6000 militanten aan de Heizel vandaag. We zouden bijna geneigd zijn om de vakbonden te feliciteren omdat ze zoveel volk op de been krijgen. En dat op een zonnige "gewone betaalde werkdag". Een dag waarop veel KMO's alle zeilen moeten bijzetten om hun producten en diensten via hoge loonkosten op de markt te verkopen.
Mensen spreken mij daar vaak over aan. Dat het toch moet stoppen met de vakbonden die om het minste staken en het werk neerleggen. De stad blokkeren. Of op een zonnige dag op straat komen. Soms volgt daarop ook de vraag wat UNIZO gaat doen als tegenbeweging. Waarom een soort 'ondernemersbetoging' op zich laat wachten. Maar staken zit niet in de moraal van ondernemers. Spreek er velen op aan, en slechts weinigen zullen een dag vrijaf - onbetaald - nemen om te gaan staken. Ondernemers creëren welvaart, terwijl anderen ervoor pleiten. Zij handelen niet met woorden, maar met daden. Een staking die enkel geld kost, past niet in dat plaatje.
Niet staken maar juist harder en meer werken moet ons uit de crisis halen. Ondernemers hebben dat begrepen, omdat ze de effecten van de crisis veel sneller aan de lijve ondervinden dan de gemiddelde werknemer. Voor het behoud van die welvaart, zal iedereen naar eigen kunnen een inspanning moeten doen, want niemand ontsnapt aan de economische wetmatigheid. En we gaan geen stap vooruit als iedereen in zijn oude taboes blijft vast steken.
De voortdurende aanvallen van de vakbonden, zoals vandaag, richting dé werkgevers zijn daarom totaal ongepast. Ze ontmoedigden juist die ondernemers die zorgen voor welvaart. Dé werknemer of dé werkgever bestaan bovendien niet. Er zijn veel soorten werknemers, waarvan de meesten - gelukkig maar- hun brood verdienen en genieten van een formidabele sociale zekerheid, betaald via de hoge loonkosten. Want vergeet niet: elke cent die stroomt naar pensioenen, uitkeringen en werkloosheid, komt uit de economie.
Niet alleen de vakbonden, maar ook de onderhandelaars moeten KMO's, de motoren van onze economie, stimuleren om verder te blijven ondernemen. Door de loonindex te herbekijken. Door de zes aanbevelingen van Europa op te volgen. Door in ieder geval geen extra lasten op arbeid in te voeren, maar groei en jobcreatie alle kansen te geven. De KMO's verzwakken door extra lasten en / of stakingen is in ieder geval contraproductief voor iedereen; het zijn zij die zorgen voor onze economische groei.
15 november 2011 | 6 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt, Staking, vakbond
Overzicht commentaar
En dan te weten dat er bedrijven zijn die mensen zoeken maar geen werkwillige mensen vinden. Een grote schande is het!!! Willen ze eigenlijk nog werken? Zelf moeten we een tandje bijsteken of we halen het einde van deze crisis niet. Vechten koste wat het kost om ons familiebedrijf door deze crisis te krijgen. Maar ja, die stakers willen hier heel de economie kapot. Ze zullen wel anders gaan piepen, maar dan is't te laat. Ik heb echt het gevoel dat wij als werkgevers beschouwd worden door werknemers als grote bandieten. Maar wij steken wel altijd onze nek uit.
een paar seconden geleden ·
15/11/2011 
Katrien Michiels
Ik was gisteren aanwezig op het Links Rechts debat als geinteresseerde luisteraar.Ook daar hoorde ik het standpunt dat 'elke cent die naar belastingen vloeit komt uit de economie.' Hier lees ik 't nog uitgebreider: 'elke cent die stroomt naar pensioenen, uitkeringen en werkloosheid, komt uit de economie.' Een economische activiteit, of die nu macro is of micro is wordt opgestart met kapitaal. Zonder arbeid, of je die nu zelf verricht in je eenmanszaak-bvba of die laat uitvoeren in kmo of grotere entiteit door werknemers, creeër je geen omzet. 'Personeelskosten' zijn dus inherent om omzet te boeken. Zonder omzet ook geen winst. Elke cent die naar bovengenoemde items vloeit is aldus geschapen uit arbeid. Laat me ook toe te stellen dat er in de kleine en middelgrote familiebedrijven nog respect en een zekere vorm van medeleven bestaat tussen de oprichters en hun werknemers. Ikzelf heb dit ook ondervonden toen ik 28 jaar geleden in een familiale onderneming een betrekking had. Om financiele redenen (loon dus) ben ik daar na een paar jaar weg gegaan om voor een multinational te gaan werken waar het respect voor werknemers quasi nihil is. Menselijkheid wordt daar nl. opgeofferd voor steeds grotere winstmarges en te verdienen bonussen. In onze sector, petroleum, worden miljoenen en zelfs miljarden winst gemaakt doch het hardwerkend personeel mag daar geen cent in delen omdat de winstmarges jaar na jaar groter zouden worden, de targets voor de royale bonussen zouden gehaald worden en de groot kapitaal aandeelhouders hun te bestemmen winst en dividenden elk jaar willen zien stijgen. Dit is pervers. Terwijl het op de micro markt (Belgie) net belangrijk is dat werknemers voldoende ruime koopkracht hebben om Belgische familiale bedrijven zoals van mevr. Michiels hierboven mee door de crisis te helpen. Als wij, de immense groep werknemers, de broeksriem moeten aanhalen omdat 'alles' te duur wordt en gedwongen worden besparingen te doen in onze huishoudbudgetten dan zijn we inderdaad bezig de familiale economie in ons eigen land met de lippen onder water te duwen. Wij komen op straat voor meer of minstens behoud van koopkracht, voor meer rechtvaardige verdeling, tegen de dure energie die ook jullie treft, tegen de neoliberale staatsgreep van Europa die onze broeksriem nog spannender maakt, enz. De markt regulariseert zichzelf niet zoals nu wel overvloedig is aangetoond. Er zullen inderdaad hervormingen nodig zijn, doch wel geschoeid op een faire basis. Zonder 'kapitaal' in het middenveld gaat onze kleinschalige binnenlandse familiale economie kopje onder. Maar dat zal de ultraliberale haviken in Europa eveneens worst wezen. Mijn inziens stuurt Unizo op 2 december best een afvaardiging die mee betoogt, onze binnenlandse belangen lopen tot op grote hoogte gelijk... Het zou onuitgegeven zijn en het signaal zou des te krachtiger ontvangen worden...
