Vakbonden vergissen zich van vijand

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Afgelopen maandag hebben we met alle werkgevers een oproep gelanceerd. De boodschap: “Laat ons ondernemen”. We vragen meer respect voor ondernemers, voor mensen die risico durven nemen, met eigen centen een eigen zaak opbouwen en werkgelegenheid creëren.

We hebben dat gedaan omdat de voorbije weken verkeerdelijk het beeld is gecreëerd dat het management van Inbev of Opel hét prototype is van de Vlaamse ondernemer. Niets is minder waar. Wie ons economisch landschap kent, weet dat maar al te goed. Dus ook onze vakbonden.

Dat die onze voorstellen om onze bedrijven de komende jaren voldoende zuurstof te geven om verder te investeren, te innoveren, te internationaliseren, te groeien; afschieten; dat is jammer. Maar het verwondert ons niet. Onze pistes waren en zijn zelden die van de vakbonden.

Maar, dat ze en passant ook nog eens alle ondernemers afschilderen als op hoge bonussen beluste onmensen die werknemers als vuil op straat zetten om hun eigen zakken nog wat meer te vullen; dat is je reinste demagogie. Intellectueel oneerlijk ook: veralgemenen wat in sommige multinationals, in wezen niet vanuit België gemanaged, gebeurt.

Het gevolg van die brutale aanval? Een verscherpte reactie van die tienduizenden echte ondernemers, “echte entrepreneurs” zoals een vakbondsleider ze deze week noemde. Bij al die ondernemers groeit het ongenoegen over de aanhoudende vakbondsaanvallen. Al die ondernemers vragen ons scherper te reageren en vinden de werkgeversactie zelfs “te soft”.

Het moet gezegd; ze kregen wat over zich heen de laatste tijd. De vakbonden zien geen enkel probleem met de loonkost in ons land. En “de werkgevers moeten niet zeuren: ze kregen immers al miljarden cadeau”. Of zoals het ABVV het verwoordt: “de werkgevers hebben genoeg gekregen. Het is tijd voor actie.”

Die actie wordt een betoging vandaag. Een betoging onder meer tegen “het dumpen van werknemers in de werkloosheid”. Positief vertaald een betoging voor meer kansen op werk. Daar zijn wij ook voor en daar werken onze ondernemers elke dag aan.

Want voor alle duideljikheid: de uitzuigende baas die alleen aan zichzelf denkt is gelukkig een echte uitzondering geworden. 99,9% van de Belgische ondernemers heeft niks te maken met exuberante bonussen of met het “dumpen” van hun medewerkers. Zij betalen bij de beste lonen van de wereld aan hun medewerkers, die daar inderdaad netto wel heel wat minder aan overhouden. Zij zijn, net zoals de werknemers, slachtoffer van de financiële en economische crisis.

Laten we immers niet vergeten dat de 10.000 faillissementen van afgelopen jaar niet alleen een drama zijn voor de 23.000 betrokken werknemers. Het drama voor de 10.000 betrokken ondernemers en hun families is vaak veel groter. zijde werknemers kunnen ten minste nog terugvallen op een uitkering. Veel van de getroffen ondernemers zijn alles kwijt: hun gezicht, hun onderpand, hun levenswerk. En zij hebben geen uitkering, laat staan een ontslagpremie.

Daarnaast mogen we niet vergeten dat de 10.000 faillissementen lang niet alle schade van de crisis vertegenwoordigen. Er zijn ook talloze gedwongen stopzettingen, KMO’s met fors lagere rendementen en bedrijven in slechte financiële papieren.

Veel ondernemers zijn daardoor, weliswaar grotendeels verborgen, de grootste slachtoffer van de crisis, ook van de bankencrisis. Werknemers hebben de crisis niet veroorzaakt”, beklemtonen de vakbonden. Terecht. Maar de ondernemers evenmin.

Na hun tirade tegen de ondernemers, besloten beide vakbonden hun reactie met een oproep tot overleg. Een vreemde kronkel. Ja, het overleg moet terug opgestart worden. Liever vroeg dan laat. Onze beider achterban verlangt terecht resultaten, geen geruzie.

Maar een voorwaarde voor een overleg met kans op slagen is een minimum aan respect. De voorstellen van alle Belgische werkgeversorganisaties om onze welvaart te vrijwaren hebben maar één doel: ondernemers én hun medewerkers meer kansen geven op slagen.

Innovatie, opleiding, bijscholing, motiveren van werkgevers en werknemers, loon naar inzet; alles kan en moet beter. Daarvoor moet iedereen op zijn niveau verantwoordelijkheid durven en willen nemen.

Maar ondernemers voortdurend voorstellen als kortzichtig en kampioenen van onbekwaamheid; dat strookt helemaal niet met de realiteit op tienduizenden werkvloeren.

Ik doe de vakbondstop graag een voorstel. Ik nodig ze graag uit samen een ronde van Vlaanderen te doen. Ik zal ze met plezier veel innovatieve kleine en middelgrote bedrijven tonen. Het is waar, ze werken vaak in stilte, ver van de media. Maar daarom moeten hun inspanningen niet geminimaliseerd, laat staan geridiculiseerd worden.

Hoe dan ook, ondernemers én werknemers verwachten van ons een betere toekomst. Terecht. We zullen het samen moeten doen.

29 januari 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Laat ons ondernemen!

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Een raadseltje. Van wie is de quote hieronder?

“Wie innoveert niet genoeg? Wie is niet voldoende ingegaan op de uitdagingen? Wie speelt niet genoeg in op de vergroening van de economie, ondanks de fiscale stimuli als lastenverlagingen en de notionele intrest? Dat zijn de werkgevers: ze hebben te weinig verantwoordelijkheidsgevoel en komen altijd af met dat zagerige over de loonkosten. Maar Belgie heeft geen loonkostenprobleem. Niet in de autosector en niet in de hele economie.”

