Geen koele kikkers
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag  een heel verontwaardigde ondernemer aan de lijn gekregen. Het ging duidelijk zijn verstand te boven: al maanden zoekt hij naar geschikt personeel. Tevergeefs. Vooral de beelden over wat hij bitter omschreef als de tratrala over Volskwagen op televisie, noemde hij een brug te ver. Wat zitten we hier te doen? Dag en nacht werken om ons bedrijf vooruit te helpen en intussen houden de hoogste regionen van het land zich vooral bezig met het zogenaamde Volswagendrama waar de bedreigde werknemers wegkomen met een torenhoge ontslagvergoeding ook voor  wie al vertrokken is naar een andere job." Jawel, de man was heel kwaad.

Ik dan de verontwaardiging van veel KMO's heel goed begrijpen. Als zij een werknemer moeten ontslaan staat daar een wettelijk opzegvergoeding tegenover. Zeker voor bedienden is dat voor een KMO -werkgever al een fors bedrag. KMO's ontslaan niet voor hun plezier, het is en blijft meestal een zware financiële en zware menselijke  opgave. Onze mensen werken letterlijk naast hun werknemers, kijken ze in de ogen, kennen hun familie, komen meestal uit de buurt. Ze ontslaan geen nummers maar mensen van vlees en bloed, met een naam en een voornaam, met een gekend gezin.  Dat is ander paar mouwen dan hetzelfde doen vanuit een hoofdkwartier  in een ver buitenland of vanuit een hoger gelegen kantoor van de personeelsdienst. Bovendien aanzien  or de meeste KMO-werkgever een ontslag als  een  eigen  mislukking , een nederlaag. Dat is trouwens de reden waarom veel KMO's in geval van crisis of  commerciële tegenslag hun personeel zo laat mogelijk ontslaan, sommigen wachten zelfs te lang ten koste van hun eigen bedrijf.

Wie de " patroons" afschildert als koude kikkers, kent de KMO's niet.
 

13 december 2006

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Een stamp onder de kont
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

De nationale economie groeit sneller dan verwacht, zo deelde de Nationale Bank van België (NBB) mee. De groei volgend jaar zal 3% bedragen. De komende 2 jaar zouden er jaarlijks zo’n 43.000 jobs bijkomen. Hoera! Of toch niet?

Natuurlijk hoera: eind november waren er net geen 200.000 werklozen in Vlaanderen. Dat contingent zal zwaar dalen met die nieuwe jobs. Of toch niet? Immers, in de eerste elf maanden van dit jaar steeg het aantal vacatures in Vlaanderen tot meer dan een miljoen. Nog nooit waren er zoveel oningevulde jobs. Bedrijven smeken om mensen. Hoe gek het ook klinkt met Volkswagen Vorst, ook deze nieuwe jobs zijn nog lang niet ingevuld.

Guy Quaden , gouverneur van de NBB, leg de vinger op de wonde. “Er zijn vele bedrijven die hun jobs moeilijk ingevuld krijgen. Dat komt door een gebrek aan vorming, maar ook door een gebrek aan motivatie,” zegt hij.

De remedie? Jongeren en werklozen beter wapenen voor hun (her-)intrede op de arbeidsmarkt. Daarom zijn wij bereid zwaar in te zetten op vorming, daarom zijn er tal van initiatieven om kansengroepen aan werk te helpen, daarom overlegt UNIZO met de onderwijsnetten om onderwijs en KMO’s beter te doen samenwerken. Vlaanderen doet hier goed werk.

Dit is echter slechts de helft van de kuur. Alle goede wil ten spijt, moet er een groep werklozen wat extra prikkels krijgen, een stamp onder hun kont zeg maar, om aan het werk te gaan. Hier moet Vlaanderen zijn eigen weg kunnen gaan. De Vlaamse ‘sluitende aanpak’, waarbij geen enkele werkloze ongemoeid wordt gelaten is, zonder stok achter de deur, dweilen met de kraan open. Na de federale verkiezingen volgend jaar moet Vlaanderen alle bevoegdheden hebben om de arbeidsmarkt beter te organiseren, dus ook de sanctionerende. Het zal niets te vroeg zijn.

