Toekomstgerichte keuzes zijn moeilijke keuzes BIS

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag vroeg federaal minister van Werk Milquet aan haar Vlaamse collega Muyters hoe hij tegenover brugpensioen op 50 van de Opel-arbeiders stond.

Geen ja of neen vanuit de Vlaamse regering. Enkel een ontwijkend “dit is een federale bevoegdheid, wij moeten ons hier niet over uitspreken”.

Onze Vlaamse en federale politici moeten moediger durven zijn. Iedereen wéét dat brugpensioen op 50, niets meer is dan de rekening doorschuiven naar de volgende generatie.

Onze politici moeten die boodschap durven geven.

Het verweer van het kabinet-Milquet “de bruggepensioneerden worden geactiveerd” klinkt erg hol. Het wordt ook onderuitgehaald door de cijfers. 110.000 mensen op brugpensioen, 1.800 ervan zitten in een activeringstraject.

Ik schiet niet op de Opel-arbeiders die eieren voor hun geld kiezen: weinig werkgevers kunnen deze 50-plussers evenveel bieden als hun brugpensioen, laat staan dan hun Opel-loon.

Ook daar moet iets aan gedaan worden.

Bij voorbeeld voor de horecaondernemer die me deze morgen belde. Heeft werk, wil nieuwe werknemers opleiden maar vindt niemand “te zwaar werk en te weinig betaald meneer”.

Zoals deze wanhopige ondernemer zijn er duizenden. En hun aantal zal groeien want de krapte op de arbeidsmarkt zal toenemen.

Zonder moedige keuzes boeren we onszelf arm. Een ervan moet zijn: de poort van het brugpensioen dicht, zonder nieuwe achterpoortjes. 

13 juli 2010

Trefwoorden bij dit artikel: Sociaal Verzekeringsfonds, Vennootschap, karelvaneetvelt

Toekomstgerichte keuzes zijn moeilijke keuzes

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanmorgen vergaderde ik met de andere sociale partners en de Vlaamse regering over de besparingen die de VDAB moet realiseren. 

Onze keuze is duidelijk: liever het mes in premies om mensen thuis te laten zitten (de aanmoedigingspremies voor tijdskrediet) dan het mes in de begeleiding van mensen die hun job verliezen naar een nieuwe job.

Niet zo voor de vakbonden. voor hen is de hangmat belangrijker, is wie niet werkt belangrijker dan wie werkt. Ook de Vlaamse regering aarzelde om de "moedige" keuze te maken.

PS: in juni ontving de VDAB 20% meer vacatures dan in mei. Eind juni stonden 44.164 vacatures open.

En de knelpunten die blijven. En het gaat heus niet alleen om beroepen waarvoor je niet omgeschoold kan worden zoals ingenieurs.

09 juli 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

De slappe vakbondskoffie bij De Wever

Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Gisteren gingen de christelijke en de socialistische vakbond op de koffie bij informateur De Wever.

Of het aan de koffie lag, betwijfel ik. Maar bij het buitengaan waren ze niet blij. “De weg is nog lang” (ABVV) en “Er is nog veel te overbruggen” (ACV).

Gelijkaardige reacties. De vakbonden hadden dan ook een gezamenlijke eisenbundel: hun ‘Memorandum aan de informateur en de formateur van de nieuwe federale regering’.

Mijn conclusie bij lezing van dit memorandum is overduidelijk: het is de spade waarmee we de West-Europese welvaart begraven.

De tekst staat bol van behoudsgezinde eisen, verworvenheden waar nooit aan mag geraakt worden, "in naam van de solidariteit".

Hoe die solidariteit moet gefinancierd worden? Met nog een pak extra belastingen op de meest actieven van de samenleving, in eerste instantie de ondernemers.

Als klap op de vuurpijl nog wat eisen om de factuur nog wat meer op te drijven:
hogere pensioenen voor ambtenaren, versterking van het wettelijke pensioenstelsel, een federale zorgverzekering, …

Blijkbaar moet in vakbondsland geen 22 miljard gevonden worden.

Dit discours is zonder meer teleurstellend en getuigt wat mij betreft van een verregaand gebrek aan realiteitszin en, mag het gezegd, een gebrek aan sociale reflex.

Wie echt een sociale reflex heeft denkt immers aan de lange termijn, probeert sociale voorzieningen duurzaam te houden.

In een land met al bij de hoogste belastingen van de wereld denken dat je dat kan door die belastingdruk nog wat te verhogen is een illusie.

Maar misschien verwacht ik teveel van de vakbonden. Is het evenzeer een illusie te denken dat ze openstaan voor duurzame sociale veranderingen.

01 juli 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt