Het zit er alweer bovenarms op tussen de federale onderhandelaars. De tegenstelling 'vertrekken we van het beschikbare budget of van de gewenste (sociale) maatregelen' komt keihard aan de oppervlakte. Net zoals de onmacht om nog werkbare compromissen te sluiten.
Waarom? Heel simpel, geen smeer-geld meer. Noch om economische achterstanden min of meer recht te trekken, noch om oplossingen te geven aan sociale uitdagingen.
We beleven waar we al jaren voor waarschuwen: de houding van "après nous le déluge" zal ons zuur opbreken. Krijgen we niet snel de uitgaven onder controle, dan wachten ons echte sociale drama's.
Zelfs nu we zover zijn blijft het NIMBY-syndroom overheersen: "ja, er moet iets gebeuren maar o wee als ik/onze achterban daar iets moet toe bijdragen".
Logische, zelfs begrijpelijke reactie. Maar onhoudbaar.Iedereen zal een stuk van het factuur moeten betalen.
Blijven zeggen dat iedereen een bijdrage moet leveren behalve de eigen achterban, zoals sommigen nog steeds doen, getuigt niet echt van de wil om een oplossing voor onze problemen te zoeken.
Ik lees vandaag dat vakbonden roepen: geef ons snel een regering, als het moet met een half of een slecht akkoord. Ze sturen ons zelfs het verwijt dat we aandringen om afspraken ten gronde te maken over bv de financieringswet.
Als ik ze goed begrijp zeggen ze: "dat budgettair probleem zullen we later wel bekijken en oplossen".
Dit ruikt opnieuw zeer sterk naar "après nous le déluge".
Ik stel me dan 1 vraag: hoe willen zij de uitdagingen (nu het budget, straks de vergrijzing) aanpakken? Zonder alle overheidsniveaus te responsabiliseren?
Zeggen ze dan: "we zullen wel zien als het zover is"? Of denken ze echt dat als er nu geen sluitende afspraken gemaakt worden, de regering -eens ze gevormd is -dit wel kan?
We hebben de voorbije 3 jaar gezien dat dit onmogelijk is. Je moet nu onderhandelen om de moeilijke knopen door te hakken en er bindende afspraken rond te maken.
Misschien zijn de vakbonden wel van zins alles op te lossen met belastingverhogingen? Ik hoop dat er toch enige zin voor realisme aanwezig is.
Waar zijn hun concrete voorstellen? Die van ons zijn bekend: een staatshervorming om de staatshervorming hoeft voor ons niet, zaken regionaliseren om de boel nog complexer te maken evenmin. Maar afspraken over een nieuwe echt responsabiliserende financieringswet zijn absoluut noodzakelijk.
En ik herhaal: het factuur van het budgettaire deficit zal door iedereen betaald moeten worden. Dus onvermijdelijk ook door onze achterban, omdat "vermogens" nog meer dan vandaag zullen moeten bijdragen.
We maken ons daar inderdaad niet sympathiek mee. Maar de problemen zijn dermate groot dat de kop in het zand steken en angstvallig elke opening weigeren niet meer kan. Daar worden we allemaal slechter van.
En zoals al gezegd, wij houden niet van een "après nous le déluge"-houding.
06 oktober 2010 | 0 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt
