De stem van het volk
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag werd Els Clottemans veroordeeld voor de moord op haar liefdesrivale. Door een volksjury. De voorbije weken verhevigde het debat of mensen zoals u en ik moeten oordelen over het leven van anderen.

Soms kan het in elk geval geen kwaad met gezond boerenverstand te oordelen over feiten. Wat zou u bij voorbeeld uitspreken over volgende zaak?

DAD stuurt al jarenlang formulieren naar ondernemers. Er wordt hen gevraagd om hun contactgevens te checken en indien nodig te corrigeren. Zogezegd gaat het om een kleine update, volledig gratis.

Echter; in de kleine lettertjes staat vermeld dat het invullen van dit formulier een overeenkomst oplevert. Een die de ondernemer maar liefst 958 euro, exclusief BTW, kosten per jaar. En dat voor drie jaar. Stilzwijgend verlengbaar. Tenzij de onwetende ondernemer de overeenkomst drie maand op voorhand aangetekend opzegt.

Is dit een reclameronselaar die moet gestopt worden?

Volgens verschillende Duitse rechtbanken wel. DAD kreeg bij onze Oosterburen al 6 veroordelingen aangesmeerd, door 4 verschillende rechtbanken.

Het UNIZO Service Center krijgt jaarlijks honderden klachten binnen van mensen die door de reclame van DAD bedot worden.

Een deurwaarder onderzocht voor ons de zaak. Hij stelde vast dat van de 50 kappers op de online adressensite, er maar 3 met de juiste gegevens vermeld stonden.

Wat is uw uitspraak?

Een rechter van het Hof van Beroep te Gent was deze week erg duidelijk: de Duitse rechters: verkeerd. De bedotte ondernemers: dommeriken. De vaststelling door de deurwaarder: niet relevant.

Wij gaan verder. Ons boerenverstand zegt dat er ooit een Belgische rechter zal zijn die oordeelt zoals zijjn buitenlandse ambtgenoten: met een gezond boerenverstand.

21 oktober 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

JoŽlle en Laurette, Jos en Emma
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Door de in het slop zittende regeringsonderhandelingen zou je het misschien vergeten, maar we hebben nog steeds een federale regering, in lopnede zaken wel te verstaan. En die excellenties in lopende zaken bollen allerminst uit, zo tonen hun persberichten aan.

De controlediensten van vice-premier Onkelinx berekenden de positieve effecten van de BTW-verlaging in de horecadiensten. Géén! Prijsdaling noch jobaangroei, berichtten ze met een nauwelijks verholen zie-je-wel.

Zwartmakerij van de zwartste soort. Ze dierven het net niet aan te zeggen dat “die zelfstandigen” die Btw-verlaging in hun zakken gestoken hebben.

Ten eerste hoefde de prijs helemaal niet te dalen in ruil voor een BTW-daling. Dat kan ook niet, met een daling tot 12%, enkel voor voeding dan nog. Deze BTW-verlaging heeft dus geen enkele impact op de cafés.

Ten tweede: de werkgelegenheid. Tja, ik denk dat we blij mogen zijn dat het aantal falingen enigszins binnen de perken bleef dankzij de BTW-daling. En dientengevolge is ook de werkgelegenheid in die sector op niveau gebleven, in tegenstelling tot heel wat andere sectoren.

Een andere vice-premier, Milquet neemt de rustpauze in de onderhandelingen dan weer te baat om enkele voorstellen te doen. Ze wil onder meer de economische fitheid van ondernemingen elke 3 maanden laten monitoren door de betrokken paritaire comités.

Dit komt neer op ondernemers onder curatele plaatsen. Kan dus niet. De zin voor realiteit is ver zoek.

Hetzelfde geldt voor Europa. De parlementsleden verlengden het moederschapsverlof naar 20 weken, op kost van werkgever. Ook daar werd men niet gehinderd door enige kennis van de werkvloer. Minister Milquet noemde de verlening “een positieve stap vooruit”.

