Langer verlof voor ouders

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Minister van Werk Milquet en staatssecretaris van Begroting Wathelet stelden vandaag enkele maatregelen voor om gezin en arbeid te combineren. U herinnert zich misschien dat die maatregelen vorig jaar al beslist werden op de ministerraad.

Inderdaad, maar ze worden overmorgen van kracht. Vandaar. U fronst misschien ook de wenkbrauwen dat een staatssecretaris van Begroting aanwezig is bij de heraankondiging van een maatregel als deze. Maar Wathelet is een partijgenoot van CDh-voorzitster Milquet. Vandaar. Terzijde: over minder dan 70 dagen vinden de verkiezingen plaats.

Ten gronde nu. De maatregelen die overmorgen, op 1 april, van kracht worden, regelen dat ouders langer kunnen genieten van ouderschapsverlof, vaderschapsverlof en moederschapsverlof.  Ze kunnen niet langer verlof nemen, wel dat verlof over een langere periode spreiden. Geen vuiltje aan de lucht toch?

Tja, verlofsystemen eenzijdig uitbreiden tijdens de economische crisis en vooral met een vergrijzingsgolf voor de deur, is onverstandig. Omdat, als moeders hun 3 maanden ouderschapsverlof kunnen opnemen tot hun kind 12 is (nu tot 6 jaar), dat zal zonder twijfel zorgen voor een grotere opname van deze verloven.

Willen wij ouders verbieden voor hun kinderen te zorgen? Natuurlijk niet. We zijn wel bezorgd over de betaalbaarheid van onze sociale zekerheid. Nu al kunnen ouders verloven combineren tot ze meer dan 5 jaar betaald verlof kunnen nemen om voor de kinderen te zorgen. Dat moet volstaan.

Eigenlijk is het hoog tijd voor een globaal debat over alle verlofsystemen. Alle rek voor uitbreidingen is er immers uit. Dit gezegd zijnde, heb ik ook veel begrip voor de verlofregelingen voor ouders. Die uitbreiden moet evenwel gepaard gaan met een inkrimping op een ander vlak.

31 maart 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Kunnen de mazen van ons sociaal vangnet te klein zijn?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanavond ben ik naar de laatste activiteit van de eerste Week van de Ondernemende Vrouw geweest. Ondernemende vrouwen in het Zuiden stonden in het middelpunt.

het was bijzonder boeiend vast te stellen hoe ondernemerschap daar de ultieme reddingsboei is, hoe het voor velen de enige manier is om de ontsnappen aan de armoede.

Geen wonder dat in zoveel derdewereldlanden zoveel ondernemerschap is. Het microkrediet is er het instrument om startende ondernemers op weg te zetten.

"Waarom zoiets niet in Vlaanderen proberen," werd gevraagd. Simpel, het zou niet werken want het is niet nodig.

Wij hebben zoveel "stabilisatoren" dat de kans op echte armoede klein geworden is. Dankzij onze sociale zekerheid.

Die zorgt er nu wel voor dat er veel minder ondernemerschap is en er ook geen sence of urgency wordt aangevoeld als we economisch achteruitgaan.

Op een onbewaakt moment zou je bijna wensen dat de mazen van ons sociaal vangnet een stuk groter zouden zijn.

28 maart 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Iedereen ondernemer?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Dezer dagen puilen de kranten uit met berichten over ontslagen, afslankingen, herstructureringen en delocalisaties. Vaak kent zo’n massaontslag bij een multinational een voorspelbaar verloop: aankondiging van het ontslag en bespreking tussen vakbonden en werkgever over de modaliteiten.

Daarbij spelen beide hun rol: de vakbond probeert zoveel mogelijk uit de brand te slepen, de werkgever probeert er met zo weinig mogelijk financiële en mediaschade vanaf te komen.

De vakbond eist dan, bovenop de wettelijke herscholingsmogelijkheden en tewerkstellingstrajecten, extra premies en vroeger brugpensioen.

Het verhaal SupPack-UNILEVER is een verademing in vergelijking met bovenvernoemd scenario. Toen UNILEVER de preventieve delocalisatie van een verpakkingsdivisie naar Polen aankondigde en 476 mensen ontsloeg, beslisten 30 onder hen hun ‘ontslaggeld’ te investeren in een nieuw bedrijfje. Ze gebruikten hun jarenlange expertise en netwerk om hetzelfde te doen als ze deden, alleen in een eigen bedrijf.

