tegen de natuur”. Uitgerekend op een conferentie over gelijkheid bombardeerde Turks president Erdogan deze uitspraak de wereld in. Zijn dochter zat in de zaal. Niet verontwaardigd, niet ongemakkelijk op haar stoel schuivend. Neen, minzaam glimlachend luisteren naar de speech van haar vader die – wederom – de wereld choqueerde. De Turkse president lijkt een handje weg te hebben van provocerende uitspraken. Provoceren is eigenlijk nog een verkeerde woordkeuze. Het is niet zijn bedoeling om de figuurlijke stok in het hoenderhok te gooien of een debat te starten. Hij meent gewoon wat hij zegt.

In elk geval, hij is niet aan zijn proefstuk toe. Het is nog niet zolang geleden dat hij verkondigde dat vrouwen 3 kinderen moeten baren. En nu krijgen ze dus netjes de opdracht om zich enkel en alleen met die spruiten bezig te houden. Borstvoeding geven, spelen, eten maken… Enfin, u kent dat wel. De feministen sluit hij bij voorbaat uit het debat, want “aan hen kan je dat toch niet uitleggen”.

Het is gedurfd, dat moet je hem wel nageven. Maar of ik het met hem eens ben, dat is iets anders. Ik keur zijn uitspraken absoluut niet goed. Een maatschappij werkt maar goed, wanneer er een goede mix is tussen mannen en vrouwen. Dat geldt trouwens ook voor bijvoorbeeld jongeren en ouderen, allochtonen en autochtonen. De symbiose tussen geslachten werkt verrijkend. Mocht je alle Marie Curies, Hedy Lamarrs, Malala Yousefzais en vele anderen braaf op hun stoeltje naast de haard hebben laten zitten, hoe anders zou onze wereld er uitzien. Ook in het ondernemerschap. Vandaag is één op drie ondernemers een vrouw, een pak meer dan vroeger. En het lukt hen heus wel om arbeid en gezin gecombineerd te krijgen. Het ondernemerschap tussen man en vrouw is niet verschillend, maar ze ondernemen wel anders en dat is een meerwaarde. Ik kan u zo voor de vuist een serieuze waslijst succesvolle ondernemingen bezorgen, stuk voor stuk met een vrouw aan het hoofd.

Mannen en vrouwen zijn gelijk, punt. Maar gelijkheid betekent niet een ongelijke behandeling of meer rechten. Gelijkheid werkt langs alle kanten. Pas als we zo ver zijn, kunnen we echt spreken van een volwaardige emancipatie.

(verschenen in DS Avond - 26 november 2014)

26 november 2014

Trefwoorden bij dit artikel: vrouwelijke ondernemer

 

Geen groot, maar een groots atleet
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Ik heb enorm veel bewondering voor Thomas Van Der Plaetsen. Zoals hij daar gisteren stond met zijn Gouden Spike.

Hij is een veelzijdig tienkamper. Alles kunnen zonder in één onderdeel topper te zijn en net daarom topper in de veelzijdigheid. De vele verleidingen van onze aanbodmaatschappij weerstaan en jaar na jaar, dag na dag zwoegend, zwetend en gedisciplineerd toewerken naar dat grote moment. Vijf jaar geleden werd hij al Europees kampioen junioren op de tienkamp. Hij behaalde verschillende Belgische records, pakte een Europese beloftetitel en na een periode van blessures keerde hij vorig jaar terug met winst op de World University Games in Kazan. Dit jaar behaalde hij brons op het WK indoor in het Poolse Sopot, en dat leverde hem dus de Spike op. Zijn drive, zijn wil is vergelijkbaar met die van ondernemers. Bij moeilijke momenten vindt hij toch de veerkracht om te overwinnen, en komt er nog eens sterker uit ook.

Van Der Plaetsen is het zesde kind in een reeks van zeven. Bulkend van het talent, barstend van ambitie en potentieel. En nog altijd maar begin de twintig. We horen ongetwijfeld nog van hem.

Hij is een groot atleet. Want niet alleen op de piste toont hij zich een waardig en verdiend sportman, ook daarbuiten blinkt hij uit. Enkele weken geleden werd hij door de media nog verguisd wegens vermeend dopinggebruik. Hij had nog maar nauwelijks de resultaten zelf onder ogen gekregen, of de kranten stonden er al bol van. De publieke opinie ging er lustig in mee. Nog maar eens een atleet die in het dopingstraatje sukkelde. Terwijl Thomas eigenlijk aan teelbalkanker leed, zo bleek amper een dag later. Opnieuw een bewijs dat je toch o zo voorzichtig moet zijn vooraleer je iemand denkt te moeten brandmerken.

Maar gisteren stond hij er. En hoe. Hij sprak diezelfde media even vriendelijk en hartelijk toe als weleer. Geen woord van verbittering, geen sneer, geen blijk van cynisme. Vergevingsgezind. Ook dat verdient respect. Niet veel mensen zouden het hem nadoen. Zoals hij in het leven staat: optimistisch, de blik vooruit, bescheiden, maar toch met de nodige dromen en ambities. Net een chemokuur achter de rug, maar toch al vooruit kijkend naar de spelen in Rio. Een gouden spike voor volharding.

Voor mij geen groot, maar een groots atleet.

25 november 2014

Trefwoorden bij dit artikel: ondernemer

 

De president van Europa
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Niet gemakkelijk om op deze eerste stakingsdag aan dit gebeuren voorbij te gaan en om niet te kiezen voor dit nieuwsfeit van de dag. Maar om niet in retoriek te hervallen of aan retoriek mee te doen, geef ik toch de voorkeur aan een ander markant feit. In deze krant schreef Hans Kribbe vandaag een zeer rake opinie over hoe Herman Van Rompuy zijn rol als eerste “President van Europa” vervuld heeft. In tegenstelling tot Shakespeare’s Malvolio bleef Van Rompuy zeer zelfbewust van de plaats die hij als Europese nummer één MAG spelen in het politieke schouwspel.

Ik herinner mij Herman Van Rompuy nog als de enerzijds zeer gedreven, soms zelfs beetje driftige, CVP-voorzitter die zich anderzijds in alle stilte kon terugtrekken om zich alleen of met enkele, een beetje wereldvreemde, geestelijken te bezinnen over “het te volgen pad”. De man van het evenwicht, van de middenweg, van enerzijds anderzijds, de vleesgeworden Christendemocraat… Maar zich wel altijd ten volle bewust van zijn eigen kwaliteiten en ambities.

In zijn rol als voorzitter van de Europese Raad heeft hij perfect getoond wat we in eigen land meer dan ooit nodig hebben. De verzoening tussen, mag ik het zeggen, al bij al relatief kleine ideologische tegenstellingen. De rede tussen het onredelijke soms opgeblazen demagogische waar we ons allemaal eens of meer aan bezondigen. Het haalbare ten opzichte van het op harde en koele cijfers gebaseerde onvermijdbare. De oplossing in plaats van de probleemstelling. In die oplossing ook een plaats gevend aan al of niet terechte verontwaardiging voor de gekozen oplossingen. De koelbloedigheid, maar ook volharding om de oplossing duurzaam te maken. De blik eerder op morgen dan op vandaag.

Herman verdwijnt van het openbare politieke toneel. Maar hopelijk niet als raadgever voor wie echt oplossingen wil zoeken.

(Verschenen in DS Avond op 24 november 2014)

24 november 2014

Trefwoorden bij dit artikel: Europa

 

Vorige  |1|2|3|4|5|6|7|8|9|10|11|  Volgende
Stel uw vraag
BelgacomElectrabelKBCADMBZenito