UNIZO - Blog

Geruststellende woorden volstaan niet

Wed, 19 Jun 2013 10:19:05 GMT

De politiek wordt bijzonder zenuwachtig van de noodkreten van ondernemers. “We doen ons uiterste best” krijg je als reactie, met daarbij een oproep voor meer positivisme en optimisme. Bedrijfsleiders ondernemers moeten blijven doen waar ze goed in zijn: ondernemen, ervoor gaan, hoe groot de tegenslag of tegenwind ook is.

Er valt iets voor te zeggen, ook al hangt er nu eerder veel negativisme en moedeloosheid in de ondernemerslucht. Begrijpelijk, maar zelfbeklag helpt de wereld en vooral de economie niet vooruit. Natuurlijk moeten we de juiste diagnose maken en duidelijk zeggen wat ons stoort. Dat ondernemersbelastingen verhogen contraproductief is of pestcontroles onze economie afremmen, dat moeten we blijven herhalen. Tegelijk moeten we haalbare voorstellen afdwingen, ook durven zeggen wat we samen goed doen om verder stappen vooruit te zetten. Het is een cliché, maar wel waar: hoop doet leven, doet kopen en investeren.

Geen alternatief

Net voor ik dit schreef besliste de federale regering de KMO-kredietverlening beter te ondersteunen. Banken mogen voortaan niet meer onbegrensd wederbeleggingsvergoedingen
eisen bij het herbeleggen of overplaatsen van een krediet. De Vlaamse minister-president startte een offensief om de loonkosten daadwerkelijk te verlagen. Hij is niet alleen, zowat alle partijen vinden dit prioritair. Akkoord, we zijn er nog lang niet, te oordelen naar sommige politieke reacties op de vraag dit onverkort te doen. Maar de druk om eindelijk onze loonhandicap grondig aan te pakken was nooit eerder zo groot. De politiek blijkt nu wel degelijk wakker te liggen van de toekomst van onze KMO’s. Ze moeten wel, er is geen alternatief. Zeker niet als creatie van duurzame werkgelegenheid een topprioriteit is.

Om dat doel te bereiken zijn een aantal herstelvoorstellen, je zou het ook KMO-vitamines kunnen noemen, voor meer economische groei noodzakelijk. De loonkost moét dus naar beneden, er bestaat geen andere weg. De fraude moet goed en verstandig maar vooral ook menselijk bestreden worden. Een charter voor fiscale en sociale controles waarin rechten en plichten van ondernemers, controleurs en adviseurs van ondernemers staan, is geen overbodige luxe. De overgrote meerderheid van de ondernemers tracht de vaak complexe regels zo goed mogelijk te respecteren. Controleurs hebben dan ook de plicht ze niet automatisch als verdachten te behandelen, maar uit te gaan hun onschuld tot het tegendeel is bewezen, niet omgekeerd.

Enkel daden helpen vooruit

Wie kan iets tegen een eenvoudigere en rechtvaardigere vennootschapsbelasting hebben? Een die KMO-gerichter is, waarbij het faciale tarief fors lager kan zijn en tal van aftrekposten geschrapt worden. Een KMO betaalt procentueel tot 5 keer zoveel vennootschapsbelasting als een multinational. Dat is onaanvaardbaar! Dat een multinational tientallen miljoenen winstbelasting betaalt, mag geen alibi zijn voor het nu zeer grote tariefverschil met een KMO. Ook Vlaanderen moet resoluut en consequent de kaart van de zelfstandige ondernemer trekken. Als je dat doet leg je een moratorium op aan shoppingcentra aan de rand van onze steden en gemeenten, om voluit te kiezen voor een kernversterkende beleid met bereikbare, aantrekkelijke winkelkernen. De ideeën rond het justitiepaleis van Brussel zijn een voorbeeld van hoe een shoppingcentrum in de kern een kernversterkend effect zou kunnen hebben. Een wittere horeca na een goed overlegde invoering van de elektronische kassa? Geen probleem, op voorwaarde dat gelegenheidsarbeid fors goedkoper
wordt en zonder extra agressieve controles.

Geen gezaag dus over hoe slecht het gaat, maar voorstellen om de ruggengraat van onze economie en tewerkstelling de nodige vitamines te geven. Geen doping noch placebo’s. Geruststellende woorden en beloftes volstaan niet. Enkel daden helpen ons vooruit.

