- Deze blog is ook te lezen op www.deredactie.be -
Het woord “crisis” moet één van de meest gebruikte woorden van het afgelopen jaar zijn. De ene was nog niet half gedaan of de volgende kondigde zich al aan. En iedereen had en heeft er wel een mening over: hoe is ze ontstaan, wie is de schuldige, wie gaan de slachtoffers zijn, hoe erg is ze, hoe lang zal ze nog duren,… Je mag je krant niet openslagen, je radio of je TV niet aanzetten of je wordt ermee geconfronteerd. Hoe meer je luistert en leest hoe depressiever je dreigt te worden. Het is een “ziekte” die trouwens door heel Europa waart. Veel vaststellingen, veel aankondigingen van noodzakelijke maatregelen, veel waarschuwingen. En mea culpa, ook zelf sturen we regelmatig dergelijke boodschappen in de wereld.
Uiteraard is veel van wat gezegd en geschreven wordt juist en mag er gewaarschuwd worden. Zin voor realisme is belangrijk. Maar perspectief bieden is dat nog veel meer. En dat is wat ontbreekt in al dat “gecrisis en bespaar”: hoopvolle oplossingen die mensen perspectief bieden.
Niet bij de pakken blijven zitten
Ze zijn er nochtans en in grote getale: de mensen die hoopvol voortwerken, die investeren en bedrijven laten groeien, die goede uitdagende jobs hebben mét perspectief, die vernieuwen en van al die crisissen opportuniteiten maken. . Ik zat vorige week aan tafel met tien KMO-bedrijfsleiders uit verschillende provincies en sectoren. De grote meerderheid van hen had er alles aan gedaan om een goed 2011 te draaien en is daarin ook gelukt, weze het met veel meer moeite dan in vele voorgaande jaren.
Het zijn realisten, ze voelen de crisis ook wel, maar blijven niet bij de pakken zitten en zien de toekomst hoopvol tegemoet. Zeker de exporterende toekomst, want ze ervaren steeds meer dat ze als Vlaams bedrijf een kennis- en technologisch voordeel hebben ten opzichte van hun buitenlandse collega’s. Net daarom hebben we de nieuwe minister van buitenlandse zaken tijdens ons eerste contact gevraagd bijzondere aandacht te hebben voor onze KMO’s tijdens exportmissies. De hoop en het perspectief zullen immers van hen en hun medewerkers komen.
De boodschap van de bonden
Die boodschap staat in schril contrast met de omgekeerde boodschap die de vakbonden gisteren gegeven hebben. Hun antwoord op de crisis, hun signaal van hoop is het land plat leggen, is die mensen die het verschil proberen maken tegenwerken. Ik begrijp dat ongenoegen over noodzakelijke regeringsmaatregelen moet geuit worden, dat de kans moet gegeven worden om al te harde maatregelen bij te sturen. Wij vinden dat ook en vragen dat ook voor ondernemers. Maar met ondernemers beletten te produceren en mee welvaart te creëren verleen je niemand een dienst, wel integendeel.
18 januari 2012 | 0 reactie(s)