12 december 2006

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Welvaart begint bij hard werken
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vanmorgen gehoord: "Geen enkele instantie zegt de jongeren nog dat er hard moet gewerkt worden om onze huidig welvaartsniveau te behouden. De Kerk niet, de politiek niet en het onderwijs niet." De uitspraak kwam niet van een moraalridder vanuit zijnn ivoren toren. Neen, aan het woord was een man met beide voeten in de dagdagelijkse realiteit, verantwoordelijk voor de 90 werknemers van het bedrijf dat hij 20 jaar geleden eigenhandig uit de grond stampte. Samen met de 14 andere genomineerden van de UNIZO-Laureaat KMO-ondernemer confronteerde hij deze morgen Vlaams minister-president Yves Leterme met de vragen die zovele Vlaamse KMO's zich stellen.

Eén van de grootste bekommernissen van onze KMO-ondernemers: arbeidskrachten. Zij ervaren de voorspelde krapte op de Vlaamse arbeidsmarkt iedere dag opnieuw al. Een KMO-ondernemer vraagt al een jaar 10 laaggeschoolden. Ze kunnen direct aan de slag in zijn KMO. Hij vindt niemand. Sommige zien het niet meer zitten in ons land en overwegen uit te vlaggen. Anderen proberen jongeren zelf warm te maken voor hun beroep. Een architect met 30 werknemers gaat één dag per week lesgeven aan architecten in spé. Voor een aalmoes, vergeleken met wat hij op dezelfde tijd kan verdienen als architect. Waarom? "Zo sleutel ik aan de basis, dat zal op termijn lonen."

Op termijn, ja. Maar ondertussen is er een leger werklozen dat de sociale zekerheid onder druk zet. Sommigen onder hen kunnen niet werken, maar een aanzienlijk deel daarvan kan zeker nog uit de voeten op de arbeidsmarkt. Die mensen moeten echter beseffen dat het menens is; dat ervoor kiezen niet werken wel degelijk financiële gevolgen heeft. De overheid moet het verschil tussen werken en niet werken groter maken. KMO's willen daaraan bijdragen door werknemers die wat langer willen werken, meer te betalen.

Op dit moment is België sociale wereldkampioen. Een vierde van ons BBP wordt herverdeeld dankzij onze benijdenswaardige sociale zekerheid. Maar te weinig mensen in onze maatschappij dragen er effectief aan bij, te veel mensen eten netto uit de grote pot. Gaan er niet meer mensen aan slag, dan zal de grote pot langzaam wegsmelten. Wie eerst in de kou zal staan? Zij die deze herverdeling het meest nodig hebben.  

 

11 december 2006

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Al 2700 vacatures voor VW
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Verschillende kranten titelen vandaag dat Agoria al 2700 vacatures heeft voor (ex?-)werknemers van Volkswagen Vorst. Ook onze KM0’s hebben al laten verstaan dat er honderden vacatures zijn voor deze technisch geschoolde mensen. Het wordt stilaan duidelijk dat de economie zelf voor de enige goede oplossing van dit “drama” kan zorgen. Zo hoort het ook en zo is het in het verleden ook altijd geweest. Een economie is altijd in beweging, ook de onze. Het is een permanent proces van veranderen en vernieuwen. De Oostenrijkse econoom Jozef Schumpeter zei al dat “de basis van de economie de permanente afbouw van het bestaande en de opbouw van het nieuwe is”. Tegen dit proces proberen ingaan is zinloos, nutteloos tijd- en vooral geldverlies. 

Ik geef graag het voorbeeld van de Boelwerf uit mijn eigen regio. Jarenlang werden daar miljarden Belgische franken in een bodemloze put gestort, in plaats van onmiddellijk die middelen aan te wenden voor wat we zo mooi “reconversie” noemen, ervoor zorgen dat de mensen die hun brood in deze industrie verdienen dat morgen op een respectabele manier en met veel toekomstkansen in een andere omgeving kunnen doen. 

Naar mijn bescheiden mening is dat ook wat we met Volkswagen Vorst moeten doen. Als men ergens in de wereld (in dit geval in Duitsland) beslist dat het niet  langer rendabel is  Volkswagens in België te  maken, dan moeten we daar akte van nemen. Zeker als blijkt dat alle overheidsinspanningen van gisteren, vandaag en morgen niet volstaan voor dit bedrijf.  Dit bedrijf halsstarrig  proberen  te behouden ,  is contraproductief

Het   zal:

  1. ongetwijfeld een pak geld kosten aan de gemeenschap (overbrugging via tijdelijke werkloosheid, uitzonderlijke extra lastenverlagingen),
  2. leiden tot gefrustreerde en waarschijnlijk zelfs ontevreden arbeiders (lange tijd weinig of niets doen, zware loonsinleveringen),
  3. leiden tot een bestendiging van de problematiek van de knelpuntvacatures in Vlaanderen.