(verschenen op www.deredactie.be)

Trop is teveel

Tue, 21 May 2013 14:23:31 GMT

Vorige zondag hoorde ik op de radio een journalist beweren dat ondernemers te veel zagen, dat hij dat beu is, alsof de politiek niks nog goed doet. Links en rechts hoor je “samenlevingswatchers” gelijkaardige beweringen doen. Hebben ze gelijk? Wat zeggen mijn dagdagelijkse ervaringen? Mijn contacten elke avond met de “ondernemer in de straat”, mijn mailbox die heel toegankelijk is voor diezelfde zelfstandigen? Ik hoor en lees veel ongeruste, ontmoedigde reacties van ondernemers die zeggen moe getergd en boos te zijn. Ondernemers van alle slag: kleine zelfstandigen, handelaars, horeca-uitbaters meer evengoed eigenaars van een KMO, een uit de kluiten gewassen familiebedrijf of vrije beroepers: artsen, advocaten, accountants,… Het gebrek aan respect, de nieuwe lasten en de voortdurende aanvallen op ondernemers en het ondernemerschap zit ze hoog.

Je kan deze signalen uiteraard negeren, of ze inderdaad afdoen als “klassiek middenstandsgezaag”. Maar wie dit afdoet als het klassiek geklaag onderschat de toestand schromelijk. In tegenstelling tot de doorsnee werknemer die zijn koopkracht door de crisis nauwelijks zag aangetast voelen vele zelfstandigen de gevolgen van de crisis en het regeringsbeleid wel degelijk stevig in hun eigen portemonnee. De verkoop daalt, de prijsconcurrentie stijgt, net als de lasten. Ook het persoonlijk inkomen moet eraan geloven. De regering hakt in op de voordelen in natura, de bedrijfswagens, de liquidatieboni, noem maar op. Veel ondernemers staan voor een gedwongen dubbele inlevering. Maar als het slecht afloopt, ligt er geen mooie ontslagregeling klaar, of een ‘sociale’ uitkering. Integendeel, de miserie na een gedwongen stopzetten of een faillissement wordt nog erger.

En intussen houden zogenaamd sociaal denkende groepen en politici aan de zijlijn politiek correcte zedepreken richting ondernemers over nog meer investeren in vorming en innovatie, over stressbeheersing of over de werk-privébalans. Voor de werknemers welteverstaan. Of weerklinken pleidooien voor het harmoniseren van het arbeidersstatuut richting bedienden, want “het kost toch niet veel meer”. Dat we dan spreken over opzegvergoedingen die makkelijk drie, vijf tot twintig keer hoger liggen, verdwijnt in het gejoel van vakbondsbetogingen.

Wanverhoudingen
Die belastingverhogingen voor zelfstandigen zijn realiteit, de economische crisis is een realiteit, de spaarzucht van de consument is een realiteit,… de torenhoge ontslagvergoedingen zijn dat gelukkig nog niet, maar de schrik zit er goed in. Verhalen van collega’s kleine ondernemers die enkel met bedienden werken en een lening van 150.000€ moeten aangaan om een medewerker met wie het niet meer lukt te kunnen ontslaan om het bedrijf te redden doen hun terecht huiveren. De wanverhouding tussen hun eigen rechten als zelfstandige, als ondernemer en de steeds toenemende rechten van hun medewerkers steekt hun de ogen uit. Voor de jaloezie van de samenleving omdat ze door dubbel zo hard te werken de helft meer verdienen hebben ze geen begrip. “Als wij het niet meer doen, wie zal het dan in onze plaats doen, wie zal die jobs creëren?” hoor ik steeds vaker.

Wij overdrijven? Onze leden vinden in elk geval van niet. Wel integendeel. Trop is te veel. De KMO-lasten moeten naar beneden. Punt. En niet door vestzak-broekzak-operaties zoals de vakbonden en sommige partrijen voorstellen. Het is vijf voor twaalf. Een jaar voor de verkiezingen slaat die koorts alweer toe bij de politieke partijen en hoor je de ene beloftenballon na de andere opgaan. Aan voorspelbare beloftes hebben we evenwel niets. Ondernemers hebben nood aan daden. De daden die zij zelf al tonen om hun bedrijven boven water te houden.

Het betere rekenwerk

Mon, 13 May 2013 15:14:57 GMT

“Een voorbeeld van slecht rekenwerk”, zo noemen de vakbonden onze berekeningen van het eenheidsstatuut. “Zo kan ik ook het weer voorspellen”, klonk het nog. Weinig respectvol, als zouden onze weermannen en –vrouwen er met de pet naar gooien. Maar kom, omdat we wel van het betere rekenwerk houden, zetten we toch nog even een paar cijfers netjes op een rij. Meer nog, we verdiepen ons – om ons helemaal uit te leven – even in de voorstellen van onze rode en groene vakbond. We becijferen de impact van de ACV- en ABVV- voorstellen op de omvang van de opzeggingsvergoedingen.

De gevolgen van het eenheidsstatuut zijn het zwaarst voor de arbeidsintensieve sectoren, bijvoorbeeld de bouwsector. We gaan in onze rekenoefening dus uit van een gemiddeld bouwbedrijf met vijf arbeiders. Eén arbeider komt recht van de schoolbanken en is drie maanden in dienst. De andere vier hebben meer ervaring en meer anciënniteit: respectievelijk . 2 jaar en 6 maanden, 7 jaar en 6 maanden, 12 jaar en 6 maanden en dan ten slotte 22 jaar en 6 maanden. Mocht de arbeider met drie maanden ervaring ontslag nemen of de werkgever wil hem ontslaan, dan moet je rekening houden met een opzegtermijn van 4 werkdagen. Voor de meer ervaren arbeiders gaat het over respectievelijk 14, 28, 28 en 56 kalenderdagen. Omgerekend naar opzegvergoedingen – in volgorde van anciënniteit – kost dat de werkgever in onze voorbeelden 473,28 euro, 1.677,87 euro, 3.355,74 euro, 3.562,05 euro en 7.124,10 euro.

Tot zover de huidige situatie en het eenvoudige rekenwerk. Echt blazen doen we als we deze cijfers vertalen naar de voorstellen van de vakbonden. Want de gevolgen zijn aanzienlijk. Het ACV gaat uit van 1 maand opzegtermijn per begonnen dienstjaar met een minimum van 3 maanden na de proeftijd. Het ABVV pleit voor een minimale opzegtermijn van 3 maanden per gestarte schijf van 5 jaar dienst.

De 4 werkdagen van onze arbeider met 3 maanden anciënniteit worden in één klap 3 maanden in het voorstel van beide vakbonden. De opzegvergoeding gaat van de huidige 473,28 euro naar 7.690,80 euro, een stijging van maar liefst 1.525 procent. Geen nood, als werkgever hoef je nog niet direct te panikeren. De vakbonden bouwden een achterpoortje in. Wie een proefperiode heeft bedongen, hangt vast aan ‘slechts’ een verdubbeling van de opzegvergoeding en 7 dagen opzegtermijn.

"Nog meer rechten en voordelen én een job voor iedereen én het werk van je dromen beloven, daarmee maak je de mensen iets wijs."

Nog leuker wordt het voor onze meer ervaren medewerkers. De arbeider met een anciënniteit van 2 jaar en 6 maanden krijgt van beide vakbonden een opzegtermijn van 3 maanden. En een bedrag van 7.790,12 euro. Ofwel een stijging van zijn vergoeding met 364 procent. Heel interessant, zeker als je bedenkt dat de gemiddelde anciënniteit van een arbeider bij een ontslag door de werkgever over alle sectoren heen 2,9 jaar bedraagt. Voor een anciënniteit van 7 jaar en 6 maanden wordt dat voor het ACV 8 maanden opzegtermijn en 20.773,65 euro opzegvergoeding (+ 519%). Voor het ABVV is dat 6 maanden en 15.580,24 euro (+ 364%). Voor 12 jaar en 6 maanden wordt dat voor het ACV 13 maanden en 35.832,51euro (+ 906%), voor het ABVV 9 maanden en 24.807,12 euro ( + 596%). En ten slotte voor een arbeider met 22 jaar en 6 maanden dienst wordt dat een ontslagvergoeding van 23 maanden en 63.395,97 euro (+890%), voor het ABVV 15 maanden en 41.345,20 euro of (+ 580%). Mocht de werkgever alle vijf arbeiders moeten ontslaan, dan moet hij voor het ACV 135.483,05 euro op tafel leggen, voor het ABVV 97.213,48 euro. Een pak meer dan de huidige 16.193,04 euro.

Mocht dat zo worden, kunnen we op onze beurt met grote zekerheid het weerbericht voorspellen. Het eenheidsstatuut zal massaal meer kosten regenen door de stortbuien van zeer hoge opzegvergoedingen. Ik wil daarom alvast waarschuwen voor het vakbondsopbod naar boven en hun “reken je rijk” strategie . Zeker de eerstkomende jaren wordt het hebben en behouden van een job belangrijker dan het nog verder verbeteren van de werknemersrechten . Er zijn weinig landen in de wereld met zo hoge brutolonen dan bij ons en met zo uitgebreide rechten en voordelen voor de werknemers. Laat ons dat toch niet vergeten. Nog meer rechten en voordelen én een job voor iedereen én het werk van je dromen beloven, daarmee maak je de mensen iets wijs. En vooral je ondergraaft de nu al vele voordelen en rechten voor de toekomst.

"Geen enkele KMO-werkgever ontslaat voor het plezier"

Voor veel bedrijven wordt dit echt te veel. Ze zijn de onophoudelijke aanvallen van de vakbonden op het bedrijfsleven grondig beu. Door voortdurend werkgevers in een slecht daglicht te stellen en tegelijk de kosten voor arbeid de hoogte in te jagen, creëer je geen jobs, je vernietigt ze. Veel van onze ondernemers vragen zich daarom terecht af of onze vakbonden het maximaliseren van de kansen op tewerkstelling centraal stellen, zoals ze beweren. In de discussie over het eenheidsstatuut staan we voor een duidelijke keuze: ofwel maken we aanwerven en jobs creëren gemakkelijker en interessanter ofwel zorgen we in geval van ontslag dat de betrokkene kan rekenen op een stevige, voor alle duidelijkheid een niet-activerende, vergoeding. De meest duurzame keuze ligt toch voor de hand. Geen enkele KMO-werkgever ontslaat medewerkers voor het plezier. Integendeel, meestal is het noodgedwongen.

Dat werknemers op korte termijn kiezen voor een zo hoog mogelijke ontslagvergoeding is menselijk. Het ontslagrecht van de toekomst hoort evenwel gericht te zijn op het behoud van zoveel mogelijk bestaande jobs en op ondersteuning om meer kans te maken op een eerste of volgende job. Door arbeid nog duurder te maken via de ontslagregeling creëer je vooral het eenheidsstatuut van meer werklozen én minder rechtsreeks ingeschreven werk nemers bij onze bedrijven.

Het ene middenveld is het andere niet

Wed, 13 Mar 2013 12:20:27 GMT

Zelden werd er zoveel gezegd en vooral geschreven in de media over hét middenveld en dé vrijwilligers dan de voorbije weken. “Er gaapt een levensgrote kloof tussen wat de leden van een middenveldorganisatie denken en willen en wat de top declameert”. “Natuurlijk is de top van gelijk welke middenveldorganisatie politiek gekleurd en maakt ze achterkamerafspraakjes met de bevriende partij”.

Als je al wat geschreven wordt moet geloven is het middenveld een soort wereldvreemde derde colonne in de marge van de democratie, mollen die politici als handpoppen manipuleren en naar hun pijpen laten dansen.

De tijden zijn veranderd
Voor wie elke dag op dat fameuze middenveld staat samen de vele vrijwilligers blijft het verwonderen hoe verkrampt sommige politici en media met het middenveld omgaan. Toegegeven, veel organisaties zijn ontstaan en gegroeid vanuit het verzuilde Vlaanderen én Wallonië conform de toenmalige tijdsgeest. Niks om beschaamd over te zijn.

Wel integendeel. Sociaal-economisch en cultureel legde het onze samenleving geen windeieren. Maar gisteren is vandaag niet. De tijden zijn veranderd. Burgers, werknemers, ondernemers en consumenten zijn beter opgeleid, kunnen zich breed informeren. Ze laten zich niet langer opsluiten in één ideologie, met dank aan de welvaart.

Partijpolitieke keuze
Wie als “kopstuk” van een zogenoemde middenveldorganisatie zichzelf nog wijs maakt onder meer de partijpolitieke keuze van de leden te kunnen beïnvloeden maakt zich niet alleen illusies, hij of zij zet ook de toekomst van de eigen middenveldorganisatie op het spel. De leden van al die organisaties verwachten terecht resultaat voor hun lidgeld en van hun inzet als vrijwilliger.

