Elise en Olivier groeien met een big smile!

Elke week pikken wij een stukje uit een van de vele ondernemersverhalen die in 'Vele (om)wegen naar groei' gebundeld zijn. Omdat het inspirerende verhalen zijn, waar iedere ondernemer wel iets van opsteekt. Deze week is het de beurt aan The Searchers.

The Searchers is een jonge en zeer beloftevolle speler in de filmindustrie, geleid door het dynamische duo Elise Van Marcke en Olivier Van den Broeck. The Searchers cofinanciert de productie van internationale – meestal Amerikaanse – bioscoopfilms, verzorgt de marketingcampagnes van deze films in de Benelux en onderhandelt om de films zo efficiënt mogelijk naar het publiek te brengen. Elise, Olivier en hun team lezen tweehonderd à driehonderd scripts per jaar, om uiteindelijk jaarlijks vijftien films op de markt te brengen. Met hun passie, werkkracht en inzicht overtuigen Elise en Olivier keer op keer investeerders en publiek, en zijn ze op korte tijd uitgegroeid tot een filmdistributeur om rekening mee te houden.

Vanmorgen heb ik mijn moeder gebeld. ‘Mama, was ik als kind al ondernemend?’ ‘Goh,’ zei ze, ’ondernemend niet echt, je wilde wel altijd in de belangstelling staan.’ (Hilariteit) Ze herinnerde zich dat ik tijdens vakanties in Frankrijk op een dorpsplein toekwam en meteen alle kinderen op dat plein mobiliseerde om mijn spel te spelen. Dat vond ze fascinerend. Ik wilde ook altijd nieuwe dingen uitproberen – wil ik nog steeds – ik was een heel nieuwsgierig kind. Later op de middelbare school is de ondernemer in mij echt wakker geworden. Toen er geld moest ingezameld worden voor een reis, liet ik mijn klasgenoten contracten ondertekenen waarin ze moesten beloven minstens zoveel uren te werken om het geld bijeen te krijgen. Ik was in die tijd niet zo populair in mijn klas (lacht).

Het zit vanbinnen

Positief in het leven staan en genieten van het leven. Dat is voor mij een voorwaarde om te kunnen groeien. Groei is volgens mij een kracht die in je zit en die geactiveerd wordt door een positieve levenshouding. Daar moet je wel een beetje moeite voor willen doen. We zijn niet zomaar áltijd positief, we zijn niet elke dag blij, we zitten niet altijd goed in ons vel. Je moet dat positieve willen zien, ernaar op zoek gaan en het uitdragen. Jouw positiviteit draag je over op je medewerkers, op je klanten, op je leveranciers en voor je het weet, zit iedereen in die positieve flow en ga je samen groeien. En als je zelf niet zo positief ingesteld bent, omring je dan met positieve mensen. Je ziet dat ook bij een kind. Hoe positiever de omgeving, hoe beter en sneller dat kind groeit en ontwikkelt.

Het klinkt misschien een beetje wollig, maar dankbaarheid stimuleert mij om positief te zijn. Dankbaar zijn voor wat is, in plaats van te zagen en te klagen over wat er ontbreekt. Je moet naar de kleine dingskes durven kijken die groeien en die goed gaan. Daar stil bij mogen staan, daar blij over mogen zijn. Dat vind ik zo belangrijk. Elke ochtend doe ik een oefening waarbij ik in mijn hoofd alle mensen die ik graag zie of waar ik mee werk bedank om er te zijn. Dat stimuleert mij om positief te blijven.

Drie paar Happy Socks

Ik stel mezelf ook duidelijke doelen. Weten wat ik wil en me daarop focussen helpt mij groeien in de juiste richting. Eén van mijn doelen is: ik wil gelukkig zijn en ik wil dat mijn omgeving gelukkig is. Daar werk ik aan, elke dag opnieuw. Zo maak ik elk jaar in januari een hele lange lijst met al mijn doelen voor dat jaar. Dat mogen de stomste dingen zijn. Dat ik drie paar Happy Socks wil kopen dit jaar (lacht). Dat ik wil dat mijn kinderen goed kunnen lezen. Dat ik meer met mijn moeder wil gaan eten. Dat ik vaker mijn oma wil bellen. Het maakt niet uit. Al mijn doelen zwier ik op die lijst, en dan leg ik hem weg. Dan berust ik erin dat ik voor dit jaar weet waar ik naartoe wil.

Het definiëren van je doelen maakt het je makkelijker om in die richting te evolueren. De hele dag krijgen we honderden impulsen. Hoe kan je weten op welke impulsen je moet reageren als je dat niet vooraf bepaald hebt? Als je onbewust goed weet wat je wil, lìjkt het alsof je intuïtief die keuze maakt, maar eigenlijk wist je het al. Op het einde van het jaar herbekijk ik die lijst en lach ik me een kriek met alle idiotieën die erop staan (lacht). Maar meestal bereik ik al mijn doelen wel. En de dingen die ik niet gedaan heb, tja, misschien wilde ik het toch niet echt? Of misschien was het niet haalbaar binnen die termijn, dat heb je niet altijd in de hand.

Mijn grotere doelstelling definieer ik in detail. Het zijn niet zomaar vage en wilde plannen. Ik beredeneer vooraf of mijn doelen haalbaar en aanvaardbaar zijn, op welke termijn ik ze kan bereiken en hoe. Ik doe dit nu al tien jaar en het geeft me rust. Misschien kan je ook maar groeien als je berust in jezelf. Als je denkt: het is oké. No stress.

Would it help?

Ik word vaak verweten té positief te zijn. Als mensen mij zeggen ‘Dat gaat fout’, dan is mijn eerste vraag: ‘Waarom?’ Ik vind dat mensen veel te snel in hun angst meestappen. Ik vind dat een verloren gevoel. Ik kijk liever naar de positieve kanten en de mogelijkheden. Dat houdt je wendbaar en alert voor nieuwe ideeën. Zo maak je dingen mogelijk voor jezelf én voor anderen. Dus já, ik ben positief, volmondig já! Ik wijk daar niet van af (lacht).

Ik maak mij ook weleens druk, maar meestal vraag ik me dan direct af of dat nu wel de moeite is. Als wij een film in de zalen brengen op de dag dat er een aanslag gebeurt en de zalen blijven leeg… tja, daar kan ik niks aan doen. Of als de regisseur tegen al je verwachtingen in een film verknoeit, moffel ik hem weg en doe alsof hij niet bestaat, maar ik ga er mijn slaap niet voor laten. The Bridge of Spies is een film met Tom Hanks van een paar jaar geleden. Hanks vraagt regelmatig aan een ander personage in de film ‘Ben je nu niet bang?’ en die antwoordt daar telkens op: ‘Would it help?’ Schitterende vraag: Would it help? Nee, natuurlijk niet!

Een toffe kleine

Wat mij helpt om mijn angsten onder controle te houden is meditatie. Ik mediteer heel regelmatig. Ik ga dan naar een veilige plek in mijn hoofd. Een plek waar geen onzekerheid bestaat, waar ik kan berusten. Daar is geen angst. Zodra je dat ervaart, kan je dat gevoel gemakkelijk oproepen in je gewone leven. Dat heeft mij grotendeels bevrijd van angst en onzekerheid. Ik zit nog wel met vragen, natuurlijk. Mijn grootste bezorgdheid nu is: doe ik het wel goed met mijn gasten, ben ik wel een goeie mama? Geef ik ze wel de juiste potgrond om te groeien? Ik vind het best moeilijk, kinderen grootbrengen. Mijn oudste zoon is 12, hij heeft me net vier maanden lang het leven zuur gemaakt. Hij zat niet goed in zijn vel, verveelde zich, deed ambetant, en ik kon daar niks aan doen. Ik kroop de kast op. Ik belde naar mijn moeder: ‘Da’s een ramp! Kan ik dat teruggeven?!’ (Lacht) Máár, sinds deze week – hout afkloppen – is hij weer goedgezind. En ik kom al heel de week stralend toe op het werk: ‘Yes! Hij is goedgezind! Ik heb zo’n toffe kleine!’ (Hilariteit). Ach, laat hem maar ambetant doen en zich rare dingen afvragen, het is zijn manier om het leven te leren kennen.

Maar goed, ondernemen en kinderen hebben, het is een evenwichtsoefening. Toen Olivier en ik met The Searchers begonnen, heb ik een balans moeten installeren. Je kan niet iets opstarten én een druk sociaal leven hebben én kinderen én een perfect huishouden én een lief waar je passioneel verliefd op bent. Nope. It’s not gonna work. Dat wil niet zeggen dat die dingen nooit terugkomen. Maar sommige aspecten van je leven gaan eventjes op een lager pitje staan. En da’s niet erg. Het is soms eenzaam en frustrerend, absoluut. Als je op Facebook ziet dat al je vrienden naar een feestje gaan en jij voelt je te belabberd en te moe en je wil gewoon slapen, da’s efkes rot, ja. Je móét ook niet ondernemen, niemand verplicht je daartoe, maar als je het doet, kan je niet anders dan keuzes maken, prioriteiten stellen. Anders groeit er niet veel (lacht).

 

Het volledige verhaal van Olivier en Elise leest u in het gratis boek 'Vele (om)wegen naar groei'. Downloaden is de boodschap!