2010 was voor mij het jaar van de Kerk in crisis, België je t’aime moi non plus en de hoop die KMO’s creëren
De Kerk in crisis
2 momenten symboliseren de voor mij, als katholiek, foute keuzes van de Kerk. Op 18 januari werd André Leonard gekozen tot aartsbisschop, of liever aangeduid door de zeer behoudsgezinde vleugel van de godsdienst die meer dan wie of wat dan ook de Westerse evolutie bepaald heeft over de voorbije decennia. Hoe fout kan je zijn door voor hyperconservatisme te kiezen! De maatschappij is constant in evolutie, past zich steeds aan nieuwe omstandigheden, kennis,… aan. Een godsdienst die claimt mee het maatschappijbeeld te willen blijven bepalen moet dat ook doen of wordt door de geschiedenis ingehaald en voorbijgestoken. Dit geldt trouwens niet alleen voor het katholiscisme maar voor alle godsdiensten. Het waardenpatroon dat ze ons aangereikt hebben zijn een noodzakelijke bron van stabiliteit. De evolutie van de samenleving niet onder ogen durven zien is afbreuk doen aan die bron van stabiliteit. Het tweede moment is 23 april, het ontslag van bisschop Vangheluwe en de verkrampte reactie van diezelfde te conservatief gebleven Kerk op dramatische feiten die in het verleden ten onrechte toegedekt zijn gebleven. Deze feiten tonen ook het failliet van al te conservatieve concepten aan. Tegelijk creëert het aan de oppervlakte brengen ervan ook de hoop op versnelde evolutie, de hoop dat het kind (de waarden) niet met het badwater weggegooid wordt.
België, je t’aime moi non plus
De titel van het boekje dat Rudy Aernoudt goed 2 jaar geleden al schreef symboliseert de houding en gevoelens van veel landgenoten tegenover “het concept België”. Hier gelden dezelfde wetmatigheden als voor de Kerk. Te grote behoudsgezindheid is een weg die nergens toe leidt (behalve dan naar de afgrond). 13 juni symboliseert de reactie van alvast de Vlaming tegen het krampachtig vasthouden aan het oude. Het is het besef dat geen verandering, ook wat de staatsstructuren, de socio-economische en politieke structuren betreft niet de juiste keuze is. Op 13 juni is duidelijk geworden dat de modellen die de eerste decennia na WOII gebouwd zijn aan het einde van hun houdbaarheidsdatum komen. Voor alle duidelijkheid, de kiezer ligt niet alleen wakker van een moderne, goed werkende staat, hij ligt vooral ook wakker van zijn eigen toekomst en beseft zeer goed dat alleen het behoud van alle verworvenheden van het verleden geen duurzame toekomst bieden. Hij wil verandering maar is tegelijk ook bang voor die verandering omdat zijn eigen zekerheden (pensioen, korte werkcarrières, sociaal vangnet,…) in vraag gesteld worden. Toch heeft die kiezer op 13 juni een vraag naar moed gesteld, moed om moeilijke beslissingen te nemen, maar beslissingen die terug hoop op een duurzame toekomst bieden.
Onze KMO’s, rots van hoop in een branding van onzekerheid
13 november was voor mij een echte dag van hoop, van besef dat de toekomst ons toelacht. Op die dag organiseerden we met onze organisatie samen met onze Waalse collega’s van UCM en Europese collega’s van Ueapme (een meer dan symbolische samenwerking trouwens in deze politiek woelige tijden) de eerste European SME-summit met als thema de groene economie en de cruciale rol die kleine familiale bedrijven daarin spelen. De ontmoeting met honderden gedreven en gemotiveerde ondernemers uit heel Europa die niet stilstaan bij problemen maar gaan voor hun dromen en uitdagingen creëerde meer dan ooit het besef dat ondernemers het verschil zullen maken. Dat door hun inzet, gedrevenheid, vastberadenheid, koppigheid de toekomst mooi en uitdagend oogt. De combinatie van de zorg voor een beter en meer duurzaam leefmilieu en de economische meerwaarde daarvan die welvaart kan creëren moet één van dé bouwstenen zijn waarop die toekomst moet gebouwd worden. Ondernemers voldoende ruimte geven om hun ding te doen moet daarom het leidmotiv van politiek Europa, België, Vlaanderen worden.
04 januari 2011 | 0 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: Ondernemerschap, karelvaneetvelt, nieuwin2010