Verzuild denken en schrijven
Daarom blijft het dus verwonderen hoe ook sommige media en politici verzuild blijven denken en schrijven. Ik kan het weten. Nog niet zolang geleden werd UNIZO uitgeroepen tot stormram ten behoeve van de N-VA. Na het ontslag van federaal vicepremier Vanackere bleek onze organisatie dan weer de ruk naar rechts van de CD&V mee te hebben mogelijk gemaakt. Of hoe je, voor sommige media, in nog geen 3 weken tijd van de nieuwe zuil van de ene partij naar de oude zaal van de andere partij kan vervellen,… en binnen enkele weken ongetwijfeld weer terug.

Onvolwassen houding
Het zegt veel over de onvolwassen manier waarmee media en politiek met het middenveld omgaan. Mijn vroegere collega van onze Nederlandse zusterorganisatie MKB was eerder een minister van de liberale partij VVD, als MKB-voorzitter zelfs nog fractievoorzitter van diezelfde VVD in de Senaat. Zijn voorganger was een prominent christen democraat van het CDA. Niemand ligt daar in het Nederlandse “middenveld”, in de Nederlandse media of politiek van wakker. Dat is de juiste, volwassen houding. Elke rechtgeaarde middenveldorganisatie moet breed en pluriform zijn,… ook in Vlaanderen. Zowat elke middenveldorganisatie is dat pad al ingeslagen. Nu nog sommige media en politici.

De stem van het middenveld

Wed, 13 Feb 2013 11:15:52 GMT

Ondernemerschap is een ‘dankbaar’ onderwerp voor media. De regel wil dat slecht nieuws verkoopt en het gaat jammer genoeg niet goed met het ondernemersklimaat. Een greep uit de berichtgeving van de voorbije weken.

De loonhandicap stijgt tot 5,1% en verzwakt ons tegenover de buurlanden. Ruim 16.000 jobs gingen vorig jaar verloren bij Vlaamse KMO’s. Vier op tien zelfstandigen zagen hun inkomen dalen door de crisis. Multinationals zien in België een fiscaal paradijs, terwijl onze eigen ‘kleine’ ondernemers niet weten welke belasting eerst te betalen.

Dus willen ondernemers dat wij hun stem laten klinken. Om te blijven wijzen op de problemen waarmee ondernemers kampen. Op de nefaste effecten van de te hoge belastingdruk, op de nood aan meer arbeidsflexibiliteit, fiscale rechtszekerheid, een betere financiering, vlotter vergunningsbeleid. Maar ook wijzen op een eerlijkere en gelijkere belastingdruk tussen alle ondernemers.

Man en paard
Sommige politici noemen dit “enkel het leuke nieuws brengen naar de achterban” of “alleen rechtstreekse verantwoordelijkheid opnemen tegenover de eigen leden en het grote verhaal aan de regering overlaten”. Als dit het leuke nieuws is, dan vraag ik me af hoe het slechte nieuws eruit ziet.

En bovendien blijft het wat ons betreft niet bij louter wijzen op. Wij luisteren naar constructieve voorstellen van andere sociale partners en van diezelfde politici en werken graag mee aan duurzame oplossingen. Wij draaien er onze hand niet voor om ook voor ondernemers minder leuke maatregelen te motiveren naar onze achterban, die te kaderen in het grote geheel en onze verantwoordelijkheid op te nemen.

Misschien doelde die politicus op een enkele organisatie, maar dan moet hij man en paard noemen. Wij zijn er immers van overtuigd dat we enkel met structurele en door alle partners gedragen maatregelen de economie weer effectief kunnen doen heropleven.

Met luide stem
Eind vorig jaar nog ondertekenden bijna 30.000 ondernemers, zowel leden als niet-leden, onze online petitie ‘Ik kom op straat’. Net omdat ze vonden dat er meer respect moest zijn voor ondernemers. En dat een drastische lastenverlaging noodzakelijk is en dat een slankere overheid ten dienste moet staan van de ondernemers en niet omgekeerd. Of kortweg, ze kwamen virtueel op straat voor een ondernemingsvriendelijker klimaat.