Het lijkt wel een sprookje: ontslagen werknemers verzeilen niet in de werkloosheid, wachten niet op hun brugpensioen, zoeken geen andere job. Neen, ze starten gewoon een eigen bedrijf. En dan nog met de gulle steun van de ex-werkgever.

UNILEVER betaalde natuurlijk met plezier de haalbaarheidsstudie en een deel van het machinepark, zo kreeg het concern immers een mooie rol in een uniek ontslagverhaal. Hier is uiteraard geen bezwaar tegen.

Anders wordt het als hierdoor sprake is van valse concurrentie tegenover andere starters, die bij voorbeeld geen gratis machinepark krijgen. Los van dit geval moeten we ook situaties vermijden waarin een bedrijf mensen laat gaan en die nadien inzet als schijnzelfstandigen.

Deze bedenkingen in het achterhoofd, is een weloverwogen keuze voor een (tweede) loopbaan als ondernemer iets wat nog veel te weinig werknemers na een ontslag overwegen. 

En, deze dertig ondernemende mensen besparen de overheid niet alleen werkloosheidsuitkeringen, als zelfstandigen creëren ze bovendien werk voor zichzelf. Als het goed gaat, kan het bedrijf misschien extra mensen aanwerven.

Daarom steunt en begeleidt UNIZO mensen met ondernemersplannen. Ontslagen werknemers met ondernemersplannen zijn daarbij een specifieke doelgroep.

Om ook bij hen ondernemersvaardigheden te detecteren en te voorspellen mislukkingen te vermijden, ontwikkelde UNIZO, samen met bemiddelingsdiensten en opleidingsinstituten dit jaar het project Ondernemen Werkt. Dat begeleidt werklozen met ondernemersplannen, van start tot finish.

Tot nu toe tekenden al 250 mensen in, allen mensen die recent hun job verloren. Velen laten zich niet afschrikken door de crisis, integendeel. Ze zien nu eindelijk de kans schoon lang verborgen ideeën uit te voeren.

26 maart 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Helden ngevraagd!

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Veranderingen boezemen heel veel mensen angst in en dat is ook begrijpelijk. De meeste mensen houden niet zo van verandering. Ze hebben liever het vertrouwde gewone.

Sorry, dat kunnen we niet meer bieden. Althans niet in onze economie. Wat we wel kunnen bieden zijn helden. En mensen die angstig naar de toekomst kijken hebben helden nodig.

Dames en heren, ondernemers zijn helden. Zij laten zich niet uit hun lood slaan als het wat tegenslaat. Zij maken van problemen uitdagingen, van uitdagingen opportuniteiten. Zij hebben geen schrik, zij gaan ervoor.

En vooral,... zij werken keihard. Vidal Sassoon zei ooit “er is maar één plaats waar succes voor werken komt en dat is in het woordenboek” How right can you be!

We hebben bovendien geluk, we hebben niet alleen veel helden, we hebben ook superhelden. Een vrouwelijke ondernemer kwam mij gisteren om raad vragen. Op haar twintig mee in de handelszaak van haar latere man gestapt. Keihard gewerkt als meewerkende echtgenote. Twee kinderen grootgebracht, een tweede zaak geopend en gerund, grotendeels als meewerkende echtgenote.

Na meer dan 20 jaar plots letterlijk op straat gezet door haar man, haar inkomen afgenomen, de zaak die ze zelf had opgebouwd afgenomen, zelfs haar kinderen quasi afgenomen omdat ze onvoldoende dak boven haar hoofd had. Werk gezocht en snel gevonden, een lening genomen, een pand verbouwd, voorraden aangekocht en na enkele maanden opnieuw een eigen zaak geopend.

Deze dame kwam mij om raad vragen. Ik kon haar geen raad geven. Het enige wat ik kon doen is haar vertrouwen geven. Deze dame is een superheld.

Net zoals de onderneemster die we vanavond kroonden tot Vrouwelijke Ondernemer van het Jaar: Mieke Vertriest.

Het zijn deze mensen die ons door deze bijzondere, uitdagende mag ik zeggen crisisperiode zullen loodsen. Deze rolmodellen zullen aanstekelijk werken. Men zegge het voort...

Hoe moeilijk, onrustwekkend of angstaanjagend de nabije toekomst er ook uitziet,... we mogen zeker niet in een hoekje zitten wachten tot het overgaat. We moeten doen wat onze helden en superhelden ons voordoen. Creatief zijn, moed vatten, ons niet uit ons lood laten slaan, ondernemend zijn en er keihard voor gaan.

25 maart 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Besparen? Waarschijnlijk! Maar raap het geld eerst waar het ligt!

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De Hoge Raad voor Financiën waarschuwde vandaag voor budgettaire horrorscenario’s: het structureel tekort van de overheidsfinanciën beloopt de jongste jaren telkens miljarden euro’s.

Deze alarmkreet weerklinkt niet voor het eerst en is ook niet verwonderlijk: we weten al jaren dat de federale staat steeds armer wordt. Het primair saldo vertoont al jaren een tekort.

Het is eigenlijk ronduit schandalig dat voormalig minister van begroting Vandelanotte dit nog durft ontkennen en de schuld volledig in de schoenen van de huidige regering schuift. Hoewel het zeker ook vaststaat dat de opeenvolgende regeringscrises niet echt een goede invloed gehad hebben op een strakke begrotingsdiscipline.

Maar nu is het, zo gaf premier van Rumpuy vandaag toe, niet echt het geschikte moment om zwaar te snoeien of te besparen. We moeten de crisis eerst op een zo goed mogelijke manier doorkomen.

Dit is zeker waar, maar allerminst een reden om niets te doen. Je kan vandaag immers al substantiëel besparen op de uitgaven zonder ook maar iemand pijn te doen.

Ik som even drie mogelijkheden op.

1. Eén: de “verplichte” stijging met 4,5% van de uitgaven voor de gezondheidszorg. Die 4,5% wordt elk jaar toegepast op de begroting van het jaar daarvoor, zelfs voor niet gebruikte middelen. Zat die 480 miljoen euro niet in de begroting die dit jaar met 4,5% werd verhoogd, dan hadden we al ruim een half miljard euro bespaard (480 miljoen euro maal 1,045).

Bovendien ligt ook de vastgelegde groeinorm van 4,5% ruim hoger dan de reële stijging van de voorbije jaren. Die waren lager dan 3%. Het is dus perfect mogelijk zelfs op de begroting van dit jaar een miljard euro te besparen zonder dat iemand dat voelt. Maar dit mag niet gezegd worden!

2. Waar evenmin mee gewacht moet worden is het in gang zetten van structurele oplossingen: een slankere en doeltreffender overheid. Is het provocerend alleen al maar de vraag te stellen hoeveel mensen er nu precies werken in de verschillende overheidsdiensten en hoeveel dat allemaal kost? Dit blijft een goed bewaard geheim.

Ik ken geen enkele bedrijfsleider die dit niet weet voor zijn eigen bedrijf. Voor de NV overheden geldt deze basisvorm van corporate governance evenwel niet. We zouden als ondernemers eigenlijk geen enkele bijkomende vorm van gereguleerde openheid meer mogen aanvaarden voor onze overheden op minstens dezelfde manier aan corporate governance doen.

Voor alle duidelijkheid, op deze soep zit nog zeer veel vet en het wordt hoog tijd dat dit eraf geschept wordt. Niet door sociale bloedbaden te creëren zoals tegenstanders van openheid en doorzichtigheid in de financiering van de overheidsdiensten roepen. Wel door echte businessplannen op te maken en gebruik te maken van de vergrijzing om af te slanken.

En kom mij niet vertellen dat er niet genoeg competente topambtenaren zijn met de noodzakelijke managementscapaciteiten om dit uit te voeren. Die zijn er immers wel. Alleen ontbreekt het hen aan de nodige ruimte om ondernemend te zijn in hun eigen diensten. Maar het hoort blijkbaar niet deze boodschap luidop uit te spreken.

3. Ten derde en zeker last but not least: een grondige staatshervorming in functie van een doeltreffender en spaarzamer beleid met financiële verantwoordelijkheid voor alle beleidsniveaus. Een herziening van de financieringswet en de daaraan gekoppelde verantwoordelijkheden dus. Maar ook dat mag blijkbaar niet uitgesproken worden in dit land.

Hoe lang nog?

24 maart 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt