De selectieve verontwaardiging van het ACV

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag organiseerde de Internationale Arbeidsorganisatie opnieuw de jaarlijkse Werelddag voor veilig en gezond werk. De campagne wil het belang van een goed uitgewerkt veiligheidsbeleid in een bedrijf in de verf zetten en benadrukt dat iedereen - werkgevers, werknemers en beleidsmakers – daartoe hun steentje moeten bijdragen.

Het ACV ge(mis?-)bruikte deze herdenkingsdag voor de dodelijke slachtoffers van arbeidsongevallen nog eens om haar stokpaardjes te benadrukken: vakbond in de KMO en een lik-op-stukbeleid met strenge boetes voor werkgevers bij zware veiligheidsovertredingen.

De vakbond bedient zich van bedenkelijke argumenten voor hun eisen. Waarom is vakbond in de KMO nodig volgens hen? Het pamflet, vandaag op 200.000 exemplaren uitgedeeld aan talrijke bedrijfspoorten, motiveert letterlijk: “58 doden op het werk in KMO’s zonder een Comité Preventie en Bescherming en 5.998 blijvend gehandicapten in KMO’s zonder een Comité Preventie en Bescherming.”

De vakbond weet nochtans verdomd goed dat niet de grootte van de onderneming maar de aard van de sector en het werk de kans op een ongeval vergroot. Zo is het risico uiteraard groter in een typische KMO-sector als de bouw dan in de banksector. Hiermee provoceert het ACV niet alleen maar probeert ze ook de werknemers die dit pamflet in handen krijgen, te misleiden.

En het lik-op-stukbeleid met strenge boetes voor werkgevers bij zware veiligheidsovertredingen? Zou de vakbond even streng zijn als bouwvakkers hun helm niet dragen op een werf? Als een overtreding duidelijk de individuele verantwoordelijkheid is van de werknemer? Ik vrees dat ze dan een stuk coulanter zouden zijn.

En wat met het lik-op-stukbeleid voor werknemers die in hun vrije tijd bijklussen in het zwart? Wanneer durft de vakbond daar eens naar uit te halen? Even weinig gehinderd door nuance als haar steeds maar terugkerende provocerende tirades tegen de KMO?

28 april 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

laat de klassenstrijd toch waar ze is

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De Lijn vraagt de komende 10 jaar 170 miljoen euro per jaar om extra tramlijnen en busverbindingen te verwezenlijken. Dat vragen is hun goed recht, erop wijzen dat geen enkele dienst de voorbije jaren zo’n aangroei van personeel en middelen kreeg en nog eens een verdubbeling uit den boze is, is dat ook.

En dat laatste is wat UNIZO deed. De Lijn moet zich inderdaad voorbereiden op de te verwachten reizigersaangroei.  Dat ze investeringsvoorstellen doet om dit te realiseren, vinden we niet meer dan normaal. Goede en gerichte investeringen komen ook de economie ten goede.

Dat ze dit ongenuanceerd doet en zo de indruk wekt dat enkel het openbaar vervoer het mobiliteitsprobleem kan oplossen daar hebben we problemen mee. Dat ze zomaar een verdubbeling van het budget vragen zonder eerst intern te bekijken hoe men kan optimaliseren en hoe op een slimme manier met de private en andere publieke aanbieders van collectief vervoer kan samengewerkt worden getuigt van ondoordachtheid.  

Dit leek me een gematigde reactie. Niet echter volgens onze vrienden van de vakbonden. ACLVB, ACV en ABVV verwijten ons in een persbericht kortzichtigheid, manifeste onwil en onverantwoordelijkheid. Volgens hen weigert UNIZO de dialoog aan te gaan om onze maatschappij mobieler te maken.

Dit is schieten met een kanon op een mug. Van dergelijke polemische uitlatingen wordt niemand beter. Dit lijkt sterk op een zoveelste poging om terug naar een soort van klassenstrijd te gaan. Maar die klassenstrijd is zonder voorwerp, voltooid verleden tijd.

De vakbonden bepalen mee of en hoe snel ons land door de economische crisis raakt. Zij beslissen of ook bedienden kunnen genieten van economische werkloosheid. Zij moeten akkoord zijn met een flexibeler arbeidsmarkt, met een echte activering. Al die zaken zijn in het belang van hun achterban.

Wij gaan alvast niet meer mee in de ruziestokerij van bepaalde vakbondsmensen. Maandag nog werd ik verweten een saboteur te zijn, nu dit. Toch blijf ik geloven in ons overlegmodel. Werkgevers en werknemers worden de sociale partners genoemd. In crisistijden als deze is het meer dan ooit noodzakelijk de nadruk op dat tweede woord te leggen.

23 april 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Blijven drijven door anderen kopje onder te duwen

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanavond legde ik, samen met 8 top-kmo-ondernemers en Boerenbond-voorzitter Piet Vanthemsche de economische problemen in enkele grote kmo-sectoren voor aan Vlaams minister-president Kris Peeters.