Nu willen we de stem van die ondernemers, en die van alle anderen, nog luider laten klinken. Niet met klachten, maar met concrete bediscusieerde oplossingen. Samen met de ondernemers én in aanwezigheid van politici.

We doen dit in ons Ondernemersparlement van 3 maart aanstaande. In kleine groepen komen tijdens commissievergaderingen vier thema’s aan bod: belastingen, loonlasten en arbeidsflexibiliteit, het sociaal statuut van ondernemers en vergunningen. De commissieleden leggen nadien de besluiten in een plenaire zitting voor aan de Vlaamse partijvoorzitters.

De stem van het middenveld
Samen verantwoordelijkheid nemen dus, samen debatteren over een betere toekomst voor ondernemers, maar ook voor alle mensen die in hier leven en werken. Samen een stukje van het grote verhaal brengen. Zonder taboes, zonder bij voorbaat voorstellen in de kiem te smoren, zonder zaken op te blazen of op te schorten. Dat is de rol van een middenveldorganisatie. En die rol nemen we zeer graag op.

(verschenen op www.deredactie.be)

Niet zoveel mogelijk maar performant en klantvriendelijk overheidspersoneel.

Sun, 13 Jan 2013 11:05:57 GMT

De afgelopen tien jaar kreeg ons land er 14,7% meer ambtenaren bij. Vooral dan bij de gewesten, gemeenschappen en lokale besturen. België telt verhoudingsgewijs meer ambtenaren per inwoner dan gelijk welk andere Europese lidstaten. Behalve misschien Cyprus dan. Dat is louter een vaststelling, meer niet. Het is niet aan ons om te beslissen over het aantal personeelsleden bij de overheid. Die verantwoordelijkheid laten we aan de politici.
De overheid benadrukt immers genoeg – en terecht – hoe belangrijk het is voor werkgevers om te werken aan een performant personeelsbeleid. Eén waarbij aandacht is voor de competenties van werknemers, voor opleiding, voor kansen en motivatie. En dat altijd de noden van “de klant” indachtig. Met andere woorden, het is belangrijk de juiste persoon op de juiste plaats te zetten. En om kwaliteit boven kwantiteit te verkiezen. Dat de overheid dat toepast op haar eigen personeelsbeleid, vind ik niet meer dan evident. Als ze vindt dat er zaken moeten veranderen, dan zal daar reden toe zijn.

Vandaar juichen we het toe als politici de moed hebben om hervormingen voor te stellen. Want werken aan een performant overheidsbeleid vraagt soms veranderingen. Dat ze de voorstellen voorleggen aan de sociale partners, is mooi meegenomen, maar eigenlijk niet meer dan logisch. Wij hebben daar nu eenmaal een gefundeerde mening over en delen die graag.
Ook nu. Willen politici werken aan een slankere en doeltreffendere overheid, dan moet de overheid zichzelf beperken tot haar kerntaken. Dat doet ze best via een objectieve evaluatie over wat ze zelf kan en wat ze beter overlaat aan de privésector. Ook voor de overheidsvakbonden hebben we een tip. Twee zelfs. Geef overleg maximale kansen en vermijd stakingen. Daar help je niemand mee vooruit, zeker niet onze bedrijven, klanten en burgers. En wees waakzaam dat de vandaag verplicht te volgen weg naar boven, goede medewerkers niet ontmoedigt om te promoveren.

Een overheid en haar medewerkers in dienst van burgers en bedrijven, daar gaat het ons om.

Waarom Raad van State UNIZO ( niet ) volgt voor Uplace

Thu, 20 Dec 2012 09:17:40 GMT

Waarom Raad van State UNIZO ( niet ) volgt voor Uplace

De schorsing van de milieuvergunning voor het megashoppincenter Uplace in Machelen deed andermaal veel 　stof opwaaien. Van begrip tot het afbranden van de Raad van State zelf tot en met al wie het heeft aangedurfd tegen de vergunning　 een procedure aan te spannen, UNIZO op kop.　 Tijd dus om nog eens de UNIZO-motieven te　duiden. Die vertrekken niet van puur protectionisme zoals door sommigen beweerd wordt. Er zijn trouwens weinig sectoren waar zoveel concurrentie is als de distributiesector. En de tijd dat NCMV zich verzette tegen de komst van een groter magazijn in het centrum van een stad of gemeente ligt al lang achter ons.

