De vakbonden bewijzen nog eens hun hypocrisie

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Als we onze huidige welvaart willen vrijwaren voor onze kinderen en kleinkinderen, dan is er geen ontkomen aan: we moeten langer aan de slag blijven. Onze activiteitsgraad moet omhoog.

De laatste tijd lijkt het leeuwendeel van onze maatschappij dat te beseffen. Er kwam zelfs een heus sociaal akkoord om die doelstelling, meer mensen langer aan het werk, te bewerkstelligen: het Generatiepact. Dat Generatiepact geeft een aanzet. Het zal echter niet volstaan. Ik wil niet spreken van een Generatiepact bis. Maar we moeten het gevolg van onze keuze om onze welvaart te willen behouden, durven aanvaarden: meer mensen langer aan de slag.

Daarom zijn de mogelijkheden om vroeger met pensioen te gaan, brugpensioen, zwaar ingeperkt. Enkel voor een kleine categorie (werknemers met een zwaar beroep of een lange loopbaan) is de mogelijkheid gecreëerd om, indien echt nodig, uit te treden op 56. Een uitzondering dus. En geenszins een verplichting. Wie al 35 jaar staalarbeider is en 58 jaar oud is, moet niet met brugpensioen. Als die man of vrouw nog in staat is zijn of haar job op een treffelijke manier uit te voeren heeft hij/zij de verdomde plicht dit ook te doen. Dat is immers solidariteit beste vrienden en vriendinnen van de vakbonden. Niet alleen aan uzelf denken maar ook aan de medemens. Mee zorgen voor de welvaart van morgen als je daartoe in staat bent.

Maar die boodschap geven de vakbonden niet. Zij roepen deze categorie werknemers zelfs op zich op te geven zodat de vakbond kan nagaan of ze al op brugpensioen kunnen. Ze zullen ze ook begeleiden in hun vraag naar de werkgever om hen te ontslaan, want dat blijft wel een voorwaarde. Ze zullen ook niet nalaten de werkgever onder druk te zetten met alle middelen die ze hebben om deze werknemers te ontslaan (lees: hun brugpensioen te geven)

Dit is een onverantwoorde houding. Die ook lijnrecht ingaat tegen de geest van het akkoord. En vooral, dit toont de hypocrisie van onze vakbonden in al zijn duidelijkheid: afgelopen weekend nog betogen voor meer solidariteit, maar als daarvoor een inspanning gevraagd wordt, ho maar,… dan geven ze niet thuis.

Dit is ook een slag in het gezicht van de werkgeversorganisaties die alle zeilen bijzetten om aan hun leden werkgevers duidelijk te maken dat ze serieuze inspanningen moeten doen om mensen langer aan de slag te houden, dat het moet gedaan zijn mensen op 56, 57, 58 vlug af te danken omdat er nog een systeem bestaat dat de kosten daarvoor voor een groot deel bij de gemeenschap legt.

Ik vraag mij echt af met welke argumenten ik nu naar mijn werkgevers moet trekken. Ik moet van hen goede wil, een inspanning, een mentaliteitswijziging vragen (wat we trouwens al enkele jaren aan het doen zijn) terwijl aan de vakbonden de wapens worden gegeven om hem als werkgever onder druk te zetten hen toe te laten vervroegd uit te treden. Nee, zo werkt het niet.

Werken is niet vies. Is niet iets waar je met alle middelen van onderuit probeert te muizen. Wie echt niet meer kan na decennia hard labeur, moet de kans krijgen op een menswaardige manier vroeger uit te treden. Al wie 56, 57, 58 wordt mag evenwel niet in het brugpensioen geduwd worden door onverantwoorde vakbonden, ook niet bij het oud vuil gezet worden door werkgevers.

Onze welvaart laat ons financieel toe mensen die echt op zijn, vroeger te laten stoppen. Maar het systeem overleeft bij gratie van zij die wel blijven werken. Door hun onverantwoorde houding hollen onze vakbonden dit systeem wetens willens uit en blijven ze kiezen voor de individuele voordelen in plaats van de solidariteit. Ik houd echt mijn hart vast voor de komende generaties en hoop van harte dat ik mij grondig vergis.

21 december 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Verhofstadt III

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

19 december 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

MVO is big business

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanavond was ik te gast op een bijeenkomst van zelfstandige ondernemers die maatschappelijk verantwoord ondernemen. Stuk voor stuk KMO-werkgevers die doordrongen zijn van het belang van MVO.

2 jaar lang hebben ze, ver weg van de schijnwerpers, in hun eigen onderneming principes van MVO toegepast en hun ervaringen met elkaar gedeeld.

Vanavond kwamen ze voor het eerst bijeen om te bekijken hoe ze hun ervaringen, met de ondersteuning van UNIZO, konden delen met zoveel mogelijk collega-ondernemers.

