Notaris Katrin Roggeman loopt en fietst voor het goede doel

Wie tijdens het Hemelvaartweekend dringend een notaris nodig heeft, vindt geen gehoor bij het Brusselse kantoor Van Halteren. Of toch zeker niet bij vennoot Katrin Roggeman. Zij haspelt dan vlotjes de 1000km voor Kom op tegen Kanker af. Maar ook tijdens andere sportevents voor het goede doel zie je Katrin lopen of fietsen. “Sporten voor het goede doel geeft gewoon een extra dimensie”.

Tekst: Sanderijn Vanleenhove - Foto's: Dieter Telemans

Katrin Roggeman ziet er tijdens het interview uit zoals een notaris in mijn beleving er hoort uit te zien. Een stijlvol kleed, verzorgd haar, onopvallende, maar smaakvolle juwelen. Eén en al professionele uitstraling. Dat Katrin iets voor het goede doel doet, daar kan ik me iets bij voorstellen. Maar dat ze dat in een koerspakje of joggingpakje doet, dat zie ik niet meteen voor me.

Mensen verwachten niet snel dat een notaris zich al sportend inzet voor het goede doel. Terwijl ik veel notarissen ken die het doen. Maar dat blijft onder de radar. Als een groot bedrijf iets doet voor het goede doel, dan valt dat op, komt dat in de media. Er zijn 1.150 notariskantoren, maar dat is geen één groot bedrijf, wel allemaal entiteiten op zich. Daarom hoor je er nooit iets van. Daarnaast organiseert  onze Federatie ook ieder jaar de deelname aan de 20 kilometer van Brussel voor het hele notariaat. Weinigen weten dat. Misschien geven we daar allemaal te weinig ruchtbaarheid aan.”

“Weet je, het imago van de notaris is niet altijd zo positief. We tekenen akten waar we probleemloos voor worden vergoed en rusten voor de rest op onze lauweren, luidt het vaak. Maar we werken echt enorm hard, vervullen meer en meer taken die de overheid ons oplegt en dragen daarin ook een grote verantwoordelijkheid. Daarvan zijn weinigen zich bewust. Maar goed, ik  die veel voor het goede doel, want ik heb de mogelijkheden. En wie weet straalt het af op het imago, ik hoop het alvast.”

"Wie weet helpt sporten voor het goede doel het imago van de notaris"

Ik was eigenlijk niet zo sportief. Aerobic, dat deed ik wel eens, maar dat was het. Na de geboorte van mijn jongste zoon vond ik dat het tijd werd om meer te sporten. Dus begon ik te lopen. Dat was het eenvoudigste. Je kan op gelijk wel moment lopen. Op den duur liep ik een halve marathon. Tot een vriendin mij overtuigde om deel te nemen aan een halve triatlon in een groep van tien vrouwen. Ik zei nogal impulsief toe, maar ik had helemaal geen koersfiets en kon eigenlijk ook niet noemenswaardig aan een snel tempo zwemmen. Maar na 8 maanden voorbereiding en de nodige zwemlessen, is het mij wel gelukt.”

“Voor mij is sporten een soort uitlaatklep. Na een drukke dag om het hoofd leeg te maken, of net ervoor om de zaken met een heldere geest op een rijtje te zetten. Ik sport altijd met een doel in het achterhoofd: een marathon uitlopen, een goed doel… Van nature moet ik targets hebben. Ik heb dan geen excuus om niet te trainen. Professioneel neem ik dat mee. Niets gaat voor niets. Als je iets wil bereiken, moet je er inspanningen voor doen.”

“Lopen doe ik zo’n twee à drie keer per week, telkens een uur. En fietsen is een keer twee uur en een keer drie uur. Ik ben er vrij intensief mee bezig, maar mijn sport heeft geen impact, noch op mijn kantoor, noch op mijn gezin. Want ik loop meestal om 6 uur ’s ochtends. En fietsen doe ik op mijn vrije woensdagmiddag en op zondagmorgen. Wel probeer ik mijn medewerkers op kantoor te motiveren om mee te sporten. We liepen al de 20km van Brussel en de Muddy Angel Run (5km met modderige hindernissen, red.) en spinden voor de Waalse tegenhanger van Kom op Tegen Kanker. Samen sporten, of samen iets doen tout court, doet zoveel voor de groepsgeest. Ik probeer mijn kinderen ook zo ver te krijgen om veel te sporten, maar voorlopig met wisselend succes (lacht).”

“Ik heb eigenlijk geen idee hoeveel geld ik jaarlijks doneer aan het goede doel via sport. Je zit toch snel aan 1.000 euro per event, zeker als je in groep deelneemt. Voor de 1.000km van Kom op Tegen Kanker moet je dan weer verplicht 5.000 euro per persoon inzamelen. Ik nam deel samen met mijn zus en we haalden bijna de kaap van 15.000 euro. Al sportend het goede doel steunen, is ook gewoon leuker dan puur het geld te doneren.”

“Ik ben ervan overtuigd dat elke bijdrage zinvol is, hoe klein ook.”

“Sporten voor het goede geeft zeker een extra dimensie, een extra drive. Je kan iets betekenen. Je kan natuurlijk ook gewoon lopen, maar als je loopt omdat je weet dat je zo iemand misschien een kans kan geven op genezing bijvoorbeeld, ja, dan doet dat iets. Voel ik me hierdoor een beter mens? Misschien. Ik ben gewoon blij als ik iets kan bijdragen, ik word daar gelukkig van.”

Ik ben ervan overtuigd dat elke bijdrage zinvol is, hoe klein ook. Net omdat er zoveel ziektes of aandoeningen zijn waarvoor de overheid geen middelen vrijmaakt. Die het dus van dergelijke bijdragen moeten hebben. Zoals Ritinis Pigmentosa bijvoorbeeld, een uitzonderlijke oogaandoening waardoor je geleidelijk aan blind wordt. De zoon van een vriendin lijdt aan die ziekte. Samen met enkele vrienden besloten we om jaarlijks onze loopkilometers bij te houden en per gelopen kilometer een euro, of 50 cent of welk bedrag dan ook te doneren aan de vzw Candle in the Dark, die wetenschappelijk onderzoek naar de ziekte financiert. Zijn dat spectaculaire bijdragen? Misschien niet, maar als iedereen zo redeneert, gebeurt er niets.”

Dit artikel verschijnt in de oktobereditie van De Vrije Beroeper, het ledenmagazine van de Federatie Vrije Beroepen