Het doel wettigt de middelen niet

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

- Deze blog is ook te lezen op www.deredactie.be -

Het woord “crisis” moet één van de meest gebruikte woorden van het afgelopen jaar zijn. De ene was nog niet half gedaan of de volgende kondigde zich al aan. En iedereen had en heeft er wel een mening over: hoe is ze ontstaan, wie is de schuldige, wie gaan de slachtoffers zijn, hoe erg is ze, hoe lang zal ze nog duren,… Je mag je krant niet openslagen, je radio of je TV niet aanzetten of je wordt ermee geconfronteerd. Hoe meer je luistert en leest hoe depressiever je dreigt te worden. Het is een “ziekte” die trouwens door heel Europa waart. Veel vaststellingen, veel aankondigingen van noodzakelijke maatregelen, veel waarschuwingen. En mea culpa, ook zelf sturen we regelmatig dergelijke boodschappen in de wereld.

Uiteraard is veel van wat gezegd en geschreven wordt juist en mag er gewaarschuwd worden. Zin voor realisme is belangrijk. Maar perspectief bieden is dat nog veel meer. En dat is wat ontbreekt in al dat “gecrisis en bespaar”: hoopvolle oplossingen die mensen perspectief bieden.

Niet bij de pakken blijven zitten

Ze zijn er nochtans en in grote getale: de mensen die hoopvol voortwerken, die investeren en bedrijven laten groeien, die goede uitdagende jobs hebben mét perspectief, die vernieuwen en van al die crisissen opportuniteiten maken. . Ik zat vorige week aan tafel met tien KMO-bedrijfsleiders uit verschillende provincies en sectoren. De grote meerderheid van hen had er alles aan gedaan om een goed 2011 te draaien en is daarin ook gelukt, weze het met veel meer moeite dan in vele voorgaande jaren.

Het zijn realisten, ze voelen de crisis ook wel, maar blijven niet bij de pakken zitten en zien de toekomst hoopvol tegemoet. Zeker de exporterende toekomst, want ze ervaren steeds meer dat ze als Vlaams bedrijf een kennis- en technologisch voordeel hebben ten opzichte van hun buitenlandse collega’s. Net daarom hebben we de nieuwe minister van buitenlandse zaken tijdens ons eerste contact gevraagd bijzondere aandacht te hebben voor onze KMO’s tijdens exportmissies. De hoop en het perspectief zullen immers van hen en hun medewerkers komen.

De boodschap van de bonden

Die boodschap staat in schril contrast met de omgekeerde boodschap die de vakbonden gisteren gegeven hebben. Hun antwoord op de crisis, hun signaal van hoop is het land plat leggen, is die mensen die het verschil proberen maken tegenwerken. Ik begrijp dat ongenoegen over noodzakelijke regeringsmaatregelen moet geuit worden, dat de kans moet gegeven worden om al te harde maatregelen bij te sturen. Wij vinden dat ook en vragen dat ook voor ondernemers. Maar met ondernemers beletten te produceren en mee welvaart te creëren verleen je niemand een dienst, wel integendeel.

18 januari 2012

Nieuwe fiscale regels bedrijfswagens is vorm van "contractbreuk"

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Zelden heb ik zoveel ongeruste tot en boze mails ontvangen over een fiscaal thema als na de aankondiging van de nieuwe lasten op  bedrijfswagens. Vooral zelfstandigen en kleine en middelgrote ondernemers voelen zich in snelheid gepakt. Meer dan begrijpelijk. Ondernemers zijn best bereid om mee te denken  met de regering om het overheidsbudget en de staatshouding op orde te krijgen.  Maar tegelijk voelen ze zich niet zelf verantwoordelijk voor al die overheidstekorten. Wel integendeel. Toch moet de factuur vroeg of laat betaald worden. Liefst evenwichtig. De wijze waarop de bedrijfswagens nu  vlug, vlug worden aangepakt is dat niet, zeker niet voor KMO’s. Een bedrijfswagen is voor de overgrote meerderheid op de eerste plaats immers een noodzakelijke kost. In tweede orde is het een betaalbaar extra legaal voordeel, een compensatie voor de nu al veel te hoge loonkost in ons land.  Door de nog hogere lasten op bedrijfswagens worden zeker de KMO’s én hun werknemers dus dubbel gepakt.

Bovendien tast de snelheid en de manier van invoering van die nieuwe belasting het vertrouwen van ondernemers en hun geloof in het noodzakelijk stabiele klimaat aan. Van rechtszekerheid waar ondernemers en burgers recht op hebben is hier immers weinig sprake. Al wie contractueel gebonden is ontsnapt niet aan de nieuwe belasting. Ik ben benieuwd of met deze vorm van “contractbreuk” op dezelfde manier zal omgegaan worden als met de “sociale contractbreuken” rond brugpensioen en tijdskrediet.

