Annick Seys: "Groeien in aanvaarding"

Elke week pikken wij een stukje uit een van de vele ondernemersverhalen die in 'Vele (om)wegen naar groei' gebundeld zijn. Omdat het inspirerende verhalen zijn, waar iedere ondernemer wel iets van opsteekt. Deze week is het de beurt aan Annick Seys van Allegre.

ACT staat voor Acceptance and Commitment Therapy of Training. In ACT worden verdriet, ontgoocheling, boosheid en angst gezien als een onlosmakelijk deel van ons bestaan. Niemand ontkomt eraan. Maar in plaats van die ‘negatieve’ emoties weg te duwen of te ontkennen, gaat ACT over de aanvaarding ervan, en over hoe je – alle onvolkomenheden inbegrepen – als mens toch kan groeien. Annick Seys, oprichter van Expertisecentrum Allegre in Hasselt, ís ACT in de praktijk. Haar persoonlijk leven is een inspiratiebron voor haar ondernemerschap en voor haar betrachting om anderen te helpen groeien in aanvaarding en veerkracht.

Jarenlang had ik mijn verhaal helemaal murw geanalyseerd, ik kon heel precies uitleggen waaróm de dingen waren zoals ze waren. En wat dan? Hoe moest ik daarmee verder? Dat kon niemand me vertellen. Al die hulpverleners legden de nadruk op mijn verleden, alsof ik mijn verleden was. Ze identificeerden me met de pijn uit het verleden. Terwijl ik net de vaardigheid zocht om in de toekomst met mijn problemen om te gaan. Ik wilde voort. Alleen zo kan je groeien. Hoe ga je om met pijn? Als je dat kan leren, dat is toch het grootste cadeau! Als ik jou nu leer omgaan met pijn, kun jij daar in alle volgende situaties in de toekomst mee omgaan. En hopelijk duurt die pijn geen twintig jaar. Maar stel dat dat toch zo is, hoe kan je dan toch nog voldoening in je leven vinden? Dát wil ik mensen leren.

...

Accepteren wat is

Rond mijn twintig kwam ik uit een storm die jaren geduurd had. Ik had weinig of geen vrienden, ik had mijn omgeving moeten verlaten, was van Hasselt naar Geel verhuisd om daar te gaan studeren, had geen reden om naar huis te gaan want er was geen thuis. Ik moest helemaal opnieuw beginnen en dat was vreselijk akelig.

Ik had voor maatschappelijk assistent gestudeerd aan de Sociale Hogeschool in Geel. Daar had ik vooral ook geleerd dat je over jezelf moet kunnen reflecteren. Dus ik deed dat. Ik analyseerde mezelf te pletter bij een therapeut, of twee, drie (lacht). En ik gaf mijn therapeuten huiswerk mee. ‘Bon, waar staan we, waar gaan we naartoe, weet ge dat eigenlijk wel?’ Ik draaide de rollen om (lacht). Na jaren van therapie kreeg ik toen de boodschap dat ik CVS had, chronische vermoeidheid. ‘Dit kan toch niet,’ zei mijn therapeut, ‘je bent uitgetherapeutiseerd en nu zou je CVS hebben!’

Op dat moment was ik een boek aan het lezen over ACT, Acceptance and Commitment Therapy. Hoe leer ik dingen accepteren die niet te veranderen zijn? Hoe leer ik niet overspoeld te zijn door emoties en gepieker? Hoe kan ik weten wat ik wil in mijn leven, en hoe kan ik daarvoor gaan? Dat is ACT in een notendop. Ik vond dat fantastisch! Waarom wist ik dit niet eerder? Het zou mij zoveel ellende, zoveel depressieve gedachten en emoties bespaard hebben. Me verbinden met mensen zou zoveel makkelijker geweest zijn, angsten zoveel minder moeilijk te aanvaarden.

Ik herinner me dat ik met dat boek naar mijn man ben gelopen, die was toen het gras aan het afrijden, en dat ik tegen hem zei: ‘Dát, hier! De wereld moet dit kennen!’ Een heerlijk moment. Ik ben meteen met alle andere therapie gestopt.

Paniek!

Ik ben toen per uitzondering toegelaten in een opleiding ACT in Nederland. Ik had de juiste diploma’s daar immers niet voor. En ik ben zelfstandige geworden zonder dat ik precies wist waar ik aan begon. Ik wist alleen: ik wil dat de hele wereld ACT leert kennen. Dat was mijn plan (lacht). En dan heb ik gedaan wat ik altijd doe. Ik ben een paar maanden lang heel angstig geweest. Er was nog zó veel dat ik niet wist, zó veel fouten die ik kon maken, ik schaamde me dood. Ik zou snel genoeg door de mand vallen, mensen zouden zien dat ik het niet kon.

Intussen had ik op een vergadering van de ACT-gemeenschap mijn vennoot Sara leren kennen. We zijn samen in zee gegaan. Sara maakte de opleidingen, ik paste ze aan aan mijn eigen stijl en gaf de cursussen, met een héél klein hartje. Vóór onze eerste opleiding weet ik nog dat ik tegen Sara zei: ‘Ik wil geen psychiaters, geen gedragstherapeuten en geen mindfulnesstrainers. Van die mensen heb ik schrik.’ De inschrijvingen liepen binnen, en het enige wat ik kreeg waren die drie. Paniek!

Maar bon, in september 2012 zijn we vertrokken en in december zat onze agenda bomvol. Ik moest daar niks voor doen. De vragen kwamen en kwamen en kwamen. Onze omzet steeg elk jaar met 20 tot 25%. Maar die groei was eigenlijk te groot voor ons, we werkten ons te pletter. We hadden geen tijd om een beleid uit te stippelen en een strategie te bepalen.

Berg en dal

We hebben twee en een half jaar fijn samengewerkt, maar in 2015 begon het fout te lopen. We wilden elk een andere richting uit met het bedrijf, we zagen een andere toekomst. Sara wilde het rustiger aan doen, ik wilde vooruit. Kijk, hoe meer ik begrijp wat ondernemen is, hoe meer ik wil ondernemen. Zo werkt mijn hoofd. Ik gá gewoon, en ik ben niet te stoppen. Het heeft me maanden gekost om te zien wat er precies fout liep tussen ons. Unizo heeft ons daarin begeleid met een begeleiding die je metaforisch een vorm van ‘relatietherapie’ zou kunnen noemen. Daar ben ik tot op vandaag héél dankbaar voor. Ze hebben me geholpen om de crisis helder te zien en ze hebben me geholpen om het af te ronden. Héél lastig. Je hebt zoveel samen beleefd. Dat besef: gaan wij nu echt scheiden van mekaar? Zo’n scheiding vertekent ook het beeld van de financiën. Waar we eerst 2015 zouden afsluiten met opnieuw 20% winst, ging dat ineens naar een hoop verlies.

Eigenlijk lag het bedrijf al een jaartje stil, er gebeurde niks meer, er zat geen groei meer in. Daarbij moest Sarah natuurlijk nog betaald worden voor de cursussen die ze gemaakt had. Er moest een nieuwe website komen, een nieuw logo, een hele nieuwe branding, wat ook heel veel geld kostte. Heel veel emotie, verlies, angst. Gelukkig had ik een ploeg van tien mensen die ervoor kozen om de samenwerking met mij verder te zetten. Aan hen had ik veel in deze periode.

Eén award en veel dikke miserie

Maar kijk, de boekhouder weet niet hoe ik het gedaan heb, maar het najaar van 2016 hebben we weer met winst afgesloten. Een hele geruststelling. Ik ben er nog niet, ik moet nog een restverlies van 2015 wegwerken, maar ik ben op de goeie weg. En ik heb er ontzettend veel uit geleerd als zaakvoerder, manager van mijn personeel, financieel manager… Ik heb nu een coach naast me waarmee ik de strategie bepaal, die helpt plannen en rust creëren. Omdat ik weet dat mijn krachtige kant ook meteen mijn zwakte is. Dat ik blijf doorgaan en alle kanten uit wil. Waardoor ik mezelf én anderen weleens voorbijhol.

Intussen won ik in 2016 ook de provinciale titel ‘Beloftevolle vrouwelijke ondernemer’, de WOMED Award van Markant vzw en Unizo. Dat was enerzijds ‘Joepie!’ en anderzijds ‘Het is allemaal dikke miserie!’ (Lacht) Geschift hoe dat samenviel met die hele scheiding. Maar dat maakte wel dat een aantal bedrijven mij vonden, dat ik meer en meer cursussen kon geven in bedrijven, wat ik oorspronkelijk heel graag wilde maar vroeger niet durfde. Ik kwam uit de sociale sector, en vanuit een geitenwollensokkenachtergrond naar bedrijven stappen was niet evident. Ik had nog nooit een bedrijf vanbinnen gezien, ik sprak die taal niet. Nu word ik van kmo’s tot hele grote bedrijven gevraagd om coachings te doen over conflicthantering, managementskills, motivatie en verbondenheid aanwakkeren, en daar moet ik niks voor doen. De wereld heeft zich omgedraaid, fascinerend.

Er is niks mis met mij, ik ben gewoon een ondernemer

De voorbije jaren waren een ongelofelijk groeiproces. Van echt continu angstig zijn en met de verkeerde wapens vechten tegen die angst, naar meer aanvaarden wie ik ben. De angsten zijn er nog, af en toe, maar ik kan ermee leven. Dat is wat ik anderen met ACT ook meegeef: als dit bij je hoort, aanvaard het, en laat het je niet tegenhouden.

Ik heb ook geleerd dat dit is wat ik wil doen. Ik ben een ondernemer, en als dit bedrijf het niet trekt, dan ga ik op zoek naar andere manieren om te doen wat ik graag doe. Na mijn studies ben ik dertien jaar lang om het anderhalf jaar van job veranderd. Ik hoefde geen vast werk en geen zekerheid, ik wilde alle hoeken van de sociale sector leren kennen, leuke dingen doen en we zagen wel waar we uitkwamen. In een vast kader werd ik zenuwachtig. Het lag mij ook niet dat er iemand boven mij stond, die zei wat ik wel en niet mocht of kon. Een lange zoektocht naar wie ik eigenlijk was en welke job er bij mij paste. Tot iemand tegen me zei: ‘Jij past niet in een kadertje. Jij wil je eigen kader maken. Jij bent een ondernemer.’ Goh, zou het dat zijn, dacht ik toen, is er dan toch niks mis met mij? (Lacht)

Het voorbije jaar ben ik als ondernemer ook volwassener geworden. In het begin was ik een puber die een bedrijf had en die alle kanten uit fladderde. Voor ik fladder, stel ik me nu de vraag: is dit een goed idee voor mijn personeel, hoe gaan we dat vermarkten, wat zijn de gevolgen? Ik leer nu ook strategisch denken, ik weet nu waar ik de volgende vijf of tien jaar naartoe wil met dit bedrijf.

Ik probeer iets meer structuur in mijn denken te stoppen, íéts meer. (Lacht)

...

 

Het volledige verhaal van Annick? Dat leest u in het gratis boek 'Vele (om)wegen naar groei'. Downloaden is de boodschap!