Voorzitter en ondernemer Filip Vyverman lucht zijn hart

Een weekje geleden stroomde een bescheiden tirade uit mijn toetsenbord en die stond er nog ... ach, ik post het maar eens.

Godverdomme! Vergeef me mijn brutale intro, maar af en toe moet ik eens vloeken. Hard vloeken zelfs want er durft wel wat razernij in mijn systeem kruipen. Als ik tijdens het tanken zie dat diesel intussen een stuk meer kost dan gewone benzine, bijvoorbeeld. Of als ik lees dat die auto waar ik diesel in gooi, binnen afzienbare tijd geen stadscentrum meer binnen mag. Tenzij ik betaal. Want dan vervuil ik minder. Ja, dan word ik kwaad. En verdomme nog het meest omdat wij dat allemaal zo maar laten gebeuren.

Vijf percent meer roerende voorheffing? Doe maar. Liquidatiebonus? Ok dan. Accijnsje hier, belasting daar, we betalen miljaarde zelfs een taks per vierkante meter reclamebord we aan onze eigen gevel hangen. En wat krijgen we in de plaats? Files, armoede, wachtrijen in de zorg, knippen in cultuur, steeds flauwer onderwijs en ruziënde politici. Discussies over wie waar welke taal mag spreken, welk parlement over welk onderwerp nog iets te zeggen heeft, wie nu uiteindelijk nog met wie een regering wil vormen of nog beter, wie in die regering zeker niet mag zitten, want dat is belangrijker dan wie wél.

En wij? Wij ondergaan. We mopperen wat aan de toog, zeuren tegen mekaar op een receptie en we vloeken eens. That’s it. De boer ploegt voort. De honden blaffen en de karavaan trekt voorbij. Dat is toch eigenlijk godgeklaagd. We laten ons de vernieling in rijden door mensen die we daar dan begot nog eens dik voor betalen ook. Zeg je zus, dan ben je rechts radicaal en wil je het land kapot. Zeg je zo, dan ben je extreem links en verrot je de economie. Elk debat wordt geneutraliseerd. We mogen ons enkel in het midden nog een beetje roeren. Maar liefst niet te veel. Zitten en zwijgen. Shut up and pay.

Ik vraag me echt af hoe lang we dat nog gaan volhouden. Wanneer gaan we ginder eens echt op de deur kloppen om te vragen hoe ze de pensioenen gaan betalen, het milieu willen redden en de files oplossen? Wie steekt eindelijk echt zijn nek uit en neemt het heft in handen? Los van het politieke zieltjes winnen. Wie durft het? Wie kan het? Ik weet het niet.