Ondernemen met kanker

Jammer genoeg krijgt elk van ons op een of andere manier met de ziekte te maken. Binnen het gezin, vriendenkring of werkomgeving. Dat is voor niemand gemakkelijk. Niet voor een werknemer, maar zeker niet als zelfstandige. Want de ziekte mag je dan in de eerste plaats wel fysiek en mentaal treffen, maar ook financieel heeft ze vaak een enorme impact. Als ondernemer geniet je immers niet dezelfde bescherming als een werknemer. Een zelfstandige die niet kan werken, heeft ook geen inkomen. Ook als werkgever van een werknemer met kanker is het niet simpel, want los van de mentale impact, zijn er ook meteen heel wat praktische bekommernissen.

Lees hieronder het verhaal van Jelle, zelfstandige die lijdt aan borstkanker.

Ik ben Jelle, 33 jaar, mama van 2 schatten van kinderen, 20 jaar samen met de liefde van mijn leven en de trotse eigenares van The Beautybar by Jelle. 

Na maanden mijn zaak te hebben moeten sluiten door de verschillende lockdowns, was ik vol goede moed weer aan het werk gegaan. Eindelijk kon ik weer doen wat ik zo graag doe! Want zoals bij de meeste ondernemers is mijn job echt mijn passie. Ik werkte vaak meer dan 12u per dag en toch voelde het niet aan als werken.
Ik maakte plannen, stelde doelen en was vooral heel blij om mijn trouwe klanten weer te mogen verwelkomen. Ik dacht dat het na de laatste lockdown nu alleen nog maar in stijgende lijn zou gaan. Maar op 9 juli 2021 stortte mijn wereld in. 
Nadat ik een knobbeltje had gevoeld in mijn borst, verwees de dokter me door om een echo te laten nemen. In eerste instantie was ik heel ongerust. Want ik voelde gewoon, letterlijk en figuurlijk, dat het niet ok was. Maar ik begon mezelf te sussen met de gedachte dat het wel gewoon een opgezwollen melkklier zou zijn. Ik was immers nog maar 33 en in mijn familie waren er nog geen vrouwen met borstkanker vastgesteld. Dus onder de middag ging ik snel even die echo laten nemen om erna verder te werken. Want klanten afbellen was iets dat ik voordien alleen nog maar deed in de lockdown. 
De echo verliep niet zoals ik gehoopt had. In tegenstelling daarvan kreeg ik te horen dat ik hoogstwaarschijnlijk een kwaadaardige tumor had. Ik stortte daar ter plekke even in. Er ging zoveel door mijn hoofd en ik voelde me zo kwetsbaar en machteloos. Nadat ik mijn vriend en mijn mama gebeld had, was het weer werkendag…
De langste week uit mijn leven volgde... Wanneer ik geen onderzoeken moest laten uitvoeren, bleef ik werken om mijn zinnen te verzetten. En toen kreeg ik het verdict te horen dat ik inderdaad borstkanker heb…
SLIK…
Dit had ik niet ingecalculeerd in mijn drukke leven als zelfstandige onderneemster, maar vooral niet als mama, partner, dochter, zus…
Mijn vaste klanten planden meestal hun afspraken in voor de volgende 6 maanden. Ik wou eerst nog zoveel werken als ik aan zou kunnen. Toch al zeker en vast totdat ik aan mijn behandeling zou beginnen. Dat was mijn eerste visie over hoe ik het ondernemerschap zou combineren met ziek zijn. Voordat ik besefte hoe zwaar het allemaal ging worden. En dat kanker hebben en ervoor in behandeling zijn op zich al een fulltime job is met extra overuren… 
Gelukkig liet mijn gynaecologe me dit inzien en raadde ze me aan om onmiddellijk te stoppen met werken. Er zouden in de komende weken trouwens iedere dag onderzoeken volgen en erna zou ik heel snel met mijn behandeling moeten starten.

