Vrekkig voor Deborah?

Na het winkelhieren konden we afgelopen zaterdag eindelijk nog eens gelukzalig pintelhieren. Naast de (gedeeltelijke) heropening van de horeca hadden wij alvast nog een tweede reden om te klinken: namelijk het door de federale regering bereikte loonakkoord. Vakbonden en werkgevers beten er al wekenlang hun tanden op stuk. Struikelblok was de zogenaamde loonnormwet. Die zorgt ervoor dat onze lonen niet méér stijgen dan in de ons omringende landen.

Vakbonden vonden die loonnorm niet correct en eisen dat bedrijven die het zeer goed hebben gedaan wel een extra inspanning doen. Deborah, een kassierster uit Nieuwpoort, werd op de barricaden gehesen als symbool van een zogenaamd vrekkig loonbeleid. Wat echter niemand Deborah durft te vertellen, is dat haar job dreigt te verdwijnen en ze vervangen wordt door een scanner als haar loonkost te hoog wordt. Dit heeft weinig te maken met vrekkigheid en nog minder met gebrek aan respect voor haar job (integendeel, bijzonder veel respect voor Deborah!), maar wel met een economische wetmatigheid. 

Daarom zijn we behoedzaam voor de oproep van de regering om de minimumlonen te verhogen. Jobs met minimumlonen zitten veelal in de zwaarst getroffen sectoren. Daarenboven behoren onze minimumlonen tot de hoogste in Europa. De regering wil wel fiscaal tegemoetkomen waardoor werknemers netto meer overhouden zonder dat het de werkgever veel meer kost. Aan de loonnormwet zelf wordt gelukkig niet geraakt, waardoor de maximale loonstijging de komende twee jaar beperkt blijft tot 0,4% bovenop de 2,8% automatische indexering. 

Deborah en met haar alle collega’s in bedrijven die het goed gedaan hebben, kunnen in 2021 een eenmalige premie van maximaal 500 euro krijgen. Dat is echter geen verplichting. UNIZO is ook tevreden dat daarover op individueel bedrijfsniveau en niet op sectorniveau wordt beslist. Want er is geen enkele sector waar iedereen het goed heeft gedaan. Al bij al is dit dus een evenwichtig en redelijk akkoord waar voor iedereen eten en drinken in zit. 

Dat de vakbonden toch ontevreden zijn en op hun honger blijven zitten, wijst vooral op grote gulzigheid. Eten en drinken doe je best met mate. Dat geldt ook voor het sluiten van loonakkoorden, zeker in crisistijd.
 
Bart Lodewyckx
Gedelegeerd bestuurder UNIZO Limburg