Vorige week hadden we bij UNIZO Premier De Wever op bezoek, naar aanleiding van het UNIZO Momentum. Hij staat voor begrotingsgesprekken die stilaan verdacht veel weg hebben van huwelijkstherapie. Het probleem ligt op tafel, de oplossing zit voorlopig nog in de wachtkamer. Intussen komen oude vetes naar boven en voor je het weet wordt er ’s nachts enkel nog over de vaatwasser onderhandeld. Een therapeut zou voor minder even diep ademhalen.

Om begrijpelijke redenen liet De Wever daarom nog niet in zijn kaarten kijken. Maar dat weerhield ons niet om de UNIZO-kaarten op tafel te leggen. Te beginnen met een efficiëntere overheid. België is de bestuurlijke versie van een voetbalploeg waarin elf spelers op het veld staan en iedereen contractueel heeft laten vastleggen dat hij niet verantwoordelijk is voor de tegengoal. Verstandige mensen wijzen al langer op de nood aan een nieuwe staatshervorming. Niet om het land te splitsen, wel om het efficiënter te maken. Waarbij Vlaanderen wat ons betreft wat meer bescheidenheid mag tonen. Want frieten worden niet altijd beter omdat ze in Vlaanderen gebakken worden, laat staan beleid.  

En kunnen we ook eens zeer kritisch kijken naar de groei van het overheidsapparaat?

Terwijl de overheid miljarden zoekt, blijft de overheid als werkgever uitdijen als een verschroeiende bosbrand. In amper vijf jaar kwamen er enkele tienduizenden bij. De overheid groeit zelfs sneller dan de privésector. Tegen 2028 stevenen we af op de symbolische grens van één miljoen ambtenaren. Voor alle duidelijkheid: een rondje ‘ambtenaren bashen’ is populistisch én niet correct. Heel wat administraties werken vandaag minstens even efficiënt als de privésector. En veel aanwervingen zijn broodnodig, omdat we ook veel van de overheid verwachten: zorg, opvang, onderwijs, veiligheid…Maar kunnen we tegelijk eens wat functies en rollen in vraag stellen? En opnieuw een kerntakendebat voeren?

Want de groei van het aantal ambtenaren gaat hand in hand met de groei van het aantal regels en de toename van administratieve rompslomp. Net zoals de overheid te weinig grip lijkt te krijgen op het aantal ambtenaren, lijkt ze ook geen grip meer te krijgen op het aantal regels (daarover in de volgende nieuwsbrief meer!).

Met één miljoen ambtenaren in zicht is één conclusie onvermijdelijk: we zijn al lang op een Ruben Van Gucht-punt beland: trop is echt té veel!

En nee, daarvoor heb je geen interministeriële werkgroep nodig. 

 

Bart Lodewyckx
Gedelegeerd Bestuurder UNIZO Limburg