Er hing de laatste dagen een opmerkelijk optimisme in de politiek. Het soort optimisme dat je normaal alleen aantreft bij mensen die denken dat ze 'nog even snel even een IKEA-kast in elkaar gaan zetten'. Volgens de nieuwste inzichten zouden vrouwen namelijk meer moeten werken. “Vrouwen zullen zich wel aanpassen”, klonk het Darwinistisch. Dan is meteen ook hun pensioenprobleem en het tekort op de arbeidsmarkt opgelost. 

Voor alle duidelijkheid: als ondernemersorganisatie juichen wij het activeringsbeleid van de huidige regering toe. UNIZO vraagt al langer dat meer mensen aan het werk gaan. Dus ja, ook vrouwen. 

Alleen… soms lijkt het alsof men in dit debat de handleiding van het echte leven een beetje is kwijtgeraakt. Neem nu de kinderopvang. Het is voor veel ouders zoals met Pukkelpop: je wil wel gaan maar als de tickets zijn uitverkocht, is dat wel moeilijk. In Vlaanderen zijn er vandaag duizenden plaatsen tekort. Tegen 2029 zouden er nog altijd zo’n 11.500 extra plaatsen nodig zijn om de vraag te dekken. Sommige koppels hebben ondertussen een Excel-bestand, een wachtrijstrategie en doen een kleine bedevaart naar alle crèches in een straal van veertig kilometer op zoek naar een mirakel. En als het niet lukt, gebeurt er pas iets wonderlijks: dan gaat iemand minder werken. En rara, wie is dat? Juist, ja.

Nog zo’n praktisch detail: de schooluren. In veel lagere scholen eindigt de dag rond 15u15. Dat is een fantastisch uur als je werkt als warme bakker of postbode. Maar voor de rest van de bevolking is het even handig als een nachtwinkel die enkel in de voormiddag open is. Buitenschoolse opvang dan maar als oplossing? Zeker! Maar ook daar wordt al te vaak op bespaard.

Dus ja, we moeten stimuleren om meer te werken. Graag zelfs. Maar laten we dan ook dringend de randvoorwaarden verbeteren die dat mogelijk maken. En een eerlijke verdeling van zorgtaken. Tot die tijd voelt het debat een beetje alsof de samenleving vrouwen toeroept: 'Loop sneller!’. Terwijl ze tegelijkertijd een kinderwagen, drie boekentassen, een boodschappentas en een pan spaghetti dragen. Want het mag wel eens gezegd: mocht de zorg van mama’s een bedrijf zijn, dan was dat het grootste bedrijf van Vlaanderen. 

En ja, ze zullen zich wel aanpassen. Maar het zou verfrissend zijn als het systeem en de samenleving dat ook doen… 

Bart Lodewyckx
Gedelegeerd Bestuurder UNIZO Limburg