In 1979 wist Juul Kabas het al: "’t zijn zotten die werken. Ge wordt er ni rijk van, ge wordt er zo moe van." Terwijl meer dan 700.000 zelfstandigen in Vlaanderen en Brussel gisteren vlijtig aan de slag waren, was er in Brussel alweer een bonte optocht van veelal gesyndiceerden die onder het mom van koopkrachtbescherming de algemene diensten lam legden. Het fenomeen is ondertussen genoegzaam bekend. Gelokt op de melodie van bangmakerij en desinformatie worden vrijgestelden geronseld om via een manifestatie druk te zetten op de Arizona–regering om zo de begrotingsgesprekken in hun voordeel te bewegen. 

Een langetermijnvisie over hoe ons land concurrentiel te houden, onze begrotingsschuld af te bouwen, onze welvaartsstaat draaiende te houden, meer mensen aan de slag te krijgen,… is hen (wereld)vreemd. Nochtans zijn de uitdagingen groot. De enige rieldeltjes die je hoort echoën zijn: nog meer belastingen, miljonairstaksen, ‘sterke schouders’, herverdelen,… Liever dat dan de taart voor ons allemaal samen groter te maken.  Nochtans wordt aan de index, de ultieme beschermmaatregel inzake koopkracht, deze legislatuur niet geraakt. Staatsmannen en -vrouwen die de paardenbril durven afzetten zijn er allang niet meer. 

Vanuit UNIZO pleiten we onder meer voor het grondwettelijk recht op werken als tegengewicht voor het stakingsrecht. We pleiten voor rechtspersoonlijkheid voor vakbonden zodat ze verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor de gevolgen van hun acties. Vakbondsacties, stakingen en blokkades zijn pas een laatste redmiddel, nadat overleg is mislukt. En economische schade is sowieso uit den boze. Het maakt het probleem alleen maar groter. Problemen van de toekomst pak je niet aan met de oplossingen uit het verleden. Of zoals Peter Drucker het zo mooi zegt: “The greatest danger in times of turbulence, is not the turbulence – it is to act with yesterday’s logic.”  

Jos Vermeiren
Gedelegeerd Bestuurder UNIZO Oost-Vlaanderen