Ik klink misschien een beetje cynisch en zwartgallig.

Gelukkig laten ondernemers zich door dit soort stommiteiten niet uit het lood slaan. Dat stelde ik vrijdag vast bij Jos Heylen. Die opende in Hulshout (het centrum) een grotere toonzaal voor zijn meubelzaak.

Dat zal ik morgen vaststellen bij Emma Gelaude. 26 jaar en al 3 jaar zelfstandig stylinggoeroe. Schreef net een boek bijeen over durven ondernemen: Impact.

Dat drukt mijn cynisme op tijd terug de kop in. Dank Emma, dank Jos, en vele andere ondernemers in dit land.

 

20 oktober 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Verlofsystemen: "en-en-en" is voltooid verleden tijd
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Morgen beslist het Europees Parlement hoelang Europese vrouwen-werknemers moederschapsverlof moeten kunnen nemen. De verwachting is dat het minimum van 14 naar 18 weken gaat.

In ons land is het moederschapsverlof 15 weken. Komt de Europese verhoging er, dan moet ook België volgen, hoor ik nu al vrouwenbewegingen eisen.

Zij vergeten echter dat vrouwen-werknemers na de bevalling veel langer dan hun moederschapsverlof kunnen – betaald - thuisblijven om voor hun baby te zorgen. Ten eerste: ouderschapsverlof: 3 maanden. Daarna tijdskrediet: dat kan tot 5 jaar belopen.

Voldoende mogelijkheden dus om betaald thuis te blijven om voor je baby-peuter-kleuter te zorgen. Er zijn andere en betere manieren om de combinatie werk-privé haalbaarder te maken voor jonge gezinnen: een betaalbare en flexibeler kinderopvang bij voorbeeld.

We mogen het globale plaatje niet vergeten. En dat is: méér mensen moeten langer werken om de vergrijzing te betalen. Er is – tot spijt van al wie ’t benijdt – echt geen andere weg. Tenzij collectieve verarming.

Voor ons kan die verlenging van 15 naar 18 weken, maar dan moet er van de andere verlofregelingen wel een en ander afgepitst worden.

Want met en, en, en redden we het niet meer.

En voor alle duidelijkheid: de overgrote meerderheid van de zelfstandig ondernemende moeders heeft niet de luxe 18 weken bevallingsverlof te kunnen nemen, laat staan ouderschapsverlof of tijdskrediet.

 

 

19 oktober 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Blijven staken: een doodlopend spoor
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Treinstakingen zoals deze vandaag doen, naast veel terechte frustraties, ook steevast steekvlammen oplaaien.

Tijd voor een minimale dienstverlening! Waar blijft de liberalisering van het spoor?!

De realisatie van beide is een stuk ingewikkelder dan men op het eerste zicht zou denken. Toch mogen de wetten en praktische bezwaren geen reden zijn om alles bij het oude te laten. Stilstand is achteruitgang, ook op het spoor.

Eerst de minimale dienstverlening. Die moet er komen. De klanten van de spoorwegen mogen niet de dupe zijn van de almacht van de vakbonden. Velen hebben immers geen alternatief voor het –royaal door de belastingbetaler gespijsde - spoor.

Italië bewijst dat het mogelijk is: geen stakingen tijdens de spits. In Duitsland moet 75% van alle vakbondsleden akkoord zijn. In Duitsland zou er vandaag dus niet gestaakt zijn. Immers: “de overgrote meerderheid van het treinpersoneel in Vlaanderen was bereid te werken,” zei Roland Vermeulen, de voorzitter van de liberale spoorvakbond VSOA, vandaag.

De overheid moet een systeem uitwerken, geschikt voor het drukke vervoer, vooral over enkele assen, in ons land. Het momentum is er: de nieuwe NMBS-beheersovereenkomst moet onderhandeld worden.  

Dan de liberalisering. Ook daar is realiseren een stuk moeilijker dan bepleiten. Enkel een verstandige liberalisering komt ook reizigers en KMO-ondernemers ten goede.