17/11/2011 Breugelmans Gunter
Vakbonden en de crisis
't Ja, staken kunnen wij niet want dat betekent geen brood op de plank en het is nu al zo moeilijk.
De werknemers hebben de afgelopen jaren nog steeds in grote luxe geleefd. als we alleen al kijken naar het aantal reizen die vakantie na vakantie recordhoogtes halen. Dat zalwelniet van armoede zijn...
Het enige doel van de vakbonden is de werkgevers uitzuigen tot op het bot want volgens hen verwerven wij onze 'rijkdom' op de kap van die arme werknemers want ze werken ocharme zo hard. Wel 38 (!!! uren lang, als dat geen prestaties zijn! Of beter nog, ze werken deeltijds en krijgen daarbovenop nog een premie van de RVA om op hun lui gat in de zetel te zitten.
Werknemers hebben alle rechten, de werkgevers geen enkele. De werkgever is volledig verantwoordelijk voor alles wat het personeel (mis)doet. De werkgever betaalt gewaarborgd loon bij ziekte. Een controlearts sturen mag maar het haalt niets uit. De 'zieke' werknemer krijgt altijd gelijk. De werkgever zorgt ervoor dat ze tijdens hun vakanties dubbel en dik verdienen want ze hebben recht op enkel EN dubbel vakantiegeld. Ze krijgen zonder er iets te moeten voor doen een 13de maand en ze vinden dat allemaal doodnormaal.
En het is nooit genoeg, steeds willen ze meer en meer.
Spijtig genoeg moet ik vaststellen dat de werkgeversorganisaties alle grillen van de vakbonden inwilligen. Ze pruttelen soms wel een beetje tegen maar op het eind van de rit is de werkgever altijd de klos.
Waar ik me ook aan erger is dat de vakbonden voor elke scheet in de populaire media komen.
Wat Karel hierboven geschreven heeft, is recht in de roos maar wat haalt het uit?
Wie leest hier eigenlijk? Bitter weinigen als ik het aantal reacties bekijk.
Ik vind ook dat Karel die 'leeuw' eens meer op zijn plaats zou mogen zetten. Niet op zo'n agressieve manier als die in weelde badende voorman van de vakbond doet want tot dat niveau willen wij ons als ondernemers uiteraard niet verlagen.
Maar toch Karel, wees wat harder in de media en argumenteer met concrete voorbeelden zoals je hier doet want je steekt toch ook je tijd in het schrijven van je blog en geen kat die weet wat uw visie is als die niet hier komt lezen.
21/11/2011 Isabelle Van Parijs
maatschappij-parasieten
De mensen die het in hun hoofd halen om te gaan staken, zijn echte maatschappij-parasieten.Ze moesten zich schamen voor dit
onbezonnen en dom gedrag.Eigenlijk gaan de hervormingen niet ver genoeg.Als iedereen bvb terug eens 40 uren per week zou
werken en met z'n allen tot 65, dan zou de toekomst van onze
sociale zekerheid er al veel beter uitzien.
Ik ben landbouwer , en heb m'n 40 uren-week op woensdag al bereikt, en dit met heel veel levensvreugde.
01/12/2011 Kris Van de Woestijne
zelfstandige
ik begrijp niet waarom unizo (karel van eetvelt)zo afgeeft op de vakbonden. Als zelfstandige sedert 10 jaar, na meer dan 30 jaar werknemer, betaal ik nu nog atijd méér dan 30 % belastingen op mijn inkomen. En wat betalen de grote ondernemingen ? Als unizo de vennootschapsbelasting voor kleine zelfstandigen wil verlagen zouden ze beter pleiten voor een reele belasting van de grote ondernemingen. Willen we eens berekenen wat een effectieve belasting van 20 % voor ALLE ondernemingen zou betekenen voor de kleine zelfstandigen, voor de begroting, voor de economie ?
Dan zou Karel Van Eetvelt niet meer zo populistisch moeten zeggen dat "ondernemers werken ipv staken". By the way, ik denk
op basis van mijn ervaringen, dat vele ondernemers - ook zelfstandigen - het écht moeilijk zouden hebben om méér te werken dan de vlaamse werknemers !
07/12/2011 CORNILLIE
Misschien moeten we maar gewoon eens door de bittere pil heen... Totaal geen toegevingen doen aan de vakbond en het tot een algemene staking tot het bittere eind laten komen. Op die manier maakt de vakbond zichzelf financieel kapot en de stakers zullen na verloop van tijd wel problemen krijgen om hun levensstandaard te financieren. Buigen of barsten. Je hoort de spreuk tegenwoordig niet meer zoveel maar "wie niet horen wil moet voelen ..."
27/01/2012 Maarten Frencken
