Het ACV waarschuwde deze week de goegemeente voor “de blauwdruk van het sociaal kerkhof Vlaanderen; geschreven bij UNIZO”.
Als gedelegeerd bestuurder van die “asociale organisatie” zou je je bij minder verslikken in je ochtendkoffie als je dit hoort en leest.
Reden genoeg om aan de verantwoordelijken van ACV en de Vlaamse goegemeente te laten weten wat die UNIZO-blauwdruk juist is en vooral waarom wij vinden dat je vooral op “het behoud van oude systemen” een sociaal kerkhof bouwt.
Onze samenleving is sterk geëvolueerd. Het Vlaanderen van vandaag is - tot spijt van wie het benijdt - multicultureel, hoog opgeleid, mondig, zeer democratisch en bijzonder welvarend.
Vlaanderen is ook een onderdeel van de wereld geworden maar is er tegelijk in geslaagd zeer sociaal te zijn. Weinig andere regio’s in de wereld herverdelen zo’n groot deel van hun rijkdom als Vlaanderen.
Dit komt omdat onze ouders en grootouders bereid waren de handen uit de mouwen te steken en bovendien bijzonder ondernemend waren. Er zijn nooit zoveel bedrijven opgericht als in de jaren ’50 en ’60 en de arbeidsethos was nooit zo hoog als in die jaren.
Daar is de basis gelegd van ons goede onderwijssysteem en onze sterke sociale zekerheid. Die ondernemende mensen hebben daar al die jaren, tot op vandaag bijzonder veel toe bijgedragen en zijn (niet altijd tot hun persoonlijke zin) bereid geweest een groot deel van hun inkomen aan belastingen af te staan.
Vanuit ondernemersorganisatie UNIZO hebben we steeds de meerwaarde van een goede sociale zekerheid en een goed onderwijssysteem onderkend:
- het ene zorgt voor een sociaal-economisch stabiele omgeving
- het andere creëert de mogelijkheid in een snel evoluerende mondiale samenleving constant te vernieuwen en onze economie (zowel bedrijven als werknemers) snel aan te passen of om te vormen gegeven het feit dat wat nieuw is vandaag morgen aan een lagere kost gekopieerd wordt.
De grote uitdaging voor onze en de komende generaties is wat je moet doen om dit niveau van welvaart te behouden. Dit wil zeggen een goed evenwicht tussen de bedrijfseconomische realiteit en de sociale noodwendigheden.
Dit evenwicht is het uitgangspunt van het “asociale Unizo”, uiteraard in de eerste plaats vertrekkende van de haalbaarheid van één en ander in een klein of middelgroot Vlaams bedrijf opgericht door een ondernemer of zijn vorige generaties met eigen middelen en zin voor risico.
Wat betekent dit nu concreet? Ontegensprekelijk kom je snel tot de eindeloopbaandiscussie. ACV stelt dat alle systemen van vervroegde uittreding moeten blijven bestaan, onverkort!
Nochtans spreekt niemand tegen dat er vandaag globaal gezien te weinig mensen aan de slag zijn, zeker bij de 50-plussers en van die mensen die aan de slag zijn er teveel zijn die een te beperkt aantal uren werken.
Je kan de sociale zekerheid maar gefinancierd houden als je, ook in de toekomst, voldoende inkomsten hebt én ervoor zorgt dat het aantal “gebruikers” niet de pan uitswingt. Bij ons gebeurt de laatste jaren net het omgekeerde.
UNIZO waarschuwt daarvoor en maakt duidelijk dat het zo niet verder kan.
- Dat je onze kinderen geen deftig pensioen en goede gezondheidszorg kan aanbieden als wij massaal aan 58-59 jaar uit de arbeidsmarkt willen treden.
- Dat de loopbaan onderbreken om voor kinderen of ouderen te zorgen, grotendeels gefinancierd door de samenleving, maar kan als je ook langer wil werken.
There is no such thing as a free lunch! Maar misschien zijn we asociaal omdat we net dat zeggen en duidelijk maken.
Wij zeggen daarbij ook duidelijk dat dit een uitdaging voor iedereen is, werkgevers en werknemers. UNIZO ontloopt haar verantwoordelijkheid niet en roept massaal werkgevers op 50-plussers aan te werven, ontwikkelt programma’s om werkgevers hierin te begeleiden, gaat zelfs de baan op om hen daarvan te overtuigen.
Anderzijds stellen wij op het terrein de drempels vast. Een 50-plusser aanwerven onder de dreiging van een dure outplacementregeling als het mislukt, met de bedreiging van een duur brugpensioen als die werknemer vindt dat hij vroegtijdig moet stoppen, is niet evident.
- Is het asociaal die drempels vast te stellen en aan te dringen daar iets aan te doen in het belang van de sociale zekerheid in de toekomst?
- Is het asociaal te zeggen dat consumptie van regelingen als tijdskrediet zonder wederkerige verplichting (langer werken) desastreus is voor de financiering van onze sociale zekerheid?
- Is het asociaal vast te stellen dat die tijdskredietregelingen een gigantisch mattheuseffect inhouden en de laagste inkomens quasi uitsluiten en op basis daarvan voorstellen deze uitkeringen vooral te richten op de laagste inkomens?
Een ander geviseerd thema zijn de werkloosheidsuitkeringen. Inderdaad, wat ons betreft moeten die degressief zijn, afnemen in de tijd dus, maar mogen ze hoger starten dan vandaag.
Iemand die werkloos wordt, mag van ons de eerste maanden niet te veel inkomen verliezen, maar moet in ruil ook snel op zoek naar ander werk en mag daar ook niet te kieskeurig in zijn, althans niet op kosten van de samenleving.
Ik vind het eerlijk gezegd niet normaal dat er honderdduizenden werklozen zijn en onze bakkers, beenhouwers, horecabedrijven, bouwbedrijven,… geen of amper mensen vinden die bij hen aan de slag willen, want “het betaalt niet genoeg en is soms te hard werken”
Hallo? In welk land heb je nog het recht dit soort van werk niet te willen doen en heel je carrière van een uitkering te leven? Is het asociaal als we erop wijzen dat je dit niet volhoudt of dat ondernemers uit die sectoren die vaak dubbele uren draaien hierom verontwaardigd zijn?
Wat is het alternatief dat die vakbond voorstelt? Nog meer, nog duurdere “sociale” uitkeringen? Gefinancierd door wie? Door de belasting op de ondernemende en actieve bevolking nog te verhogen?
Is het asociaal als we duidelijk maken dat nog meer belastingen opleggen aan de ondernemende en actieve bevolking vooral die ondernemingszin doodt. En laat het net dat kritisch element zijn waardoor Vlaanderen zo welvarend is geworden, welvarender dan de Belgische regio die ten zuiden van ons ligt.
Is het asociaal eerder te kiezen voor dit ondernemende model dan voor een model dat meer kost aan de samenleving en tot minder welvaart leidt?
25 oktober 2010 | 1 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt
Overzicht commentaar
asociaal
De almacht van de vakbonden is hemeltergend. De vakbonden dicteren hier alom de wetten. Dagdagelijks worden hun standpunten in media menigmaal verkondigd !!! In Belgenland is niets mogelijk zonder dat de syndicaten zich mengen. De politici zijn te laks om de macht van de vakbonden te laten herbekijken en te doen inperken. De syndicaten zijn niets minder dan ondernemingen die winst nastreven door wat populistische prietpraat te verkondigen bestemd voor de aanhang. Het ware een opsteker om de werkloosheidsuitkeringen te laten uitkeren door de overheid ipv door de syndicaten.
26/10/2010 
rik huybrecht