We benadrukten tijdens het overleg de cruciale rol van Vlaamse kmo-ondernemers voor de werkgelegenheid en de welvaart in Vlaanderen. Vlaanderen drijft op ondernemen. We schonken Kris Peeters daarom symbolisch een reddingsboei.

Niet omdat de Vlaamse regering de zwalpende Vlaamse kmo-ondernemers een reddingsboei zou moeten toewerpen. Onze kmo-ondernemers zullen op eigen kracht door het zwaar weer varen. Maar we verwachten wel realistische ondersteuningsmaatregelen die onze kmo-ondernemers de slagkracht geven ons uit het economische dal te loodsen.

In de eerste plaats moet ze alles doen om de kredietverlening aan onze bedrijven in stand te houden. Er is daarvoor al veel gebeurd, doch aan de problematieken van de overbruggingskredieten en kredietverzekering moet ook een oplossing geboden worden."

En wat ze zeker moet doen is het betaalgedrag van multinationals in de gaten houden. De berichten dat INBEV haar KMO-leveranciers ‘voorstelt’ 3 maanden later te betalen, zijn symptomatisch voor een sluimerende en alarmerende evolutie.

Steeds meer KMO-ondernemers berichten ons dat ze het mes op de keel worden gezet. Of aanvaarden dat ze hun geld veel later krijgen, of een andere afnemer zoeken. EN zo worden veel KMO’s bankinstelling voor de grote bedrijven aan wie ze (mogen) leveren.

Dat bedrijven proberen via uitstel van betaling de kosten te drukken, is inherent aan de crisis. Maar zelf boven water blijven door anderen kopje onder te duwen, dat gaat te ver. Minister-president Kris Peeters beloofde te onderzoeken hoe de Vlaamse regering dat kan voorkomen.

Sceptici zullen gewag maken van een strijd van David tegen Goliath: de regionale overheid tegen wereldspelers zoals INBEV. Kan zijn maar de Vlaamse overheid moet proberen, samen met de federale. En, toen de kredietverlening door de banken in het gedrang kwam, toonden onze regeringen ook hun daadkracht.

21 april 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Buiten? Even wachten om opnieuw te werken!

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Voortaan moeten alle werknemers onder de 45 bij een collectief ontslag een outplacementbegeleiding krijgen, ook tijdelijke werknemers en uitzendkrachten die al meer dan een jaar aan de slag zijn.

Dit wordt een kostelijke grap voor de werkgever. Eén outplacement kost immers bijna 2000 euro. En die worden slechts deels en zeker niet altijd terugbetaald. En dus hebben bedrijven in moeilijkheden een extra kostenpost.

Een nutteloze kostenpost bovendien. Deze uitbreiding sluit immers ook de 23-jarige die een jaar in het bedrijf werkt, minstens 30 uur op in een outplacementbegeleiding. Maar die kan rekenen op de sluitende aanpak van de VDAB om, zo snel mogelijk, terug aan het werk te raken.

Waarom wordt trouwens geen beroep gedaan op die VDAB om zich snel met deze ontslagen werknemers bezig te houden?  Waarom is dit plots de taak van de werkgever? 

Ik zie maar één winnaar in dit verhaal: de outplacementaanbieders. Zij hebben extra werk en extra opdrachten.

08 april 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De Aalsterse genen?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vorige week  was ik te gast bij de ondernemers van Aalst. Zit het hen als geboren carnavalsvierders in de genen, ik weet het niet maar hun positieve ingesteldheid, hun strijdlust, sterkte me in mijn overtuiging: als ondernemers kunnen we Vlaanderen uit deze crisis trekken. 

Dat was ook mijn boodschap aan deze ondernemers. In een hoekje zitten grienen helpt niet in crisissituaties. de winnaars van morgen zijn de investeerders, de ondernemers (in de letterlijke zin van het woord dan) van vandaag.

We hebben bovendien een aantal niet te versmaden troeven:

1. Vlamingen hebben  een zeer sterk aanpassingsvermogen aan veranderende omstandigheden. Die opmerkelijke troef is gevormd door eeuwen vreemde overheersing.
2. Onze regio  beschikt  over  de  grote troef  van het voortreffelijke onderwijssysteem. In weinig andere landen zijn zoveel jongeren zo goed opgeleid als in Vlaanderen. De wereld benijdt ons om ons onderwijs. 
3. In het verleden is ook gebleken dat na een crisis en het daarmee gepaard gaande stijgend aantal werklozen, het ondernemerschap boomt. En dat is de kortste weg naar meer welvaart.

Ik zie niet in waarom dat nu niet het geval zou zijn.

De toekomst zal anders zijn maar hoeft ons daarom niet te beangstigen. Ondernemers maken immers onze toekomst.

06 april 2009

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt