Loonkostenhandicap weg zonder sleutelen aan sociale zekerheid?

Enkele keren per jaar heb ik het genoegen om, samen met de collega's van VKW, met enkele Belgische topeconomen over de actuele en toekomstige economische uitdagingen van ons land in het algemeen en de ondernemerswereld in het bijzonder te kunnen brainstormen.

Over enkele zaken was het panel het roerend eens:

1. Onze economie kampt wel degelijk met een loonkostprobleem. Dat is historisch gegroeid en nadien (na de wet op het concurrentievermogen in 1996) zelfs nog verder toegenomen. De iets meer dan 3% waarvan de CRB spreekt is slechts de sinds 1996 bijkomend gegroeide handicap. Deze handicap is o.a. oorzaak van de stelselmatige achteruitgang in de competitiviteitsrankings van zowel België als Vlaanderen, is tevens mede-oorzaak van de nog steeds ondermaatse investering van de privésector zelf in onderzoek en ontwikkeling. Wie deze handicap durft te ontkennen tekent eigenlijk het doodvonnis van de zogenaamde "maakindustrie" in ons land.
2. De toestand van onze overheidsfinanciën laat het niet toe dat de regering het sociaal overleg nog op één of andere manier "smeert". De oplopende staatsschuld legt niet alleen een hypotheek op ons welvaartsmodel (met een sterke sociale zekerheid), het is ook een rem op nieuwe investeringen in ons land.
3. Als je geen discussie ten gronde kan starten over de toekomst en de financiering van het sociaal zekerheidssysteem zal je er nooit in slagen die loonkosthandicap weg te werken. Hetzelfde doen met minder middelen moet bespreekbaar worden.
4. Het wordt tijd dat de sociale partners zelf hun verantwoordelijkheid nemen en, zonder bij het handje gehouden te worden door de regering, echte en vooral duurzame oplossingen aandragen opm nieuwe werkgelegenheid en welvaart te creëren.

Zoals economen dat kunnen voorwaar een aantal keiharde boodschappen, als mede-sociale partner zeer confronterend ook. Als je dat wat laat bezinken is de analyse uiteraard zeer juist. We hebben, ook als sociale partner, de voorbije jaren nooit echt de moed gehad de tering naar de nering te zetten.

We hebben wel telkens gepoogd de kosten voor de bedrijven te beheersen door aan de Staat te vragen loonaanpassingen met lastenverlagingen te compenseren. Zo lossen we uiteraard op middellange en lange termijn niets op.

De hamvraag bij dit alles blijft evenwel: "hoe gaan we er in slagen een draagvlak te creëren voor de noodzakelijke veranderingen". Alle tips zijn welkom.