NAchtwinkels in een beter daglicht

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

28 februari 2007

Wie wil opdraaien voor meer winkelen?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Ik kreeg vandaag een mail van de voorzitter van een UNIZO-afdeling in het Gentse. Hij wond zich op over de enquête van de zelf uitgeroepen zelfstandigenorganisatie het Liberaal Verbond van Zelfstandigen, over de openingsuren. Daarin roept het LVZ op: "laat zelfstandigen vrij hun openingsuren kiezen". Hij vroeg me

of het niet eens tijd werd duidelijk te vertellen hoe de vork in elkaar steekt? Eens aan de publieke opinie vertellen dat zelfstanden nu al zelf kunnen kiezen wanneer ze gesloten zijn of niet. Natuurlijk wenst iedereen, iedere koper, dat zijn bakker, slager enz. openen is wanneer hem dit past. Maar de bakker zelf, kan hij dit wel aan? 7 dagen op 7 werken en toch maar hetzelfde verdienen. En of we het wel kunnen tolereren dat een staatssecretaris (Van Quickenborne) dergelijke enquête tekent?

Want wie gaat de meerprijs betalen voor de hogere lonen van zondagwerk? De consument. En wie gaat blij zijn met de opening en zondagwerk? De grote ketens. Zij kunnen het zich permitteren hun personeel op zondag te laten werken terwijl de Raad van Bestuur lekker ligt te zonnen op een of ander strand.

En als dan het merendeel van de winkels open is op zondag, dan zullen er ook meer controles door de ambtenaren moeten gedaan worden op zondag. Is de VLD daar voor te vinden voor zondagwerk voor ambtenaren? Eerlijk gezegd, LVZ en VLD spreken nu dat zelfstandigen zelf moeten kunnen kiezen wanneer ze open zijn. Maar heeft men ooit de keuze gelaten aan cafs en restaurants over roken in hun zaak?

Tot zover zijn betoog. Eerlijk gezegd, de vergelijking tussen roken in restaurants en openen op zondag gaat niet 100% op maar deze zelfstandige verwoordt wel goed wat leeft bij het leeuwendeel van onze leden.

Eerder deze week was er in Het Nieuwsblad een poll waaruit blijkt dat 79,40 % van de lezers ervoor gewonnen is de winkeliers alle vrijheid te laten voor het kiezen van openingsuren. De vraag blijft nu, is die 79,40 % voorstanders bereid de passende gevolgen te trekken? Om dat te weten en te meten dringen volgende pollvragen zich op:

* Bent u bereid op zondag te werken in een winkel?
* Bent u bereid zeven dag op zeven te werken?
* Heeft de zelfstandige winkelier recht op een rustdag, lees een sluitingsdag?
* En de hamvraag: bent u tevreden over de bestaande openingsuren van winkels?

Die laatste vraag werd al eerder gesteld door Test-Aankoop. Wat blijkt?Ruim 80 % van de verbruikers bleek daarover zeer tevreden. Over de openingsuren van overheidsdiensten daarentegen was de ontevredenheid groot. Per week mogen de winkels in ons land wettelijk 92 uur open zijn. Gemiddeld zijn ze effectief 67 uur per week open. De gemiddelde werkuren per week in ons land voor werknemers bedraagt maximum 38 uur.

Als we de politici die meer openingsuren wensen, dan toch de mantel uitvegen, laat het dan over de openingsuren van de overheidsdiensten zijn.

27 februari 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De welvaartsstaat onder vuur

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Professor Bea Cantillon trekt vandaag in De Morgen aan de alarmbel. Onze sociale zekerheid verwatert tot een eerder minimalistisch systeem dat enkel nog voor minimuminkomens en –bescherming kan zorgen dan een echt degelijk vangnet te zijn.

Bea Cantillon heeft gelijk en laat dit nu net zijn waar wij vanuit Unizo al enkele jaren voor waarschuwen. “Als er niet snel moedige beslissingen genomen worden zal ons sociaal vangnet in ons gezicht ontploffen.” Dit is één van de eerste uitspraken die ik als kersvers gedelegeerd bestuurder van Unizo meer dan 2 jaar geleden al deed.

Voor veel mensen was dit “een harde uitspraak van een lobbyist van de werkgevers die niets liever wou dan ervoor zorgen dat het sociaal zekerheidssysteem afgebouwd zou worden.” Ik herinner mij nog evengoed deze reacties uit de eerder linkse hoeken en vakbondskampen, maar ook van heel wat gematigde mensen.

De harde waarheid mocht niet gezegd worden, het hoort niet de mensen schrik aan te jagen,… Welnu ik vind het spijtig dat Bea Cantillon ons gelijk geeft, we hadden eigenlijk liever niet ons grote gelijk gehaald, we hadden liever evoluties ten goede gezien die ervoor zorgen dat wie het echt nodig heeft kan genieten van een menswaardige sociale zekerheid.

Zeggen we dit nu uit menslievendheid? Ten dele wel, maar ook uit eigenbelang. Onze leden leven immers voor een deel van deze mensen. Het zijn consumenten die vooral op de binnenlandse markt consumeren,… bij de UNIZO-leden dus. We hebben dus ook om economische redenen graag dat wie gepensioneerd is, wie tijdelijk tegenslag heeft (werkloos of arbeidsongeschikt is) een degelijk inkomen heeft.

De vraag blijft uiteraard wat er dan moet gebeuren. Welnu, professor Cantillon heeft het nog eens herhaald, wij hebben het al tot vervelens toe gezegd,… in hoofdzaak 2 dingen:

1. De groep die gebruik maakt van de sociale zekerheid moet fors kleiner gemaakt worden. Daarvoor moet het activeringsbeleid van de werklozen niet één maar drie versnellingen bijsteken. Er is meer dan werk genoeg, dus daar knelt het schoentje niet. Alleen vindt blijkbaar niet iedereen dat ze een job moeten aanvaarden. Voor ons à la limite geen probleem, maar als ze hun plicht niet nakomen verzaken ze automatisch ook aan hun (sociale zekerheids-) rechten.

2. Het vangnet is te groot, er zitten te veel toeters en bellen in. Bea Cantillon verwijst naar de tijdskredietregelingen. Wij hebben altijd gezegd dat deze te ver gingen. Mensen betalen om thuis te blijven… hoe pervers kan je systemen maken? Uiteraard hebben we er geen problemen mee dat mensen deeltijds werken om kinderen of zieke familieleden op te vangen. Dat de groep die het financieel niet gemakkelijk heeft hiermee ook met middelen geholpen wordt vinden we niet meer dan rechtvaardig… maar dat iedereen een premie moet krijgen om deeltijds te gaan werken vinden we nog altijd al te gortig.

Deze en andere uitwassen moeten eruit. Pas dan zal ons systeem terug echt sociaal kunnen worden en hebben we de kans om terug te werken aan een zeer degelijk sociaal vangnet voor de komende decennia, pas dan ook zullen we kunnen spreken van een echte actieve welvaartsstaat.

26 februari 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De taks op drankverpakkingen is dood, leve de eco-BTW

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

23 februari 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De vakbondsbijdrage van werklozen

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Een feit: als werkloze ben je maar beter aangesloten bij een vakbond. Vakbonden kunnen hun werkloze leden een sterker uitgebouwde service aanbieden dan de overheidsdienst Hulpkas voor Werkloosheidsuitkeringen HVW aan ‘gewone’, niet-gesyndiceerde werklozen.
 
De vakbond krijgt dus geld van de overheid, meer bepaald de RVA, en geeft dat door aan de werkloze. Voor deze hele operatie krijgen ze bovendien een “beheersvergoeding” om de administratie en afhandeling van deze uitbetalingen op poten te zetten. In dat dubbele systeem kruipt erg veel overheidsgeld. 2,3 miljard euro per jaar om exact te zijn. De drie vakbonden betalen, via hun uitbetalingsinstellingen, van een stuk van dit geld ongeveer 2000 personeelsleden. Al maakt niet iedere vakbond dit cijfer bekend, het zou gaan om zo'n 100 miljoen euro. Een zeer interessante zaak dus voor de vakbonden.

Of dit systeem het meest efficiënte is laten we in het midden, de overheid heeft immers al vaker aangetoond dat “privé-instellingen” dergelijke dienstverlening efficiënter uitvoeren. Het valt wel op dat de vakbonden dit snel vergeten als er over privatisering van andere overheidsdiensten gesproken wordt. Dan tellen vaak alleen de “verworven rechten”. Wat in elk geval vast staat is dat deze activiteit een uitstekende klantenbinding is. Wie lidgeld betaalt, krijgt als werkloze snel en soepele werkloosheidssteun. Werklozen weten dat. Een op drie van de vakbondsleden is werkloos of gepensioneerd. En vakbonden moeten het hoofdzakelijk van hun getalsterkte hebben, een aanzienlijk deel daarvan komt dus van hen.

Bij elke gesyndiceerde werkloze rinkelt de kassa dus 2 keer voor de vakbond: een keer door de vergoeding die de overheid stort en een tweede keer door het lidgeld dat de werkloze betaalt om snel en zonder paperassen zijn uitkering te krijgen. En vandaag raakte bekend in Het Laatste Nieuws: wie niet betaalt, vliegt eruit.

Is dit een geval van koppelverkoop? Maakt de vakbond misbruik van haar overheidsopdracht om werklozen aan zich te binden? Misschien moet zich hierover eens een parlementaire onderzoekscommissie buigen.

22 februari 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt