Hoe Test Aankoop zorgt voor de Wallmartisering bij ons

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Gisteren vond Test-Aankoop het nodig onze bakkers aan te vallen. Reden: na het vrijmaken van de broodprijs was die niet voldoende gedaald, dus de concurrentie is niet groot genoeg of de bakkers spreken onder elkaar de prijs af. Enkel in supermarkten zou je lagere prijzen vinden.

Een sterk staaltje demagogie en wat mij betreft ook kortzichtigheid.

Ten eerste heeft men niet het volledige productaanbod van de bakkers vergeleken, met name de verschillende soorten broden en broodjes, de patisserie, koeken edm. Men heeft er 1 product uitgehaald, namelijk "het dagelijks brood" om zijn punt mee te maken.

Ten tweede is men vergeten ook eens te kijken naar de reële kostprijs om een brood te maken en verpakt in de winkel aan te bieden aan de klanten.

Dat interesseert de consument uiteraard niet! Of die bakker daar zijn brood mee kan verdienen zal het laatste van zijn zorgen zijn. Als hij maar het beste product aan de laagste prijs krijgt en uiteraard zelf zoveel mogelijk kan verdienen.

Indien men wel naar de reële kostprijs voor de bakker zou gekeken hebben dan zou men misschien tot de wat eigenaardige vaststelling komen dat sommige supermarkten hun "dagelijks brood" onder de prijs verkopen om klanten te lokken en op die manier andere producten (uiteraard niet aan de laagste prijs) te verkopen.

Ten derde gaat men ook voorbij aan de evolutie die deze sector ondergaat. Het aantal bakkers is fors gedaald de voorbije jaren, zeker het aantal warme bakkers. Welke consument zou bereid zijn aan het reële uurloon van de bakker te werken en vooral daar zoveel uren per week in te steken?
 
Wat mij in heel dit verhaal het meest irriteert is dat Test-Aankoop volop meedoet aan de Wallmartisering van onze economie. We offeren alles op aan de heilige koe van de laagste prijs. Niet beseffend dat de werkende consument uiteindelijk het belangrijkste slachtoffer zal worden van deze strategie.

Het moge duidelijk zijn, van dit verhaal wil ik geen deel uitmaken en nog minder eraan meewerken. Laten we immers goed beseffen wat we weggooien! Niet alleen het badwater en het kind maar ook de ouders en voorouders van dat kind.

Ik wil niet in een regio wonen waar ik voor mijn brood, het herstellen van mijn fiets, enz... naar een onpersoonlijke megasupermarkt moet waar als puntje bij paaltje komt de aandeelhouders de prijs zullen bepalen van de producten en diensten die ik vraag. Als men mij of Unizo dan conservatief wil noemen dan is het maar zo.

Ik noem dat liever progressief en gezellig. Ik vind nog steeds de mensen achter het verhaal belangrijker dan het verhaal zelf.
 

25 februari 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Adieu arbeidsrechtbanken?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Wie een rechtszaak aanspant over een arbeidscontract moet dezer dagen tot 15 maanden wachten op een vonnis. Daarmee volgen de arbeidsrechtbanken de algemene achterstand waarmee onze rechtbanken kampen. De voorzitster van de Nationale Conferentie van Voorzitters van de Arbeidsrechtbanken trok vorige week zelf aan de alarmbel.

Tal van ondernemers bekijken arbeidsrechtbanken wantrouwig.  Het zijn nochtans de rechtbanken waarmee ondernemers het vaakst te maken hebben. Het minste wat een ondernemer dan mag verwachten is een laagdrempelig instituut dat de dossiers snel, eenvoudig en met kennis van zaken aanpakt. Op dat vlak mag er zeker niet geklaagd worden over de arbeidsrechtbanken:

Maar waar loopt het dan mis? Ten eerste moeten de rechters vaak met inferieur materiaal werken: de wetten zijn soms van een bedenkelijke kwaliteit.

Neem nu de anti-pestwet, een pestwet voor werkgevers met omgekeerde bewijslast (de werkgever moet bewijzen dat er niet gepest wordt) en overdreven snelle bescherming van werknemers. Veel arbeidsrechtbanken slagen er nauwelijks in om een duidelijke definitie te geven van wat moet worden verstaan onder “pestgedrag”.

Daarnaast moeten de rechtbanken dringend meer werken als ondernemingen. Het ”managen” van een organisatie zoals een arbeidsrechtbank vergt andere kwaliteiten dan het schrijven van een goed vonnis of arrest.

Vanuit de ondernemerswereld kunnen we alvast helpen met de organisatie van een en ander. Bijvoorbeeld: hoe een doeltreffend personeelsbeleid voeren, wat zijn kwaliteitsmetingen, prestatieindicatoren, ICT-beleid (als er al IT is), communicatie, noem maar op.

24 februari 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Het belang van het belangenconflict, tweede statie

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Het belangenconflict hield vandaag opnieuw de Wetstraat – politici en pers – in zijn ban. Het belangenconflict komt ruwweg hierop neer: België heeft een relanceplan. Daarin worden onder meer een aantal federale doelgroepenkortingen vervangen door een algemene lastenverlaging op arbeid. Hierdoor worden Vlaamse 50-plussers duurder om aan te werven.

Het Vlaamse gewest vreest, door het uitblijven van een regionalisering van het arbeidsmarktbeleid, geen instrumenten te hebben om dat te compenseren. Daarom blokkeerde ze gisteren alles. Met een belangenconflict. Waardoor alles maximum 120 dagen in de koelkast blijft.

Was dag één de dag van het spierballengerol, dan was vandaag de dag van de apeasement. Op dag één werd het probleem scherpgesteld. Op dag 2 werd het opgelost: dit deeltje wordt uit het relanceplan gelicht en verder besproken.

Maar is dat wel echt een oplossing? Of is het gewoon uitstel van executie? Is het probleem gewoon vooruitgeschoven? Heeft de politiek zich gewoon tijd gekocht? 

Voor mij is het alvsat dat laatste. Deze politieke regeling is allerminst een duurzame oplossing. De politiek heeft zich tijd gekocht op rug van de economie. De enige duurzame oplossing is de overdracht van de federale arbeidsmarktbevoegdheden aan de gewesten.

Ik begrijp de frustratie van de Vlaamse politici wel: als de regionalisering er voorlopig niet komt   zullen de Vlaamse steunmaatregelen om doelgroepen aantrekkelijk te maken –in wezen lapmiddelen – tekort schieten. En dan zullen de zwakste schakels op de arbeidsmarkt uit de boot vallen.

Daarom moet werk gemaakt worden van een regionalisering. Spierballengerol kost enkel de economie: tot 1 april enkel vertrouwen, vanaf dan ook geld.

20 februari 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Het belang van het belangenconflict

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanaf 1 april wordt normaal gezien de wirwar aan banenplannen vereenvoudigd. Dat bepaalt het interprofessioneel akkoord, dat we samen met de andere werkgevers en de vakbonden onderhandelden. In de plaats komt een aanzienlijke doorlopende structurele korting voor elke werknemer. Dit moet een belangrijke bijdrage leveren tot het economisch herstel.

Normaal gezien, want vandaag riepen de meerderheidspartijen in het Vlaamse parlement een belangenconflict in om deze hervorming tegen te houden. Ze vrezen dat zonder garanties rond de regionalisering van het arbeidsmarktbeleid, Vlaanderen geen korting zal kunnen toekennen.

Deze politieke zet valt te betreuren. Hierdoor wordt immers een hypotheek gelegd wordt op een verdere lastenverlaging voor bedrijven.

De nakende vereenvoudiging van de banenplannen zorgt ervoor dat vijftigers en zestigers aanwerven, goedkoper wordt, althans in 2009: de ingewikkelde, tijdelijke kortingen voor enkele doelgroepen verdwijnen inderdaad.

In de plaats komt een aanzienlijke doorlopende structurele korting voor elke werknemer, waardoor er op bedrijfsniveau geen verliezen zullen zijn.

Elk gewest kan bovendien de aanwerving van kwetsbare doelgroepen extra stimuleren. De Vlaamse regering doet dat nu al met de Vlaamse tewerkstellingspremie voor ouderen. Bovendien blijven de huidige plannen nog twee jaar geldig zodat er geen enkel nadeel is voor alle ouderen die momenteel reeds aan de slag zijn.

In plaats van het relanceplan te blokkeren via een belangenconflict zouden we beter al onze aandacht zetten op de verdere noodzakelijke regionalisering van het arbeidsmarktbeleid. Het is onverantwoord in deze economisch moeilijke tijden maatregelen ten goede van de werkgelegenheid te blokkeren, uit principe.

De politiek heeft dit dossier in eigen handen. Slaagt ze er niet in de gewesten de noodzakelijke beleidsinstrumenten te geven om doelgroepenkortingen toe te kennen, dan wordt aanwerven volgend jaar duurder. Maar dan is dat enkel te wijten aan de koppigheid van de politiek.

18 februari 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Onze impasse in drie bedrijven

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

1. Nadat Reynders vanmorgen zegt dat er voor de verkiezingen van juni geen deelakkoorden in de communautaire dialoog moeten verwacht worden, blaast Vlaams minister-president Kris Peeters de communautaire dialoog op. De oppositie ruikt bloed en matrakkeert in persberichten meteen de ‘mislukkeling’.
2. Volgens Waalse bedrijfsleiders zijn er dringend hervormingen nodig, onder meer in ons arbeidsmarktbeleid en wat ons subsidiesysteem betreft. Het nieuws wordt uitgebracht door een ‘onverdachte’ bron: Reynders’ partijgenoot en Waals gewestminister Serge Kubla.
3. Vlaamse gezinnen met een zaak aan hun woonst, dreigen de eenmalige energiekorting te mislopen. Die federale crisismaatregel geldt nochtans voor alle gezinnen in België. Maar omdat ze verrekend wordt in de – gewestelijke – energiefactuur, riskeren ‘gemengde gebruikers’ (gezinnen met een eigen zaak die dezelfde elektriciteitsaansluiting heeft) deze korting mis te lopen. 

1. Verschillende materies, nu nog federaal geregeld, moeten dringend overgeheveld worden naar het gewestelijk niveau,
2. ook in Wallonië beseffen steeds meer geledingen dit,
3. de politiek graaft zich steeds dieper in de verkiezingsloopgraven, niet beseffend dat verder uitstel totaal onverantwoord is, nog veel minder beseffend dat we in een gigantische crisis verkeren en we meer dan ooit nood hebben aan regering die "een plan" hebben en als één man/vrouw achter de uitvoering van dit plan staan. 

16 februari 2009