Bart Bespreekt 

ondernemersstaking

België is een land van veel. Een land van chocolade en frietjes, van compromissen en omweggetjes, wielerklassiekers en kermiskoersen, van toogdiscussies en eindeloze files. Maar ook een land van ongenoegen, van vakbonden en stakingspiketten, betogingen en blokkades. 

De Wetstraat heeft al heel wat protestmarsen en manifestaties zien passeren. Boeren met mestkarren, studenten met kartonnen bordjes, leraren met megafoons en vakbonden met fluitjes. Maar één groep zie je er nooit: ondernemers. En daarin mag volgens sommigen van jullie wel eens verandering komen.

De laatste dagen kreeg ik veel berichten van ondernemers die vinden dat het genoeg is geweest. Sommigen willen in groep naar Brussel trekken, anderen stellen voor om een dag de deuren te sluiten, het werk neer te leggen of geen belastingen meer te betalen. Het feit dat ik ze krijg, zegt veel over hoe hoog de frustratie intussen is opgelopen.

En terecht, de voorbije weken leken de federale begrotingsbesprekingen wel een belastingkermis, met ondernemers als schietschijf. De ene belastingverhoging was nog niet gelanceerd of de volgende lag alweer op tafel. Alsof er bij elke nieuwe begrotingsronde nog wel ergens een ondernemer te vinden is bij wie de regering extra geld kan ophalen.

En dat op een moment waarop ondernemen al bijzonder duur en moeilijk is. Alle objectieve graadmeters kleuren rood, het ondernemersvertrouwen kleurt bloedrood. Hoge energiekosten hebben zware impact, ook op de loonkost. De inflatie blijft maar toenemen (5,3% in oktober) waardoor de loonkost door de automatische loonindexering, tussen 2022 en 2028, volgens de laatste vooruitzichten met bijna 30%(!) zal gestegen zijn. Dit dreigt een faillissementsgolf te veroorzaken. De ‘centenindex’ van de regering zal de impact ervan maar zeer beperkt verzachten. 

Élke lastenverhoging is dan ook uit den boze. Ons land heeft geen tekort aan inkomsten of belastingen, maar een uitgavenprobleem. Het veel te hoge overheidsbeslag moet naar beneden en de werkzaamheidsgraad moet omhoog, want actieven dragen te hoge lasten voor te veel inactieven. Dat los je niet op door lasten te verhogen of te verschuiven. Uitgaven beperken, hervormen en groei genereren zijn de enige uitweg! Laat iedereen die zich op onze markten begeeft ook dezelfde regels respecteren en evenveel bijdragen. Dat komt én eerlijke concurrentie én onze begroting ten goede.

Ik begrijp dus volledig waarom sommigen van jullie vinden dat het tijd is om stevig op tafel te kloppen. Maar ik ben er niet van overtuigd dat we daarvoor massaal naar Brussel moeten trekken. Meer nog, ik geloof oprecht dat we als ondernemers sterker staan wanneer we voor een andere aanpak kiezen.

We wijzen al jaren op de schade die stakingen en blokkades veroorzaken. Op de ondernemers die hun zaak niet kunnen openen, de werknemers die niet op hun werk geraken, de leveringen die uitblijven en de economische activiteit die stilvalt. We vragen terecht dat daaraan grenzen worden gesteld. Dan zou het bijzonder vreemd zijn om zelf naar die middelen te grijpen wanneer we het niet eens zijn met de politiek. Je kan moeilijk de ene week pleiten voor het recht om te ondernemen en te werken en de volgende week oproepen om het land plat te leggen.

Dat betekent allerminst dat we ons ongenoegen moeten inslikken. Integendeel. We moeten onze stem laten horen. Maar niet door onze toevlucht te nemen tot de middelen waarop we al jaren kritiek hebben. Zoals Michelle Obama het ooit treffend verwoordde: “When they go low, we go high.” Dat geldt ook voor ons als ondernemers. We hoeven niet dezelfde middelen te gebruiken om onze stem krachtig te laten horen. We staan sterker wanneer we onze krachten bundelen, met overtuiging onze belangen verdedigen en met concrete oplossingen naar buiten komen. Want uiteindelijk willen we niet alleen ons ongenoegen uiten, maar vooral iets veranderen. Niet het land stilleggen, maar het uit het moeras trekken en vooruithelpen.

En dat doen we het liefst met zoveel mogelijk ondernemers en werkgevers samen. Daarom lanceerden we enkele weken geleden met Voka de actie 'Ik steun ondernemerschap'. Een opbouwende oproep aan de politiek om opnieuw ruimte te geven aan wie onderneemt, investeert en jobs creëert. Intussen hebben al meer dan 38.000 mensen die boodschap onderschreven. Dat zijn tienduizenden stemmen die we rechtstreeks kunnen laten horen bij de beleidsmakers. Zonder één winkel te sluiten, één weg te blokkeren of één werknemer te verhinderen om aan de slag te gaan. En we willen dat signaal nog sterker maken. 

Daarom wil ik jullie ook vragen om onze actie te blijven steunen. Andere werkgevers- en ondernemersorganisaties mogen gerust meedoen! Aan iedereen die al tekende: een welgemeende dankjewel. Maar we zijn er nog niet. Heb je de oproep nog niet ondertekend, doe dat dan via www.iksteunondernemerschap.be. En deel hem gerust met je collega's, medewerkers, vrienden en familie. Want de toekomst van het ondernemerschap en ons land gaan ons allemaal aan!

En weet dat het daar niet bij blijft. We zullen jullie stem de komende dagen en weken blijven versterken, bij de regeringsonderhandelaars, in de media en overal waar beslissingen worden genomen die jullie toekomst bepalen. We blijven zoeken naar manieren om jullie bezorgdheden onder de aandacht te brengen, zoveel mogelijk ondernemers achter onze boodschap te scharen en de druk op de politiek op te voeren. 

En zo kom ik terug bij de Wetstraat, waar al zoveel betogers hun ongenoegen hebben geuit. Misschien zullen we er ooit duizenden ondernemers zien marcheren. Maar wat mij betreft, hoeft dat niet om onze stem te laten doorklinken. Want de Wetstraat heeft al genoeg mensen gezien die het land stilleggen. Het wordt tijd dat ze luistert naar de mensen die het land draaiende houden!