Deze zinnen komen uit de mond van de leider van de grootste vakbond van België: Luc Cortebeeck van het ACV. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het interview met hem las, zaterdag in De Morgen.

Als je zoiets leest, dan moet er wel iets fundamenteels scheef zitten in onze maatschappij. Moeten we ons daarbij neerleggen? Verdorie neen! In het belang van iedereen, werkenden en vooral niet werkenden, moeten we duidelijk maken dat ondernemers niet een deel van het probleem zijn, maar een deel van de oplossing.

Daar willen we aan werken met een historische campagne die we met 11 Belgische werkgevers- en ondernemersorganisaties gestart zijn. Lees er alles over op www.laatonsondernemen.be. En steun ons.

26 januari 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Kroniek van een aangekondigde dood

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De sluiting van Opel is een sociaal drama voor de 2600 Opel-werknemers en hun familie voor de duizenden medewerkers in de tientallen grote en kleine bedrijven voor wie Opel Antwerpen de levensader was. Ook de haven van Antwerpen zal in de klappen delen. 

De sluiting van Opel Antwerpen is ook de kroniek van een aangekondigde dood. Al maanden hing het scenario van de sluiting als een schaduw boven de fabriek.

Het is nu vooral belangrijk, met de lessen van Renault, Volkswagen en nu Opel in het achterhoofd, de toekomst voor te bereiden. Dat is een taak van de overheid en de sociale partners.

De Opel-werknemers en die van de getroffen toeleveranciers zijn niets met enkel een rugzakje vol geld. Dat moet ook gevuld worden met opleiding en heroriëntatie. Daar zullen wij alvast actief aan meewerken.

Maar we moeten ook ervoor zorgen dat, als een volgende gigant vestigingen moet sluiten, de vestiging in België niet in overweging genomen wordt. Omdat de loonlast hier erg competitief is, omdat innovatie hier erg goed ondersteund wordt, omdat hier een goede vervoersmix mogelijk is. Noem maar op.

Anders kunnen we nu al een kroniek van een volgende aangekondigde dood schrijven. 

22 januari 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Politiek blokkeert remedie voor wanbetalers

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Het aantal laattijdige betalingen neemt af, zo meldde het handelsinformatiebureau Graydon. Goed nieuws? Zeker. Een kwart van de faillissementen is veroorzaakt door laattijdige betalingen. Elke daling daarvan is goed nieuws.

Als we echter wat verder kijken, zien we dat, in vergelijking met eind 2008, in het vierde kwartaal van 2009, het aantal laattijdige betalingen gestegen is. En fors. 16,7% méér facturen werden veel te laat of helemaal niet betaald.

De schuld van de crisis? Multinationals die kleine leveranciers laten wachten op hun geld? De groten die zichzelf laten prefinancieren door hun kleinere zakenpartners? Omdat de banken dat minder willen doen? De wet van de jungle en the survival of the fittest?  

In dit dossier geeft de overheid het goede voorbeeld. Ze dringt haar eigen betalingsachterstand terug. Toch heeft de politiek hier boter op het hoofd. Met een eenvoudige maatregel kan de overheid een grens trekken in de jungle: het betalingsbevel.

Met een betalingsbevel zouden ondernemers sneller, eenvoudiger en efficiënter kunnen reageren op onbetaalde maar onbetwiste facturen. Maar het wetsontwerp daartoe sluimert al maanden in het parlement.

Dit partijpolitieke getalm gaat ten koste van ondernemers die in de problemen komen door onbetwiste onbetaalde facturen. Zij sleuren weer anderen mee in hun val. Dit gelanterfant kostte zeker al ondernemingen de kop. Het is dus ontoelaatbaar.

14 januari 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Vakbonden gaan voor 'back to the past'

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De lessen uit het verleden, kunnen ons helpen de juiste beslissingen te nemen om onze toekomst veilig te stellen. Goede antwoorden van vroeger, kunnen nu nog steeds hun deugdelijkheid bewijzen. Wat in het verleden al mislukte, mijden we best.

Een voorbeeld van het eerste: onze grootouders toonden aan dat je met creatief en hard werken, de economische ravage die WOII achterliet, snel kunt ombuigen in economische welvaart.

Een voorbeeld van het tweede: de experimenten rond doorgedreven herverdeling van arbeid tonen aan dat je werkloosheid niet moet aanpakken door arbeid in stukjes te hakken.

Wat mij zeer opvalt: onze vakbonden kiezen de jongste weken haast consequent voor het tweede: mislukte recepten uit het verleden recycleren.

Het ABVV pleitte vorige week nog voor de vierdagenwerkweek. De ACV-jongeren hebben blijkbaar heimwee naar een ander mislukt arbeidsmarktexperiment: de gegarandeerde tewerkstelling van bepaalde doelgroepen.

Dat de vakbonden zich zorgen maken om de toekomstige werkgelegenheidskansen van jongeren, ouderen,... daar kan ik inkomen. Het engagement van de jongeren doet echt deugd.

Maar, dat de creativiteit ontbreekt om vooruit te kijken, om nieuwe recepten te lanceren die vooral de kansen op duurzame werkgelegenheid maximaliseren, is alarmerend.

Het betekent vooral ook dat de kansen op succesvol sociaal overleg de komende maanden (jaren?) zeer beperkt zullen zijn. De visies van vakbonden en werkgeversorganisaties staan immers diametraal tegenover elkaar...

Een zaak weten we zeker, als we er onderling niet uitkomen; dan lost de economie het wel op … Maar aan die mogelijkheid denk ik voorlopig liever nog niet.

11 januari 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt