Wat is draagvlak van deze op onjuistheden gebaseerde staking?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag is het nog eens zover. Via een staking van de overheidsdiensten proberen de vakbonden het land plat te leggen. Een mens vraagt zich af hoelang we dat klassenstrijdwapen nog moeten ondergaan in een samenleving waar de spanning tussen rijk en arm een stuk kleiner is geworden, waar de middenklasse zeer groot is geworden. Waar ook de mensen die Daens verdedigde in die middenklasse zitten en dat is niet meer dan terecht. Het zijn trouwens niet de armsten die het werk neerleggen maar wel een deeltje van die middenklasse en dan nog wel een deel dat zeer goed sociaal beschermd is. Een sociale bescherming die, zelfs na de regeringsaanpassingen, nog een stuk hoger ligt dan voor alle andere delen van de bevolking, niet in het minst de zelfstandigen die er wat dat betreft het meest bekaaid vanaf komen.

De manier waarop onze vakbonden deze mensen naar het stakingswapen doet grijpen stoort mij mateloos. Verdraaide waarheden, onjuistheden en afgunst zijn de voorbije dagen en weken veelvuldig gezaaid. Ja, de maatregelen van de federale regering om de activiteitsgraad te verhogen en de carrières te verlengen zijn fundamenteel. Maar neen, ze zijn niet drastisch noch asociaal en door de overgangsmaatregelen kan je al evenmin van contractbreuk spreken. En zeer vermoedelijk gaan ze nog niet ver genoeg om de sociale zekerheid op een duurzame manier in stand te houden.

Op vakbondswebsites beweren dat zelfstandigen gevrijwaard worden door de begrotingsmaatregelen terwijl je goed weet dat de belastingmaatregelen net deze groep het zwaarst treft is gewoon leugenachtig. Beweren dat bedrijven amper belastingen betalen door aan cijferspielerei te doen en te verzwijgen dat onze economie één van de zwaarst belaste van de wereld is, is de waarheid meer dan geweld aandoen. Of komen al die belastingeuro’s niet uit de economie?

Als we zelf aan “afgunstretoriek” willen doen zouden we de ambtenarenpensioenen in het vizier moeten nemen. De doorsnee lonen van deze mensen zijn al lang niet meer een fractie van de doorsnee privélonen, wel in tegendeel. Dus het argument dat er een bevolkingsgroep moet zijn met een onevenredig hoog pensioen gaat eigenlijk niet meer op. Maar voor alle duidelijkheid, het is deze mensen gegund.

Met afgunst komen we geen meter vooruit. Dit neemt niet weg dat deze mensen wel moeten beseffen dat zij zeer zeker een toegevoegde waarde leveren voor de economie, maar anderzijds ook volledig betaald worden door belastinggeld dat uit die economie komt. Dat de rechten die ze krijgen hen de plicht geeft “civil servant” te zijn. Dat net deze groep de eerste is die voor sociale onrust zorgt is hemeltergend. Dat ze daarmee de economie probeert lam te leggen is onaanvaardbaar én bovendien zeer dom. Want daardoor zagen ze de tak af waarop ze zelf zitten, hun eigen levensader zelfs. Want eerlijk gezegd vallen de maatregelen voor dit overheidspersoneel nog zeer goed mee en zijn ze zeker geen basis om zo driest te keer te gaan.

Ik stel mij ook de vraag hoe sterk deze actie gedragen wordt buiten de beschermde syndicale vertegenwoordigers. En nog meer wat de gemiddelde twintiger en dertiger van deze generatieopstand denkt. Want elke mens met een beetje gezond verstand beseft toch wel dat 35, ja zelfs 40 jaar werken en bijdragen betalen als je 80 jaar leeft niet duurzaam is. Het groeiend protest via de social media tegen dit soort drieste acties is bemoedigend. Mogen de vakbonden dan hun punt niet maken? Zeker wel, in een moderne democratische samenleving is dat zelfs belangrijk. Maar dan wel op basis van doorslaggevende en onderbouwde argumenten, gestaafd met feiten en cijfers.

Als je ervan uitgaat dat je regeringen met gezond verstand en gevoel voor democratie hebt, moeten sterke inhoudelijke argumenten volstaan om scherpe kanten af te vijlen. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat deze regering gezien de samenstelling als een “onmenselijke” regering wordt aanzien. Mijn eigen ervaring is trouwens dat naar sterke argumenten en onderbouwde dossiers geluisterd wordt. Misschien niet direct, maar als je kan aantonen dat anders zaken echt mislopen zeker wel. Wij hebben het stakingswapen niet. Ook de macht van het getal niet zoals de vakbonden. En toch wordt er naar ons geluisterd en worden we bij overleg betrokken. Zonder stakingen of negatieve acties.

22 december 2011

Trefwoorden bij dit artikel: Ondernemerschap, karelvaneetvelt, Staking, vakbond

Ook optimiste van ondernemers is niet grenzeloos

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Woensdag nam ik deel aan een rondetafelgesprek over armoede bij zelfstandigen. In opdracht van de Koning Boudewijnstichting werden er beleidsaanbevelingen voorgesteld die ondernemers in moeilijkheden beter moeten ondersteunen. Dergelijke oefening door externe experts is zeer nuttig en positief. Op die manier is er eindelijk aandacht voor een vergeten groep in de samenleving.

Armoede onder zelfstandigen komt immers vaker voor dan gedacht. Het is een taboe dat nog niet doorbroken is. Een probleem waar nog veel te weinig aandacht voor is. Maar liefst 15% van alle zelfstandigen, of 40.000 ondernemers, leven structureel in armoede.  Een aanzienlijk groot deel.

Ondersteuning is daarom noodzakelijk. De faillissementscijfers liegen er niet om. Bijna met zekerheid zullen we eind dit jaar de kaap van de 10.000 faillissementen voor het eerst overschreden hebben op één jaar tijd. Sinds begin dit jaar werden al 9586 faillissementen aangevraagd, dat is 4,72% meer dan in dezelfde periode vorig jaar. Het initiatief van de Koning Boudewijnstichting om de aandacht te vestigen op deze problematiek, is daarom zeker niet overbodig.

Toch moet faillissement enkel een noodrem zijn. Ondernemers die weten dat hun activiteit onrendabel is, moeten durven stoppen als het niet meer gaat. Maar voorkomen blijft beter dan genezen. We moeten ondernemers uit de armoede houden door hen met de juiste maatregelen te motiveren, te stimuleren en te ondersteunen. Tijdens het rondetafel gesprek werd er door de experts gepleit voor enkele vernieuwende voorstellen rond de verbetering van het sociaal statuut voor zelfstandigen en de steun aan zelfstandigen in moeilijkheden.

Daaruit bleek nog maar eens dat er ruimte is voor verbetering. De berekeningswijze van de sociale bijdragen, de vrijstelling van de sociale bijdragen, de verschoonbaarheid na een faillissement, de wet op de continuïteit ondernemingen, de collectieve schuldenregeling, de invoering van een stopzettingsvergoeding en een betere begeleiding van ondernemers. In deze zeven domeinen zijn aanpassingen mogelijk en nodig om de leefbaarheid van ondernemingen te verbeteren.

En dat zal nodig zijn. Ondernemers zijn optimisten. Maar met de aankomende recessie en de zware belastingmaatregelen erbovenop dreigt dat optimisme een stevige knauw te krijgen.

16 december 2011

Trefwoorden bij dit artikel: Faillissement, Ondernemerschap, karelvaneetvelt, armoede

Het wordt moeilijk, maar moeilijk gaat ook.

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vooruit met de geit. Moest Leterme nog premier zijn, we zouden het letterlijk nemen. Maar nu Di Rupo ons land vertegenwoordigt, dringt de tijd om meer dan ooit effectief de handen uit de mouwen te steken. Zoals de nieuwe premier zelf in zijn regeerverklaring aanhaalt: we moeten snel uit de startblokken schieten en werken, werken en nog eens werken.

Dat zal niet van een leien dakje lopen. Ondernemers hebben gelijk als ze zeggen dat de belastingdruk te hoog is. De fiscale aanpassingen voor bedrijfswagens, voor pensioensparen, energiesparende maatregelen en de notionele intrest kunnen hen zuur opbreken. Een ondernemer zal al gauw 10.000 euro meer betalen dan daarvoor. De lastendruk gaat fors de hoogte in, zonder dat de ondernemer wordt beloond voor zijn uithoudingsvermogen tijdens de financiële crisis.

Daarbovenop blijft de loonkloof met de buurlanden bestaan, meer nog, ze zal nog groeien nu de regering beslist heeft dat er niets mag gebeuren aan de automatische index. Vele ondernemers zullen volgende maand dus een loonkostenstijging van meer dan 3% moeten slikken. Dat zal zeker wegen op investeringen, maar ook op het toekomstperspectief en zelfs de moraal. Teveel ondernemers staan immers met het water aan de lippen. Het zal moeilijk worden, maar moeilijk gaat ook. Op voorwaarde dat iedereen een stevige steen bijdraagt: de vakbonden, gewesten, gemeenschappen, het middenveld,...  . Niet door het werk stil te leggen, maar door keihard te werken.

Met het nodige vertrouwen is die stabiliteit mogelijk. Dan krijgt dit regeerakkoord inderdaad de kans de sokkel te worden waarop België haar economie weer opbouwt. Dan kunnen we snel terug met groei aanknopen waardoor die excessieve belastingdruk op onze economie wat kan afgebouwd worden. Dan kunnen we ook terug ruimte creëren om de situatie van zwakkeren in de samenleving, vaak ook gepensioneerde zelfstandigen, te verbeteren. Het geloof in onszelf, in het feit dat we terug kunnen opbouwen, is daarom nu belangrijker dan ooit. Sociale onrust en de bijhorende negatieve spiraal kunnen we missen als kiespijn.

08 december 2011