Ik bewonder deze mensen enorm. Ze zijn het levende bewijs dat ondernemers sociale dieren zijn. Geen mensen die op hun eilandje zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld willen verdienen.

Maar tegelijk willen ze ook geen munt slaan uit hun maatschappelijk engagement. Een ondernemer vragen “bent u wel ‘Maatschappelijk Verantwoord’ bezig?” klinkt wellicht wat vreemd, zelfs lichtjes beledigend in de oren. Alsof ondernemers normaliter ónmaatschappelijk, ónverantwoord zaken doen, enkel gejaagd door de winst?

Heel wat bedrijven doen al aan MVO. Maar zonder daar veel bij stil te staan. Veel grote bedrijven surfen mee op de hype rond maatschappelijk verantwoord ondernemen en integreren hun inspanningen terzake in hun marketingcampagnes.

Het bewijst dat MVO zeker geen halfzacht verhaal is voor enkele verloren gelopen idealisten. Een bedrijfsbeleid met aandacht voor werknemers, de buurt en de klanten leidt in veel gevallen ook tot harde financiële resultaten? MVO is big business.

Dat ondernemers na hun uren in de eigen zaak, zich onbezoldigd willen inzetten om hun collega’s te helpen MVO-principes in de eigen zaak te introduceren, maakt hun engagement des te mooier.

19 december 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Vlaanderen in Actie

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag is VIA, Vlaanderen in Actie geherlanceerd. Doelstelling: van Vlaanderen duurzaam een mondiale topregio maken, noodzakelijk om de zorgvuldig opgebouwde welvaart ook de komende decennia te behouden.

Met wat men noemt "captains of society" hebben we gebrainstormd over de kortste weg naar de realisatie van een aantal uitdagingen inzake innovatie, talent, mobiliteit en internationale activiteit.

Groot pluspunt t.a.v. de vorige bijeenkomst was de actieve betrokkenheid van de ondernemers en vertegenwoordigers van het middenveld. Iedereen werd verplicht te brainstormen, wat voor een waslijst aan ideeën en suggesties zorgde, noodzakelijk om uiteindelijk tot een aantal zeer concrete pistes te komen.

Trial and error is hierin belangrijk. Liever 100 ideeen waarvan er 5 geconcretiseerd worden dan 3 waarvan er 2 succesvol zijn. Durven dromen is belangrijk. Het schijnbaar onmogelijke nastreven noodzakelijk om een creatieve topregio te worden.

Basisvoorwaarde is dan wel een grondige mentaliteitswijziging. Van een land van eerder risicoschuwe berekenaars moeten we terug een land van durvende ondernemers worden. Een mislukking moet getolereerd worden, een succes toegejuicht. Alleen al die mentaliteitswijziging creëren zou VIA succesvol maken.

17 december 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De vakbonden gaan weer de straat op

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Morgen betogen de drie grote vakbonden voor meer koopkracht. Dat iedereen gebaat is bij een verhoging van de koopkracht, staat buiten kijf. Maar dan niet via bij voorbeeld tweejaarlijkse vrije loononderhandelingen, zoals ACV, ABVV en ACLVB eisen. Dat zou een aanslag zijn op onze concurrentiekracht en dus de kortste weg naar een groeistop en dus verarming.
 
De juiste weg is: maatregelen om economische groei te creëren waardoor de bedrijven meer mensen in dienst nemen. Die mensen verwerven zo koopkracht. De weg die de vakbonden voorstellen zal niet leiden tot meer welvaart, of toch niet voor lang ...

Er is een zeer eenvoudige manier om de koopkracht te verhogen zonder dat dit extra lasten oplegt aan de ondernemingen: de belastingen verlagen. Die blijven ongemeen hoog in ons land. Ons antwoord op de vraag de koopkracht te verhogen is dus ja.

Maar de vakbonden vragen dit niet, ze houden vooral een pleidooi om de lasten voor ondernemingen te verhogen. Beseffen ze dan niet dat hogere lasten gelijk staan met minder kansen op werkgelegenheid en zo de koopkracht verlagen?

De vakbonden blijven zich dus bezondigen aan korte termijnpolitiek zonder oog te hebben voor de toekomst. Dat is hun verantwoordelijkheid.

Wij hebben liever oog voor de toekomst, voor een sterke koopkracht voor iedereen, niet alleen vandaag maar ook morgen. Als je dat nastreeft moet je vooral blijven investeren in economische groei. Dit is de beste, zoniet de enige garantie op duurzame koopkracht voor iedereen.

In Trends verscheen hierover trouwens een haarscherpe analyse, klik hier om ze te lezen.

14 december 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt