Brugpensioen bij Carrefour, de schande gaat voort

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Gisteren kondigden directie en vakbonden van Carrefour af een "sociaal" akkoord gesloten te hebben. Hierin o.a. de kans voor 1000 medewerkers vanaf 52 jaar met brugpensioen te gaan.

Aan die 1000 relatief jonge mensen wordt de toegang tot de arbeidsmarkt dus ontzegd. Op die 1000 mensen zal onze economie niet meer kunnen rekenen. Van die 1000 mensen zal de sociale zekerheid ook geen bijdrage meer ontvangen, integendeel ze gaat hen nog meer dan 25 jaar een uitkering moeten betalen.

Nog geen twee weken nadat het Planbureau met dramatische toekomstcijfers uitpakte en nog eens onderstreepte dat we de vergrijzing moeten aanpakken door de activiteitsgraad te verhogen gebeurt dit. Voor alle duidelijkheid, iedereen heeft hier boter op het hoofd:

1. De vakbonden die dit vragen of zelfs eisen,
2. de werkgever die daarop ingaat omdat hij zo grotendeels op kosten van de samenleving kan herstructureren en
3. de overheid die, bij monde van de minister van werk, dit toestaat.

Als je weet dat op hetzelfde ogenblik in de collega-supermarkten van Carrefour en vooral ook in de zelfstandige kleinhandel nog steeds honderden banen niet ingevuld geraken is dergelijke kortzichtige houding zeer bedroevend.

Ministers die beweren dat we dit soort maatregelen ook in de toekomst blijvend zullen nodig hebben zijn bijzonder kortzichtig en vertonen geen enkel vertrouwen in de toekomst van onze economie. Eigenlijk zeggen ze dat ze er zeker van te zijn dat we de komende jaren, zelfs decennia onvoldoende banen zullen kunnen creëren.

Welk signaal geef je dan aan de bevolking?

Voor alle duidelijkheid: het wordt hoog tijd dat de melk van de kat wordt weggehaald, dat de mogelijkheid van brugpensioen gewoon verdwijnt, dat men mensen op pensioen laat gaan op basis van wat ze in hun carrière gepresteerd hebben, niet op basis van nepstatuten die dodelijk zijn voor onze economie en sociale zekerheid.

Het wordt ook hoog tijd dat we gezamenlijk anders omgaan met onze werknemers van 50 of ouder, dat we duidelijke signalen geven dat ze welkom zijn op onze arbeidsmarkt, dat ze zelfs noodzakelijk zijn voor onze economie. Heel wat andere landen kunnen en doen dit, in de eerste plaats de Scandinavische landen. Ik weiger te geloven dat wij dit niet kunnen.

28 mei 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Terug naar de mentaliteit van onze grootouders

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

“De meeste Vlamingen kenden altijd een grote welvaart. Jammer genoeg zijn ze vergeten hoe die welvaart er gekomen is. Omdat onze (groot-)ouders keihard hebben gewerkt. Zo kan het niet verder. Ofwel nemen we samen moedige maatregelen, ofwel doet de economie langzaam maar zeker haar werk…”

Een stukje uit mijn voorwoord in het UNIZO-ledenblad ZO-magazine van … 23 september 2005.

Intussen is gebeurd wat voorspeld is: de economie heeft haar werk gedaan, met een serieuze duw in de rug van de financiële en economische crisis. We staan nu effectief op een point of no return.

Moeten we nu ongelukkig zijn? Of moedeloos worden? Ik vind van niet. De uitdaging waar onze grootouders voor stonden, net na de Wereldoorlog Twee, was veel groter. Enkel al hun mentaliteit overnemen, zou ons oplossingen bieden voor de uitdagingen waar we voor staan.

Dat betekent de taart eerst bakken voor je ze verdeelt. Eerst goed en hard werken voor je van ‘rechten’ kan genieten. Onze grootouders zijn daar zeker niet ongelukkig van geworden.

Die eenvoudige basisprincipes – eerst bakken, dan verdelen - moet ook de komende federale regering hanteren. Dus: geen beloftes meer doen waarvoor geen middelen zijn, geen geld uitgeven dat er niet is of nooit zal komen. Eerst ruimte creëren voor nieuw beleid voor nieuw beleid aangekondigd wordt.

Hoe creëer je ruimte? Simpel: door de actieve bevolking, ondernemers en werknemers, ruimte te geven. Het laatste wat we moeten doen is deze ondernemende mensen nog meer belasten, door bij voorbeeld de notionele intrestaftrek af te schaffen.

Zij moeten de ruimte krijgen om een grotere taart te bakken. Het concurrentievermogen van onze ondernemingen moet dus omhoog, de concurrentiehandicaps moeten weggewerkt worden, ook al gaat dit op korte termijn ten koste van de binnenlandse koopkracht.