Neen, dit is duidelijk niet de goede oplossing.  Dit bedrijf tegen haar zin hier houden, kost gigantische sommen. Een fractie van deze middelen is nodig om deze arbeiders een rugzakje mee te geven als ze naar een ander bedrijf gaan. Een rugzakje  dat het verschil tussen hun hoge Volkswagen-loon en het lagere loon bij hun nieuwe werkgever, voor enkele jaren goedmaakt. In de plaats van driedubbele frustratie los je twee problemen op:

  1. deze mensen hebben opnieuw  -  een ongetwijfeld meer duurzame  -  job
  2. de bedrijven die nu hun vacatures niet ingevuld krijgen vinden hiervoor terug mensen, waardoor je uiteraard ook de economie in het algemeen een bijkomend steuntje in de rug geeft 

Dat men in de meest emotionele momenten vooral aan het behoud van wat men heeft, zelfs tegen beter weten in, denkt en daarnaar streeft is te begrijpen. Nu breekt evenwel het moment van de rede aan en naar die rede moeten we nu luisteren, in het belang van de arbeiders van VW Vorst, in het belang van de economie en vooral ook in het belang van de welvaart van iedereen in ons land.

 

09 december 2006

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Geen rook zonder vuur
Karel Van Eetvelt | De kijk van Karel

Vandaag  stonden de gevolgen van een aantal reglementeringen  en de gevolgen daarvan voor veel van onze bedrijven in de actualiteit. Minister De Motte van Volksgezondheid was daarbij twee keer aan de beurt. Op een persconferentie gaf hij het startschot voor het rookverbod in de horeca. Vanaf 1 januari is het zover. In grote lijnen komt het hier op neer. In restaurants mag het niet meer, tenzij in een afzonderlijke rookzaal of rooksalon, in brasseries met een beperkte omzet aan bereide schotels en in frituren tot een aantal zitplaatsen. In cafés mag het nog wel mits te voldoen aan een aantal voorwaarden. Omdat niet alle horeca-ondernemers op goed op de hoogte zijn lanceerden we daarover een vraag– en antwoordrubriek op deze site, die u hier kan raadplegen. Maar belangrijk, op aandringen van UNIZO samen met de Horecafederatie stemde de minister ermee in  eerste instantie zijn controleurs te laten adviseren en niet meteen uit te pakken met boetes. Een goed punt.

De minister zet overigens zijn verbeten strijd tegen de rokers verder. Er komen nu afschrikwekkende foto’s op de pakjes. Of dat zal helpen, weten we ook niet. We willen wel dat de handelaars hun voorraad van pakjes zonder de foto’s kunnen uitverkopen. Zo niet worden zij het slachtoffer van de foto’s. Dat kan niet.

En er was deze dagen heel wat gedoe naar aanleiding van onze waarschuwing voor prijsverhoging van het elektronisch betalen als gevolg van akkoorden tussen de banken en Maestro, de betaalkaartuitgever. Die beschikt over een feitelijk monopolie. De winkeliers, maar ook andere dienstverleners zoals kappers of vrije beroepen waar in toenemende mate met een kaart wordt betaald, delen in de brokken. En op termijn krijgt de klant de rekening gepresenteerd. Ook de federatie van de grote distributiebedrijven volgt inmiddels ons protest. Federaal minister van Economische Zaken Marc Verwilghen liet, als gevolg van onze actie, bij de Europese commissie onderzoeken of hier sprake is van een monopolie waardoor de vrije concurrentie wordt verstoord. De federatie van de banken noemde onze reactie voorbarig. We hopen dat ze gelijk hebben, maar we betwijfelen het. We hebben de banken en Maestro nu uitgenodigd voor overleg.  Dat is er tot nu niet geweest. En dat is toch een minste.

Ik zie graag uit naar  uw reactie. En nog dit. Heeft u de overheid als klant en moet u te lang wachten op de betaling van uw factuur aan die overheid, laat het ons weten.

U kan hier uw reactie kwijt.

07 december 2006

Trefwoorden bij dit artikel: karelvaneetvelt

 

Vorige  |1|2|3|  Volgende
Stel uw vraag
BelgacomElectrabelKBCADMBZenito