OPINIE: Game of Thrones  

België is eigenaar van een triest wereldrecord in het Guinness Book of Records, namelijk dat van de langste regeringsonderhandeling ooit. Maar liefst 541 dagen duurde het na de verkiezingen van 2010 vooraleer een regering werd gevormd. Informateurs, preformateurs, koninklijke verkenners en bemiddelaars werden op pad gestuurd om uiteindelijk formateur Elio Di Rupo in stelling te brengen. Al die tijd was de regering Leterme II in lopende zaken.  

Wie dacht dat we het vat van de bodem toen al bereikt hadden en dat schaamte haar grenzen kent, kijkt vandaag waarschijnlijk vol afschuw en verbijstering naar het nieuwe schouwspel. De particratie met haar eigen regeltjes regeert ons land. Je kan je echt niet van de indruk ontdoen dat behalve de maanden voor de stembusgang, de stem van de kiezer niet van tel is. Men speelt liever spelletjes Stratego op het allerhoogste niveau over taalmeerderheden, geruststellen van de partijpolitieke achterban, perceptie in de media, regenboogcoalities en andere paars-met-geel of paars-met-groen-coalities. Het lijkt wel de discountversie van Game of Thrones, voorlopig nog zonder draken of bloedvergieten. Helaas moeten wij het stellen met Gwendolyn Rutten, Meyrem Almaci en Bart De Wever, in plaats van Daenerys Targaryen, Cersei Lannister of Jon Snow, maar de strijd om de macht is minstens even intens.  

Coalities, kartels, cordons, dynastieën, manipulaties… alles wordt in de strijd gegooid voor het grote ideologische gelijk. Zouden onze dames en heren politici zichzelf nog iedere dag in de spiegel kijken en beseffen dat de politieke kaste bestaat dankzij (en niet ondanks) en ten dienste van de burger? Waar zijn de grote masterplannen om de migratiestromen aan te pakken, om de klimaatopwarming te bestrijden, om onze sociale zekerheid betaalbaar te houden, om onze economie wendbaar te maken, om de mobiliteitsknopen aan te pakken, om ons onderwijs aan te passen aan de noden van Economie 4.0? Voorlopig niets van dat alles.  

Nog liever gaat men naar nieuwe verkiezingen om zeker niet afgerekend te kunnen worden in 2024 door diezelfde kiezer, voor nog maar eens een moeder aller verkiezingen. Ondertussen loopt onze collectieve schuld in België op naar 8,2 miljard (!) euro. Een rekening waar alweer diezelfde burger en de jongere generaties voor zullen opdraaien. Het contrast is groot met gidsland Nederland waar men ondertussen een overschot heeft van 12 miljard euro. Mocht een ondernemer zijn ‘klanten’ op een dergelijke manier behandelen of zijn kastekorten zo opstapelen, hij of zij was al lang ‘closed for business’.  

Het woord ‘karma’ werd recent nog verkozen tot kinderwoord van het jaar. Karma is afkomstig uit het Sanskriet en betekent dat alles wat we doen in ons leven, uiteindelijk weer terugkomt bij onszelf als een lotsbepaling. Het onheil dat onze staatsmannen en -vrouwen afroepen over de volgende generaties zou hen wel eens ‘slecht karma’ kunnen opleveren. In december was er traditioneel de Warmste Week met tal van muzikale pareltjes op de radio ten voordele van de vele goede doelen. Ik vraag bij deze graag ‘Dear Mister President’ aan van Pink. Wie het schoentje past, trekke het aan.