Maar liever dat dan, op de rand van de afgrond, een grote stap voorwaarts zetten. Enkele jaren geleden hadden we nog de luxe dit te doen zonder de koopkracht aan te tasten, vandaag is die luxe er spijtig genoeg niet meer.

Maar gedane zaken nemen geen keer. Achteromkijken lost de zaken niet op. Vooruit! Met de ambitie en mentaliteit van onze grootouders. Of we daar ongelukkiger van zullen worden durf ik sterk te betwijfelen.

26 mei 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Bestofte voorstellen

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vrijdag had ik een ondernemersbijeenkomst in Ertvelde. 180 enthousiaste ondernemers eerst toegesproken, dan gesproken. 

In mijn toespraak ben ik begonnen met een quote van 23 sept 2005: “Iedereen weet het, zo kan het niet verder. Ofwel nemen we samen moedige maatregelen, ofwel doet de economie langzaam maar zeker haar werk.”

Ik vind het jammer dat de geschiedenis mijn gelijk heeft bewezen. De economie doet haar werk. België zakt in alle ranglijstjes weg. Minder competitief, minder O&O, minder marktaandeel, …

We hebben jarenlang alle waarschuwingen naast ons neergelegd. Nu komt de harde klap. De volgende regering zal alles samen 42 miljard€ moeten besparen.

Hoe ze dat moet doen? Zeker niet door de economie nog meer af te romen en zo alle initiatief dood te knijpen. Ik zie het veel mensen denken “waarom zou ik nog meer doen dan nodig, het wordt toch wegbelast, laat ik maar veilig in loondienst de uren kloppen en meepakken wat ik kan.”

Hoe dan wel? Ik blaas het stof van de voorstellen van 5 jaar geleden. Doe wat ondernemers doen als het wat moeilijker gaat: “Meer, langer en harder werken”,… “Eerst de taart bakken voor ze te verdelen”.

De volgende federale regering staat voor een gigantische opdracht waarin én, én, én gerealiseerd zal moeten worden.  En een staatshervorming én een stevige besparingsoperatie én aan ondernemers voldoende ruimte geven om de economie te doen hernemen.

25 mei 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

Europa in gevaar: blussen of sprinklers plaatsen?

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Het brandt in Griekenland. Het smeult in Portugal en Spanje. De voorbije weken hebben media een vette kluif  gehad  aan  de Griekse tragedie en het al of niet doorslaan daarvan op enkele andere Zuid-Europese lidstaten, aan de twijfel van "Europa" over hoe en wanneer moet gehandeld worden. 

Het Europese antwoord was uiteindelijk duidelijk: de euro zal beschermd worden, koste wat het kost. 750 miljard € om precies te zijn.  De Europese pompiers zijn uitgereden. 

Of dit een gelukkige en juiste beslissing is, zal later blijken.  Hamvraag blijft immers of Griekenland er überhaupt in zal slagen de scheve zaken recht te trekken.

Het moge duidelijk zijn, dit brandje is misschien tijdelijk geblust, het vuur blijft smeulen. Niet alleen in Griekenland trouwens, ook in de rest van (West-)Europa, van "het westen" in zijn geheel.

De budgettaire cijfers van al die landen zijn overduidelijk: "te lang boven de stand geleefd, te lang gewacht met structurele aanpassingen aan "het systeem", te lang de toekomstuitdagingen weggemoffeld, te vaak "andere" schuldigen gezocht.

We hebben ons ook te lang gebenchmarked met enkel de andere Westerse economiën.

De Europese leiders  moeten dus  meer zijn dan pompiers.  Structurele maatregelen moeten nu genomen worden.  En voor alle duidelijkheid: boos kijken naar de speculanten is niet de juiste houding.  Ze zijn niet de basisoorzaak van de problemen. 

Onszelf wijs maken dat we als 10de West-Europese land "het toch zo slecht nog niet doen" is onszelf bedriegen. 

18 mei 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

100km fietsen op 4 dagen: zweet en ook een traantje

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Mijn 1000 km voor Kom op Tegen Kanker zit erop. Een fantastische en vooral ook emotionele ervaring.

Hartverwarmend dat zoveel mensen zich enorme inspanningen getroost hebben om geld in te zamelen voor de wetenschap, om toekomstig leed van medemensen te voorkomen.

Dat er nog zoveel mensen bereid zijn als vrijwilliger een steentje toe bij te dragen, vier dagen lang, enkel "betaald" door een gemeend "dankjewel" van een deelnemer.

Het doet een mens nadenken en relativeren en vooral hoopvol naar de toekomst kijken.

16 mei 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt