Karel van Eetvelt

Sommigen leren het nooit
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

“Ook in KMO’s moeten Comités voor Preventie en Bescherming komen. Immers, daar is het onveiliger werken dan in grote bedrijven, waar de patroon ons wel toestaat voor de veiligheid van onze collega’s op de werkvloer te zorgen.”

Tot zover de redenering van de vakbonden. Laat ons daar even in meegaan. De vakbonden geven de cijfers van 2005 van het aantal dodelijke werkongevallen.

En wat zien we? In KMO’s, goed voor de helft van de tewerkstelling, amper een derde (66) van de dodelijke ongevallen (194)??? Dus, in plaats van die comités in KMO’s te installeren, zouden we ze in de grote bedrijven ook moeten opdoeken?

Geen van beide redeneringen klopt uiteraard. Ik gebruik de wapens van de vakbonden echter tegen hen. Want het moet nu maar eens gedaan zijn telkens (verkeerde) cijfers en dodelijke slachtoffers erbij te sleuren als het enige doel is meer macht in de KMO’s op te bouwen.

Veiligheid ja, meer vakbond in de KMO neen. En KMO’s blijven afschilderen als onveiliger werkplekken getuigt van bitter weinig respect voor dé grote verschaffers van werkgelegenheid, groei en welvaart in ons land. Een grote schande.

26 april 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

technorati
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

<a href="http://technorati.com/claim/6ni9vd8wd" rel="me">Technorati Profile</a>

26 april 2007

Onderwijs dankzij ondernemers
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Nergens in Europa starten minder mensen een eigen onderneming dan in ons land. Waarom? Teveel risico, te weinig appreciatie, geen pensioen die naam waardig. En zo kan ik nog wel een eindje doorgaan.

Maar opmerkelijk: bij veel jonge mensen is starten als ondernemer zelfs geen optie die ze ernstig overwegen. Dokter, ja, en advocaat. Daar dromen velen van. Of café doen. Maar op eigen houtje een creatief idee uitwerken? De sprong wagen en voor zichzelf beginnen? Neen, weinigen aanzien zelfstandig ondernemerschap als een loopbaanoptie.

De 200 leerlingen die ik vandaag ontmoette, hebben we die ondernemersmicrobe geïnjecteerd. Al enkele maanden spelen ze ondernemertje, maar dan echt, van A tot Z. Een eigen locatie zoeken, kapitaal vinden, een naam zoeken, een business- en marketingplan, alles erop en eraan. Het is ondertussen al de 21e editie van de Leeronderneming.

Hopelijk zien meer en meer jonge mensen in dat ondernemen plezant is. Of anders zullen de volgende generaties misschien de kans niet meer krijgen te ontdekken of er in hen een ondernemer verscholen zit. We mogen immers niet vergeten dat onze dure maar vrij goede sociale zekerheid, ons voor de Belg goedkoop onderwijs maar mogelijk is dankzij de vele ondernemers die de economie doen draaien. Al dat (sociaal) geld komt immers uit de economie.

25 april 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Back tot reality - part 2
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Gisteren blogde ik over de diarree aan stakingen die ons land over zich heen krijgt. Vandaag ervaarde ik waarom het surrealisme ontstaan is in België. Er is zware commotie rond een voorstel van minister van Werk Peter Vanvelthoven. Hij wil, omdat Hemelvaart op 1 mei valt, de Belgen een andere feestdag geven. Op voorhand had hij gevraagd aan vakbonden en werkgevers op welke dag ze die wilden. Unaniem voorstel van vakbonden én werkgevers: 10 augustus.

Een onopvallende zondag midden in de rustige vakantieperiode. Bedrijven die dat willen, kunnen in overleg met hun werknemers een andere dag uitkiezen. Er is geen feestdag aan verbonden, zodat de vrouwenbeweging, de aanhangers van een Patroonheilige, de Vlaamse beweging of een maatschappelijke groep vanaf 2009 iedere 10e augustus als feestdag zou eisen. Neen, een perfecte, kleurloze en probleemloze zondag. En in een opperbeste verstandhouding voorgesteld door vakbonden en werkgevers.

Wat doet Vanvelhoven? Hij slaat het advies van vakbonden en werkgevers compleet in de wind en zoekt cavalier seul naar een andere dag. Uiteindelijk liet de excellentie zijn oog vallen op 2 mei. Vrijdag 2 mei, de dag van de Dag van de Arbeid. Uitstekende keuze, meneer de minister. Zo kunnen de mensen een lang weekend meepikken. Misschien vooral nuttig voor de militanten na een lange 1-meiviering. Gemakshalve zag Vanvelthoven de immense schade voor de handelaars en het bedrijfsleven, verbonden aan 4 dagen verplichte sluiting, over het hoofd.

Uiteraard en terecht: zwaar geschut vanuit alle werkgeversorganisaties, ook van ons UNIZO. Maar, vraag ik me dan af: waarom maken we ons hier eigenlijk zo druk in? Waarom niet gewoon gewoon doen? Valt een feestdag op een zondag, dan valt ie toch op een zondag? Waarom moet die zo nodig gecompenseerd worden? In andere landen gebeurt dat ook niet. En heus niet alleen in de ultraliberale VS, ook bij voorbeeld in het alom als sociaal geroemde Duitsland.

Waarom kan het hier dan weer niet? Hoe zou ons een hoop geruzie besparen.

24 april 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

3 weken USA, en ondertussen in België ...
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag ben ik voor het eerst in ruim 3 weken terug op kantoor geweest. Gisterenavond kwam ik terug van een studiereis van 3 weken doorheen the US of A. Het land van de ongekende mogelijkheden. Zeer leerrijk, af en toe ontnuchterend maar vooral erg verfrissend. Het hele land ademt een ongelofelijke drive uit. Alles staat in het teken van één doel: the American dream. En werkelijk iedereen kan die verwezenlijken. Hard werken is er de voorwaarde. Heel wat drempels voor initiatief zijn weggewerkt. De wetgeving, het overheidsapparaat én de ambtenaren, de steunmaatregelen, alles is afgestemd op ondernemerschap. Ja, ook de vakbonden zeggen dat eerst de economie moet draaien voor je aan sociale voorzieningen kan werken.

Het was dan ook een hele ontnuchtering toen ik, voor het eerst in drie weken, weer geconfronteerd werd met het sociaaleconomische model hier. ‘Spontane’ staking in de haven van Zeebrugge, stakingsaanzegging in de haven van Antwerpen, heisa over de ‘spontane’ staking op de luchthaven van Zaventem. Onaangekondigde treinstakingen. Staking van de cipiers in Dendermonde, staking in toeleveringsbedrijven van Ford Genk. De afgelopen weken werden blijkbaar honderdduizenden mensen, in se totaal niet betrokken bij het conflict, de dupe van stakingen. De financiële en imagoschade durft waarschijnlijk niemand luidop zeggen. Het is zelfs zover gekomen dat sommige vakbondsleiders toegeven dat de slinger wat te ver is doorgeslagen, dat het stakingsrecht niet altijd correct gebruikt wordt en dat een herziening van de afspraken tussen bedrijven en vakbonden in verband met stakingsacties moet overwogen worden.

Het stakingsrecht is een heilige koe waaraan ik niet wil raken. Het mag echter niet misbruikt worden. Er zijn regels te respecteren. ‘Spontane’ stakingen doen oneindig meer kwaad dan dat ze hun doel bereiken. Staken kan slechts het ultieme middel zijn bij uitzichtloze sociale conflicten en voor zover de procedures inzake stakingsaanzegging en tijdige communicatie worden gewaarborgd. En bij de havens, luchthavens, spoorwegen, post en andere basisvoorzieningen moet de vakbond een basisdienstverlening garanderen.

Als deze spelregels niet gerespecteerd worden zetten de aanstokers van deze acties niet alleen zichzelf maar vooral ook hun vele collega’s buitenspel en spelen ze met de toekomst van die collega’s. Ik hoop dat die overweging grondig gemaakt wordt voor men in de toekomst al te lichtzinnig met het stakingswapen uitpakt.

23 april 2007

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Vorige |