Ik besefte al snel dat zij het wel beter zou weten dan ik en dat ik nu ook gewoon echt aan mijn gezondheid moest denken. Mijn werk even niet voorop stellen was moeilijk, heel moeilijk zelfs. Ik stel niet graag mensen teleur. En nu moest ik zoveel klanten teleurstellen die al zolang uitkeken naar hun afspraak, omdat ze voordien telkens verplaatst moesten worden door de lockdowns… 

Terwijl ik me zorgen maakte over hoe ernstig het met me gesteld was, of de kanker al uitgezaaid was, als ik drager zou zijn van het gen en of ik het zou overleven, kwam er nu ook de zorg rond mijn zaak bij. Hoe ging ik al mijn klanten verwittigen? Tijdens de lockdowns heb ik iedere klant persoonlijk opgebeld. Maar toen had ik niet veel anders te doen en was het ook gewoon fijn om iedereen nog eens te horen. Nu had ik echter véél te doen en totaal geen zin om bij ieder telefoontje mijn verhaal opnieuw te doen. Ik besloot daarom om het in alle eerlijkheid te delen via mijn social media. Zo waren mijn klanten onmiddellijk op de hoogte dat hun afspraken geannuleerd zouden worden en dat ik ziek was. 
De reacties die hierop volgden waren zo mooi en soms zelfs wat overweldigend. Ik kreeg van heel veel klanten kaartjes, bloemen en geluksbrengers toegestuurd. Mijn gsm stond niet meer stil door de talrijke lieve berichtjes van klanten die zoveel meer zijn dan dat alleen. Ook waren er veel lotgenoten die me een hart onder riem staken en nu nog steeds doen.

We zijn ondertussen een half jaar verder. In die tijd is er veel gebeurd… Ik startte mijn behandeling van chemokuren, verloor mijn haar en werd twee keer voor een week opgenomen in het ziekenhuis. Daar bovenop nam ik afscheid van een heel dierbare vriendin van me. Hierdoor ben ik gebroken. De tranen die het afgelopen half jaar vloeide waren steeds omdat ik aan haar dacht. Voor mezelf heb ik amper geweend. Want ik krijg nog een kans. En hoe verschrikkelijk dit jaar en de vreselijke ziekte waaraan ik en zoveel andere mensen lijden ook is. Ik probeer net zoals mijn vriendin positief te blijven, hoop te koesteren en lichtpuntjes te zoeken op donkere dagen. 

Eind januari volgt er nog een borstbesparende operatie en een maand later 25 bestralingen. Mijn behandeling is dus nog niet op zijn einde, maar ik denk (en hoop) dat het ergste achter de rug is. Mijn zaak is nog steeds gesloten. Ik heb momenteel ook gewoon de energie niet om te werken. Hoe graag ik het ook zou willen, maar de energie die ik heb moet ik nu in mijn herstel steken. 

Wanneer mijn behandeling er volledig opzit ga ik me pas terug focussen op mijn werk. En deze keer ga ik mezelf niet meer voorbijlopen, maar luisteren naar mijn lichaam. Ik twijfel er ook helemaal niet aan dat ik hierdoor klanten zou verliezen. Ze weten dat ik in de voorbije jaren altijd mijn uiterste best heb gedaan en heel flexibel was qua uren om er voor iedereen te zijn. Ik ben er zeker van dat degene die ook om mij geven als persoon en uitkijken om weer lekker te komen genieten van hun behandelingen bij mij, hun nu ook gaan aanpassen aan mijn ritme. Want dat is nu belangrijk, mezelf op de eerste plaats zetten. Hopelijk gaat het me lukken…

Ondertussen blijf ik mijn verhaal delen op mijn social media. Ik kreeg er veel vraag naar en het is voor mezelf een manier om ermee om te gaan en het te verwerken.
Aan mijn mede-ondernemers die in hetzelfde schuitje als mezelf zitten wil ik het advies geven om te proberen alles even los te laten. Zoek iemand die je hierin kan bijstaan als je dat nodig hebt. We werken ons vaak letterlijk kapot. Probeer je werkstrategie aan te passen, zodat dat niet nodig is. Dit is sowieso voor iedereen belangrijk! Ook als je gezond bent. Geniet van het leven, breng tijd door met je geliefden, zoek die lichtpuntjes en hou ze vast.

Veel liefs, Jelle.

Wist je dat de derde maandag van januari de meest deprimerende dag van het jaar genoemd wordt? De feestdagen liggen achter ons, de dagen zijn donker en koud en de lente is nog ver weg. Daarom werd die dag omgedoopt tot ‘Blue Monday’. Maar niet bij UNIZO. Dit jaar gaan we samen met Pink Ribbon die dag roze kleuren!  

‘Pink is the new Blue’

We maken van Blue Monday op 17 januari 2022 een Pink Monday. Een dag waarop we ons niet neerslachtig, maar net hoopvol voelen. Maar bovenal een dag die volledig in het teken zal staan van preventie, (vroegtijdige) opsporing van borstkanker en steun aan (ex-)patiënten. Op deze manier willen we onze collega’s niet alleen motiveren om ook op Blue Monday met een grote glimlach te komen werken, maar maken we er ook een leerrijke dag van.

Wist je dat borstkanker 1 op 9 Belgische vrouwen treft? En dat de ziekte ook mannen treft? Bovendien worden ook de familie, vrienden en collega’s van de patiënt geraakt. Dat betekent dat binnen zowat elk bedrijf één of meerdere collega’s vroeg of laat in aanraking komen met borstkanker. Daarom steunen wij de actie van Pink Ribbon en willen wij ook helpen om borstkanker meer bespreekbaar te maken op de werkvloer. Tijdens Pink Monday krijg je kans om iedereen te informeren over de drie pijlers van Pink Ribbon: “meer bewegen op het werk”, “de 9 alarmsignalen van borstkanker” en “een betere terugkeer naar het werk voor een getroffen collega”. Door van de meest deprimerende dag een dag van hoop te maken, willen we alle medestrijders laten weten dat ze er niet alleen voor staan. Want tegen borstkanker vecht je nooit alleen.

En daarbij nemen we ‘Pink is the new Blue’ ook letterlijk. Op 17 januari vragen we aan iedereen om iets roze te dragen. Dat kunnen een trui, een hem of das, een sjaal of zelfs roze sokken zijn. Met deze roze toets willen we (ex-)borstkankerpatiënten een hart onder de riem steken. Want terugkeren naar de werkvloer tijdens of na (borst)kanker doe je niet alleen. Bij een terugkomst maken informatie, duidelijke afspraken en heldere communicatie een wereld van verschil. Het is dan ook belangrijk om er te zijn voor elkaar. Vraag hem of haar hoe het gaat. Toon dat je betrokken wil zijn en begaan bent.

Ga zelf aan de slag!
Borstkanker treft 1 op 9 Belgische vrouwen. Dat impliceert dus dat ook één of meerdere van jullie collega’s of werknemers vroeg of laat hiermee wordt geconfronteerd. Als bedrijf ben je daar dan best op voorbereid. Informeer je collega’s en spoor hen aan om zich regelmatig te onderzoeken. Zet alvast een eerste stap door op 17 januari ook binnen jullie bedrijf te sensibiliseren voor de risico’s van borstkanker door een Pink Monday te organiseren. Dat hoeft bovendien helemaal niet ingewikkeld te zijn. Pink Ribbon stelt op haar website tal van handige tools beschikbaar waarmee je onmiddellijk aan de slag kan.

Meer weten over hoe je als bedrijf kan inschrijven? Surf naar www.pinkmonday.be en maak  ook binnen jouw bedrijf van Blue Monday een Pink Monday.

Samen maken we (borst)kanker bespreekbaar op de werkvloer.

Je hebt zelf kanker

Als zelfstandige is je opvangnet bij ziekte veel minder stevig dan bij werknemers. Daarenboven blijven de kosten van je zaak of onderneming gewoon doorlopen, terwijl de inkomsten vaak stokken. Dan stel je je terecht vragen als: 

Tip: bekijk ook de brochure 'Terugkeren na kanker' van Pink Ribbon.

Je werknemer heeft kanker

Werknemers moeten zich financieel iets minder zorgen maken. Zij hebben sowieso recht op heel wat maatregelen. 

Maar hoe zit het als werkgever? Waarmee moet je rekening houden? 

Schoonheidsspecialiste Greetje Claes overwon kanker, maar de ziekte achtervolgde haar

“Het nieuws sloeg in als een bom, en daar draag ik tot vandaag nog altijd de gevolgen van. Niemand heeft tijd voor kanker natuurlijk, maar een ondernemer zeker niet. Na een lange, moeilijke periode die zich kenmerkte door ziekenhuisbezoeken, chemotherapie, hormoontherapie en vooral veel angst, werd ik genezen verklaard. Maar dan was het al te laat natuurlijk. Voor mijn zaak, bedoel ik dan. Mijn schoonheidssalon draaide niet meer...

Lees verder