“Bescheidenheid is een gebrek dat ik niet heb.” Petrus Thys, een van mijn voorgangers bij UNIZO, begon zijn speeches vaak met deze woorden. Hij zei dat niet in eigen naam, maar in naam van de ondernemers die voor hem stonden. De tijden waren anders: ondernemers moesten nog overtuigd worden van hun eigen meerwaarde. Moesten zelf nog durven inzien hoe belangrijk zij zijn voor onze maatschappij.
Nu, 20 jaar later, is België met succes en met trots een ondernemersland. De cijfers liegen er niet om: de zelfstandige ondernemers hielden tijdens de crisis onze economie recht. Niet de grote bedrijven, maar de kleinere, met passie uit de grond gestampte bedrijven, met minder dan 50 personeelsleden, recht gehouden met vaak beperkte middelen, zorgen voor jobs en werkgelegenheid als het moeilijk gaat.
Ondernemers
De statistieken van het HIVA, het Hoger Instituut Voor Arbeid, dat al jaren jobcreatie en jobverlies tegen elkaar afweegt, schrijven de creatie van 2.059 nieuwe jobs in 2008 -2009 volledig op het conto van de kleine bedrijven. Chapeau. Het resultaat van lef en passie van gemiddeld één of twee mensen. De meerwaarde van ondernemers is dankzij zulke statistieken tastbaar geworden, becijferd en gerationaliseerd, maar daarom nog niet gekend bij de publieke opinie.
Vele mensen beseffen onvoldoende dat hun job er is dankzij die ondernemende man of vrouw die op en bepaald moment het heft in eigen handen genomen heeft en een zaak gestart is. We staan te weinig stil bij het feit dat we een fantastische sociale zekerheid en een zeer goed onderwijs hebben omdat die ondernemende mensen de economie doen draaien en daardoor belastinggeld genereren.
Dat ons verenigingsleven, zowel sportief als cultureel, er niet zou zijn zonder de financiële steun van diezelfde ondernemende mensen. Vlaanderen zou ook niet zo’n aangename leefomgeving zijn als er niet zoveel ondernemende handelaars en horeca-uitbaters zouden zijn die onze steden en gemeenten leefbaar maken, die mee voor een warm sociaal contact zorgen, die de grondleggers zijn van wat Vlaanderen zo typisch en zo aangenaam maakt.
Visie
En de politiek, die voert te vaak enkel in woorden een kmo-beleid. Als er moet gekozen worden tussen die eigen “zelfstandige” of de macht van het geld, dan trekt die eerste bijna altijd aan het kortste eind trekt, ook in Vlaanderen leert het recente Uplace-dossier ons.
Ik weet dat we door dit te zeggen riskeren het “Calimero”-predicaat opgeplakt te krijgen. Daarom toch even verduidelijken dat we een globale visie hebben op hoe een samenleving er moet of mag uitzien, uiteraard vertrekkende van die ondernemer. Zo’n visie vereist soms radicale keuzes. De radicale keuze b.v. voor een offensieve aanpak t.a.v. de vergroening van onze economie, de online mobiele veeleisende consument, de flexibele work-live balans-werknemer, de mondialiserende economie die eerder opportuniteiten dan hindernissen zijn.
Een visie waarin zeker ook plaats is voor de Vlaamse eigenheden. Voor die warme, gezellige, leefbare, sociale Vlaamse kernen die onze regio zo rijk is. Daarom is in die visie uiteraard ook plaats voor het typisch Vlaamse shopping-horeca-amusement in de kernen van onze steden en gemeenten. Die een noodzakelijke voorwaarde zijn om die kernen aangenaam, gezellig, leefbaar, veilig en sociaal te houden.
Keuzes
En ja, daarin zijn we dan radicaal en durven we keuzes maken. En dat is niet de keuze voor het platte alles toelatende kapitalisme en survival of the fittest. Wel een kapitalisme dat vertrekt van een duidelijke visie op de Vlaamse samenleving en daarvoor radicale keuzes maakt. Niet dat we bang zijn van wat concurrentie. Als wij, uiteraard met staatssteun de evenzeer met staatssteun ontwikkelde perifere shoppingcentra moeten beconcurreren dan zullen we dat strijdvaardig doen, in de overtuiging dat we die strijd zeker winnen. Alleen vinden we het zonde van de 2 keer geïnvesteerde gemeenschapsmiddelen, goed wetende dat dit overbelaste land zich dat niet kan permitteren.
Als er een reden is waarom wij radicaal blijven pleiten voor een beleid afgestemd op wat ondernemers drijft, is het omdat de passie, de moed van deze ondernemende mensen niet gebroken mag worden. Want zij leggen de basis voor onze welvaart.
11 juni 2012 | 0 reactie(s)
Trefwoorden bij dit artikel: unizovisie
