Enkele keren per jaar heb ik het genoegen om, samen met de collega's van VKW, met enkele Belgische topeconomen over de actuele en toekomstige economische uitdagingen van ons land in het algemeen en de ondernemerswereld in het bijzonder te kunnen brainstormen.
Over enkele zaken was het panel het roerend eens:
- Onze economie kampt wel degelijk met een loonkostprobleem. Dat is historisch gegroeid en nadien (na de wet op het concurrentievermogen in 1996) zelfs nog verder toegenomen. De iets meer dan 3% waarvan de CRB spreekt is slechts de sinds 1996 bijkomend gegroeide handicap. Deze handicap is o.a. oorzaak van de stelselmatige achteruitgang in de competitiviteitsrankings van zowel België als Vlaanderen, is tevens mede-oorzaak van de nog steeds ondermaatse investering van de privésector zelf in onderzoek en ontwikkeling. Wie deze handicap durft te ontkennen tekent eigenlijk het doodvonnis van de zogenaamde "maakindustrie" in ons land.
- De toestand van onze overheidsfinanciën laat het niet toe dat de regering het sociaal overleg nog op één of andere manier "smeert". De oplopende staatsschuld legt niet alleen een hypotheek op ons welvaartsmodel (met een sterke sociale zekerheid), het is ook een rem op nieuwe investeringen in ons land.
- Als je geen discussie ten gronde kan starten over de toekomst en de financiering van het sociaal zekerheidssysteem zal je er nooit in slagen die loonkosthandicap weg te werken. Hetzelfde doen met minder middelen moet bespreekbaar worden.
- Het wordt tijd dat de sociale partners zelf hun verantwoordelijkheid nemen en, zonder bij het handje gehouden te worden door de regering, echte en vooral duurzame oplossingen aandragen opm nieuwe werkgelegenheid en welvaart te creëren.
Zoals economen dat kunnen voorwaar een aantal keiharde boodschappen, als mede-sociale partner zeer confronterend ook. Als je dat wat laat bezinken is de analyse uiteraard zeer juist. We hebben, ook als sociale partner, de voorbije jaren nooit echt de moed gehad de tering naar de nering te zetten.
We hebben wel telkens gepoogd de kosten voor de bedrijven te beheersen door aan de Staat te vragen loonaanpassingen met lastenverlagingen te compenseren. Zo lossen we uiteraard op middellange en lange termijn niets op.
De hamvraag bij dit alles blijft evenwel: "hoe gaan we er in slagen een draagvlak te creëren voor de noodzakelijke veranderingen". Alle tips zijn welkom.
02 februari 2010 | 2 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt
Overzicht commentaar
verander de wereld, begin bij jezelf
Ik ga alle dagen werken en krijg daarvoor een loon. Regelmatig doen wij allemaal meer dan wat onze jobinhoud ons voorschrijft. Arbeidstrots noemt zoiets. Wij worden daar niet extra voor betaald, dat hoeft ook niet.
Waarom managers dus bovenop hun loon, om gewoonweg hun werk te doen, ook nog eens bonussen en andere vergoedingen zoals aandelen dienen te krijgen ontgaat mij volledig.
Dat bedrijfsleider die geld krijgen van de bevolking zichzelf hiermee verrijken en tegelijkertijd mensen ontslaan is hallucinant.
Dat bedrijven overall gezien ZELF gekozen hebben om alle fiscale cadeaus te spenderen aan jaarresultaten en ongebreidelde verloningen is hun eigen keuze geweest. Men had die maar doordacht moeten aanwenden voor nieuwe jobs, innovatie, energie kostenbesparende maatregelen,... Niets van dit alles natuurlijk.
Je kan dus onmogelijk stellen dat de bevolking nog niet meer dan genoeg heeft gedaan voor de bedrijven. Voor de notionele intrest alleen al betaald elke werknemer op jaarbasis 2500 euro!
En net daarom is de zin aangaande de sociale zekerheid beschamend te noemen. Op een moment dat de crisis zwaar om zich heen slaat wenst u in de sociale zekerheid hetzelfde te doen met minder. U wenst de bevolking nog maar eens te raken in het enige dat hen heeft recht gehouden de afgelopen maanden!
U beseft het waarschijnlijk niet maar onze sociale zekerheid laat alle dagen mensen achter en dient dus versterkt te worden. Meer doen dus, met meer middelen. Niet privatiseren om winst te maken op problemen van de mensen. Het is en blijft een sociaal vangnet.
De afstand wordt alle dagen groter meneer Vaneetvelt. U voorlaatste zin is dan ook deels juist :"We hebben wel telkens gepoogd de kosten voor de bedrijven te beheersen door aan de Staat te vragen loonaanpassingen met lastenverlagingen te compenseren. Zo lossen we uiteraard op middellange en lange termijn niets op."
Als jullie deze lastenverlagingen nu maar eens hadden gebruikt waarvoor ze diende. Dus verander de wereld meneer Vaneetvelt, begin bij jezelf.
03/02/2010 
sven naessens
ceo
Ik reis veel en zie heel veel, over heel de wereld. Onze Belgische economie gaat steeds sneller de dieperik in. Wie dat niet ziet is stekeblind. De politici en vakbondsleiders die nu de moed niet hebben dit duidelijk aan de bevolking te communiceren zijn misdadig nalatig. Ik hoop alleen dat wij, KMO's niet de zwarte Piet doorgespeeld krijgen wanneer (niet als, wat dat het misloopt is zeker) het gros van de bevolking met een serieuze verarming, en onbetaalbare pensioenen geconfronteerd wordt. Ik vrees dat de crash niet meer zo veraf ligt.
04/02/2010 Johan Ledent