In elk geval is vertrouwen cruciaal om investeringen te plannen, om de onderneming te runnen, om de economie te doen draaien. Zonder vertrouwen lukt dat niet. Dat vertrouwen en vooral signalen die dat kunnen versterken hebben we nu broodnodig. Uiteraard vertrouwen in eigen kunnen, maar ook vertrouwen in de regering(en) en hun beleid. Dat kan maar als er naast noodzakelijke ook duurzame en hoopgevende, perspectief-gevende beslissingen worden genomen. Voor die opdracht staat de federale regering als ze straks aan de begrotingscontrole begint en opnieuw maatregelen moet nemen. Zal ze naast de noodzakelijke budgetmaatregelen ook beslissingen nemen die onze economie een duw in de rug en de mensen een perspectief op beterschap kunnen geven? We hopen het met velen.

18 januari 2012

Nieuwjaarswensen 2012

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

- Deze blog is ook terug te vinden op www.deredactie.be -

Straks is het Driekoningen. Bij ons in de streek traditioneel een dag met nog eens nieuwjaarliedjes en –wensen en natuurlijk voor het andermaal heffen van het glas van de vriendschap. Deze periode van nieuwjaar is toch een beetje bijzonder. Het is alsof een oud hoofdstuk afgesloten wordt en we helemaal opnieuw kunnen beginnen vol nieuwe moed en natuurlijk veel goede voornemens. Weg met het verleden, lang leve een nieuwe en betere toekomst. Het bewijst onze gemeenschappelijke oerdrang naar geluk, naar een beter leven.

Tegelijk weten we het maar al te goed. Het nieuwe jaar wordt in belangrijke mate een voorzetting van het oude. Geen toekomst zonder verleden. De bladzijde omdraaien moet op tijd en stond. Maar het blijft hetzelfde boek inclusief de al gelezen en beleefde pagina’s. Zonder al die hoofdstukken, geen boek. Op dit moment ben ik op weg voor mijn laatste groet aan de in de kerstdagen overleden VRT – journalist Bruno Huyghebaert. De bladzijde van zijn leven is onverwacht omgedraaid. Zijn inspirerende journalistieke erfenis zal ons evenwel bijblijven. Hij wist als geen ander de (vermeende) tegenstellingen in ons democratisch overleg, voor heel veel mensen correct te verduidelijken. In die zin droeg hij op zijn manier bij tot meer onderling begrip. Zijn werk lijkt nu verleden tijd, maar het zal ook voor de toekomst een referentiepunt blijven, een inspiratie voor wat journalistieke sérieux hoort te zijn. Dat is ook het geval voor zijn helder geschreven naslagwerken onder meer over het generatiepact, over de toekomst van velen, zeg maar. Het verleden van Bruno maakt mee de toekomst.

De oude uitdagingen blijven overeind

Voor het nieuwe jaar is dat niet anders. De grote maatschappelijke uitdagingen van gisteren, blijven die van morgen en overmorgen, dit en de volgende jaren. Het op orde krijgen van onze overheidsfinanciën bijvoorbeeld of de uitdaging de huidige en komende generaties een duurzame economische en sociale toekomst te bieden. Het hoofdstuk van 2011 vol economische, institutionele, financiële en andere crisissen hier en elders is dan wel omgedraaid, de uitdagingen blijven onverkort overeind.

Cijfers liegen niet

De jaarwissel blijft ook het moment om een eerlijke inventaris op te maken. Elke ondernemer moet dat deze dagen doen. Want bedrijfscijfers liegen niet. Het gaat over winst of verlies, over voortdoen of stoppen maar vooral over de nodige zelfkritiek, over bijsturen, aanpassen en nieuwe , realistische uitdagingen. Het is dan ook hét moment om andermaal een lans te breken voor ondernemerschap. Dat ik daarmee afkom zullen velen vanzelfsprekend vinden. Akkoord, origineel is het niet. Maar het blijft toch nog te zeldzaam en niet vanzelfsprekend. Ondernemerschap mét toegevoegde waarde, bij ondernemers natuurlijk.

Maar ook bij al wie waar ook, in gelijk welke positie, verantwoordelijkheid neemt en moet nemen binnen de samenleving. Want zonder die mentaliteit geen gezonde groei, geen kwaliteit, geen welvaart, geen welzijn. We zijn allemaal ergens “klant” van elkaar, klanten van vlees en bloed op ons werk, in onze familie, in de buurt, de regio en het land waarin we leven. Willen of niet. We zijn allemaal verantwoordelijk, elk op ons terrein.

Echt, niet virtueel ondernemen

Dat échte ondernemen staat in schril contrast met het virtuele “ondernemen”, dat van speculanten en traders waar enkel de snelle winst telt, waar men niet wakker ligt van overmorgen, van duurzame toegevoegde waarde. Van dergelijk korte termijn gewin, zonder rekening te houden met de langetermijngevolgen worden vooral de echte ondernemers, hun klanten en medewerkers het slachtoffer.

Daarom is mijn wens voor 2012: “geef ondernemende mensen van vlees en bloed de ruimte en deleet het virtueel ondernemen van het snel gewin”. Want dat is de enige duurzame weg uit de crisis, de enige weg naar de realisatie van die grote uitdagingen. Aan die weg kan ieder van ons actief timmeren vanaf vandaag.

04 januari 2012

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt, nieuwjaarswensen