Afgelopen maandag hebben we met alle werkgevers een oproep gelanceerd. De boodschap: “Laat ons ondernemen”. We vragen meer respect voor ondernemers, voor mensen die risico durven nemen, met eigen centen een eigen zaak opbouwen en werkgelegenheid creëren.
We hebben dat gedaan omdat de voorbije weken verkeerdelijk het beeld is gecreëerd dat het management van Inbev of Opel hét prototype is van de Vlaamse ondernemer. Niets is minder waar. Wie ons economisch landschap kent, weet dat maar al te goed. Dus ook onze vakbonden.
Dat die onze voorstellen om onze bedrijven de komende jaren voldoende zuurstof te geven om verder te investeren, te innoveren, te internationaliseren, te groeien; afschieten; dat is jammer. Maar het verwondert ons niet. Onze pistes waren en zijn zelden die van de vakbonden.
Maar, dat ze en passant ook nog eens alle ondernemers afschilderen als op hoge bonussen beluste onmensen die werknemers als vuil op straat zetten om hun eigen zakken nog wat meer te vullen; dat is je reinste demagogie. Intellectueel oneerlijk ook: veralgemenen wat in sommige multinationals, in wezen niet vanuit België gemanaged, gebeurt.
Het gevolg van die brutale aanval? Een verscherpte reactie van die tienduizenden echte ondernemers, “echte entrepreneurs” zoals een vakbondsleider ze deze week noemde. Bij al die ondernemers groeit het ongenoegen over de aanhoudende vakbondsaanvallen. Al die ondernemers vragen ons scherper te reageren en vinden de werkgeversactie zelfs “te soft”.
Het moet gezegd; ze kregen wat over zich heen de laatste tijd. De vakbonden zien geen enkel probleem met de loonkost in ons land. En “de werkgevers moeten niet zeuren: ze kregen immers al miljarden cadeau”. Of zoals het ABVV het verwoordt: “de werkgevers hebben genoeg gekregen. Het is tijd voor actie.”
Die actie wordt een betoging vandaag. Een betoging onder meer tegen “het dumpen van werknemers in de werkloosheid”. Positief vertaald een betoging voor meer kansen op werk. Daar zijn wij ook voor en daar werken onze ondernemers elke dag aan.
Want voor alle duideljikheid: de uitzuigende baas die alleen aan zichzelf denkt is gelukkig een echte uitzondering geworden. 99,9% van de Belgische ondernemers heeft niks te maken met exuberante bonussen of met het “dumpen” van hun medewerkers. Zij betalen bij de beste lonen van de wereld aan hun medewerkers, die daar inderdaad netto wel heel wat minder aan overhouden. Zij zijn, net zoals de werknemers, slachtoffer van de financiële en economische crisis.
Laten we immers niet vergeten dat de 10.000 faillissementen van afgelopen jaar niet alleen een drama zijn voor de 23.000 betrokken werknemers. Het drama voor de 10.000 betrokken ondernemers en hun families is vaak veel groter. zijde werknemers kunnen ten minste nog terugvallen op een uitkering. Veel van de getroffen ondernemers zijn alles kwijt: hun gezicht, hun onderpand, hun levenswerk. En zij hebben geen uitkering, laat staan een ontslagpremie.
Daarnaast mogen we niet vergeten dat de 10.000 faillissementen lang niet alle schade van de crisis vertegenwoordigen. Er zijn ook talloze gedwongen stopzettingen, KMO’s met fors lagere rendementen en bedrijven in slechte financiële papieren.
Veel ondernemers zijn daardoor, weliswaar grotendeels verborgen, de grootste slachtoffer van de crisis, ook van de bankencrisis. Werknemers hebben de crisis niet veroorzaakt”, beklemtonen de vakbonden. Terecht. Maar de ondernemers evenmin.
Na hun tirade tegen de ondernemers, besloten beide vakbonden hun reactie met een oproep tot overleg. Een vreemde kronkel. Ja, het overleg moet terug opgestart worden. Liever vroeg dan laat. Onze beider achterban verlangt terecht resultaten, geen geruzie.
Maar een voorwaarde voor een overleg met kans op slagen is een minimum aan respect. De voorstellen van alle Belgische werkgeversorganisaties om onze welvaart te vrijwaren hebben maar één doel: ondernemers én hun medewerkers meer kansen geven op slagen.
Innovatie, opleiding, bijscholing, motiveren van werkgevers en werknemers, loon naar inzet; alles kan en moet beter. Daarvoor moet iedereen op zijn niveau verantwoordelijkheid durven en willen nemen.
Maar ondernemers voortdurend voorstellen als kortzichtig en kampioenen van onbekwaamheid; dat strookt helemaal niet met de realiteit op tienduizenden werkvloeren.
Ik doe de vakbondstop graag een voorstel. Ik nodig ze graag uit samen een ronde van Vlaanderen te doen. Ik zal ze met plezier veel innovatieve kleine en middelgrote bedrijven tonen. Het is waar, ze werken vaak in stilte, ver van de media. Maar daarom moeten hun inspanningen niet geminimaliseerd, laat staan geridiculiseerd worden.
Hoe dan ook, ondernemers én werknemers verwachten van ons een betere toekomst. Terecht. We zullen het samen moeten doen.
29 januari 2010 | 1 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt
Overzicht commentaar
Vakbonden vergissen zich van vijand
In crisistijd wordt het meer dan tijd om de Echte Kleine Zelfstandige te beschermen . Eén man één job! ipv het parasitisme van werknemers met "nevenactiviteiten" veelal geregulariseerde zwartwerk onder de naam van "bijberoep"Het wordt tijd dat we denken aan arbeidshervedeling denken ipv mensen op vervroegd pensioen te laten gaan en daarna met een minimum aan bijdrage de Kleine Zelfstandige , met een schrale sociale zekerheid(kan erover meepraten) en armzalig pensioen op z'n 65ste, te kunnen nekken. Zorg éérst voor jobs voor mensen zonder werk alvorens anderen nevdnactiviteiten kunnen ontplooien, onder de vorm van parasitisme!
02/02/2010 
Vaneylen Pierre