Hier zouden de vakbonden proactief moeten handelen. Kop in zand en staken maar, dat is het tegenovergestelde. En leidt zeker tot een openbare dienstenverlening die niet meer meekan. En de overheid dus een blok aan het been wordt.

Reizigers, KMO-werkgevers en vakbonden hebben dezelfde belangen: een vlotte en performante dienstverlening via het spoor. De eerste twee om files op de weg te ontlopen. Voor de vakbonden hangt er veel meer aan vast: het overleven van de NMBS.  

18 oktober 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

25 miljard te kort: wie ziet geld bij de achterban?
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Het zit er alweer bovenarms op tussen de federale onderhandelaars. De tegenstelling 'vertrekken we van het beschikbare budget of van de gewenste (sociale) maatregelen' komt keihard aan de oppervlakte. Net zoals de onmacht om nog werkbare compromissen te sluiten.

Waarom? Heel simpel, geen smeer-geld meer. Noch om economische achterstanden min of meer recht te trekken, noch om oplossingen te geven aan sociale uitdagingen.

We beleven waar we al jaren voor waarschuwen: de houding van "après nous le déluge" zal ons zuur opbreken. Krijgen we niet snel de uitgaven onder controle, dan wachten ons echte sociale drama's.

Zelfs nu we zover zijn blijft het NIMBY-syndroom overheersen: "ja, er moet iets gebeuren maar o wee als ik/onze achterban daar iets moet toe bijdragen".

Logische, zelfs begrijpelijke reactie. Maar onhoudbaar.Iedereen zal een stuk van het factuur moeten betalen.

Blijven zeggen dat iedereen een bijdrage moet leveren behalve de eigen achterban, zoals sommigen nog steeds doen, getuigt niet echt van de wil om een oplossing voor onze problemen te zoeken.

Ik lees vandaag dat vakbonden roepen: geef ons snel een regering, als het moet met een half of een slecht akkoord. Ze sturen ons zelfs het verwijt dat we aandringen om afspraken ten gronde te maken over bv de financieringswet.

Als ik ze goed begrijp zeggen ze: "dat budgettair probleem zullen we later wel bekijken en oplossen".

Dit ruikt opnieuw zeer sterk naar "après nous le déluge".

Ik stel me dan 1 vraag: hoe willen zij de uitdagingen (nu het budget, straks de vergrijzing) aanpakken? Zonder alle overheidsniveaus te responsabiliseren?

Zeggen ze dan: "we zullen wel zien als het zover is"? Of denken ze echt dat als er nu geen sluitende afspraken gemaakt worden, de regering -eens ze gevormd is -dit wel kan?

We hebben de voorbije 3 jaar gezien dat dit onmogelijk is. Je moet nu onderhandelen om de moeilijke knopen door te hakken en er bindende afspraken rond te maken.

Misschien zijn de vakbonden wel van zins alles op te lossen met belastingverhogingen? Ik hoop dat er toch enige zin voor realisme aanwezig is.

Waar zijn hun concrete voorstellen? Die van ons zijn bekend: een staatshervorming om de staatshervorming hoeft voor ons niet, zaken regionaliseren om de boel nog complexer te maken evenmin. Maar afspraken over een nieuwe echt responsabiliserende financieringswet zijn absoluut noodzakelijk.

En ik herhaal: het factuur van het budgettaire deficit zal door iedereen betaald moeten worden. Dus onvermijdelijk ook door onze achterban, omdat "vermogens" nog meer dan vandaag zullen moeten bijdragen.

We maken ons daar inderdaad niet sympathiek mee. Maar de problemen zijn dermate groot dat de kop in het zand steken en angstvallig elke opening weigeren niet meer kan. Daar worden we allemaal slechter van.

En zoals al gezegd, wij houden niet van een "après nous le déluge"-houding.

06 oktober 2010

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Vorige  |1|2|3|  Volgende
Stel uw vraag
BelgacomElectrabelKBCADMBZenito