Voor alle duidelijkheid: UNIZO is groot voorstander ondernemers en in het bijzonder zelfstandige ondernemers in de retailsector alle kansen te geven. Daarom bepleitten en ontwikkelden wij al vele jaren geleden een samenhangende toekomstvisie　 voor de hele distributiesector, zowel groot als klein. Een visie die niet alleen vertrekt van de wensen en behoeften van handelaars alleen, maar een die rekening wil houden met vele stakeholders van de samenleving. 　Die visie vertrekt van het nut en het belang van sterke stads- en dorpskernen.
Logischerwijs vertrekt die dus van een goede ruimtelijke ordening, met als doel te komen tot aantrekkelijke, veilige , betaalbare en bereikbare　kernen van steden en gemeenten waarin wonen, werken, winkelen, ontspannen en een goed sociaal contact complementair samengaan. Evident behoeft dit een vlot en transparant vergunningsbeleid　voor　woningen, winkels, bedrijfsgebouwen, diensten en KMO- en industriezones. Zo　 vraagt UNIZO al heel lang één　 gecombineerde vergunning voor bouw én milieu. Die　zal er wellicht volgend jaar eindelijk komen.　Zo zijn we ook vragende partij voor een duidelijke visie en beleid op winkelen in Vlaanderen en Brussel. En daarin past geen wet die een gemeente de kans geeft een groot complex te vergunnen met economische impact op vele omliggende stede en gemeenten.

Door gebrek aan coherent beleid staat de poort wijd open voor 　allerlei vastgoedprojecten gericht op snelle winst via de retailsector. We nemen dat de betrokken vastgoedpromotoren in geen geval kwalijk. Ze grijpen, als ondernemers,　 de geboden kansen. De gevolgen zijn bekend:　 plannen voor drie　 nieuwe megashoppingcenters in een straal van een paar kilometer, twee in het Brussels Gewest en één net aan de " grens" in Machelen Vlaams-Brabant. Dat is niet zozeer een　 communautair opbod, des temeer meer een wedstrijd tussen vastgoedpromotoren.

Het is aan het beleid dat te kaderen in een duidelijke beleidsvisie gericht op het algemeen belang, via de democratisch tot stand gekomen regelgeving en met respect voor de rechtstaat. Zo weet iedereen waar 　zich aan te houden. Nu ontstaat teveel de indruk dat andere krachten of politieke deals voor en vooral achter de schermen een rol spelen.

Natuurlijk is onze organisatie bekommerd om de weerslag van megashoppingcenters op de zelfstandige winkeliers, hun aanbod aan de klanten en hun service. Dat heeft evenwel niks te maken met het blind en protectionistisch verdedigen van wat　vaak als " kleine" zelfstandigen wordt omschreven. Dat suggereert een achterhoedegevecht voor tot verdwijnen gedoemde ondernemers. Dat klopt niet. Inderdaad, de ( prijs)concurrentie is hard, de impact van multinationale winkelketens groot. Maar er zijn gelukkig nog heel wat dynamische , toekomstgerichte zelfstandige winkeliers met of zonder personeel, klein én groot, goed voor heel wat tewerkstelling　en niet te vergeten met een grote maatschappelijke toegevoegde waarde voor de leefbaarheid van onze steden en gemeenten en voor daadwerkelijke service aan de burgers en de samenleving. Deze ondernemers　hebben, zoals elke bedrijf,　bijgevolg meer dan ooit　recht op een coherent, duidelijk 　en consequent overheidsbeleid . Daar gaat UNIZO voor. Tegen al wat daar haaks op staat, zullen we ons met onderbouwde argumenten blijven verzetten, zij het altijd gekoppeld aan constructieve, maatschappelijke　 alternatieven. Duurzame mobiliteit is er daar één van. Dat　 argument stond duidelijk in het UNIZO–verzoekschrift bij de Raad van State. Omdat wij uit ervaring weten dat de organisatie op zich door de Raad van State niet altijd en automatisch als belanghebbende aanzien wordt, zijn een aantal direct betrokken 　handelaars meegegaan in de procedure. Die ondernemers , leden van UNIZO, zijn door de　 Raad uitdrukkelijk als belanghebbende erkend. In die zin deelt de Raad van State de UNIZO – visie . Nu nog het beleid.

Sociaal overleg, willen of niet

Tue, 11 Dec 2012 14:28:01 GMT

Koopkracht, jobcreatie, competitiviteit, vertrouwen wachten niet op akkoorden: ze brokkelen af. Het overleg tussen sociale partners onderling maar ook tussen hen en de regering moet daarom zo snel mogelijk plaats vinden. Willen we een gezamenlijke vooruitgang boeken moeten we de hoofden bij elkaar durven steken. Overleg is nodig. Willen of niet.

We zitten allemaal in dezelfde boot en in dezelfde storm. Willen we een betere haven bereiken dan zullen we samen moeten sturen tegen de wind in met als enige doel: het uitwerken van evenwichtige oplossingen die een sterk toekomstperspectief inhouden.

Afgelopen vrijdag is een voorzichtig startschot gegeven van dat nieuwe overleg. Iedereen beseft dat het noodzakelijk is, dat we de zaken niet mogen late aanmodderen. Maar de grote tegenstellingen maken dat de goesting bij velen niet al te groot is. Dat overleg moet immers twee op het eerste gezicht moeilijk te verzoenen doelstellingen overbruggen.

Altijd iemand pijn
Enerzijds is er de terechte roep naar structurele verandering, anderzijds is er de natuurlijke reflex de zogenaamde verworven (voor)rechten halsstarrig te behouden. Daarover de noodzakelijke consensus bereiken is niet simpel. “We zijn allemaal voor vooruitgang, mits die geen verandering brengt,” een citaat van Briekman. Vrij vertaald: we zijn allemaal gewoontedieren. Veranderen betekent immers ook de schrik erbij in te schieten, in het voordeel van anderen. Zeker in een groep waarin de belangen wel het zelfde doel dienen maar op het eerste gezicht tegengesteld lijken, is het veranderingsproces niet evident en doet het altijd iemand pijn.

Toch is het gemeenschappelijk doel duidelijk: meer koopkracht en het behoud van een gezonde sociale zekerheid door meer jobs voor meer mensen. Dit dankzij gezonde en duurzame groei van concurrentiekrachtigere bedrijven en creatieve ondernemers. Niemand kan daar tegen zijn. Het sociaal compromis bestaat erin akkoorden te maken over de weg er naartoe. En het daarover eens te worden. Niet alleen de meerderheid, maar iedereen.

Compromis is geen vies woord
Daarin schuilt meteen ook de kracht en de zwakte van het sociaal overleg: iedereen moet overtuigd zijn van het akkoord anders kan het simpelweg niet ondertekend, laat staan uitgevoerd worden. Sociale partners moeten dus verantwoordelijkheid durven nemen en zo nodig hun nek uitsteken. In een overleg als dit is elke sociale partner verantwoordelijk voor iedereen. “Chacun est seul responsable de tous," zei Antoine de Saint Exupery. Consensus en eerbaar compromis zijn bijgevolg geen vieze woorden. Maar wel aartsmoeilijk te bereiken in een tijd waarin op alle niveaus mede als gevolg van de crisis het wantrouwen groot is.

Het is aan de leden van de groep van 10, om minstens onder elkaar alles te doen om het onderling vertrouwen te herstellen. De essentiële doelstellingen moeten overeind blijven want het gaat om de toekomst van iedereen. Die doelstellingen zijn ambitieus en alles ineens oplossen zal niet lukken. Het moet een verhaal van stap voor stap worden, maar wel één van stevige stappen. En het tempo moet erin blijven. Wachten tot “de volgende IPA-ronde” is geen optie meer.

Open Brief aan minister Milquet

Fri, 07 Dec 2012 10:42:49 GMT

Mevrouw de vicepremier,

Ik nam gisterochtend met stijgende verbazing kennis van uw interview in De Tijd. Een interview waarin u als federaal vicepremier de ondernemers en hun belangenorganisatie aanvalt. Met zo'n aanval schieten we niets op, maar ik vermoed dat die een reactie is op uw lezing van onze standpunten en op het werk dat wij leveren. Daarom wil ik over enkele zaken zeer duidelijk zijn. Als ondernemers zich laten horen omdat hun bedrijf op de rand van het faillissement staat, vaak veroorzaakt door de forse concurrentiehandicap, dan is dat geen goedkope kritiek maar bittere realiteit. Die kritiek is ook niet bedoeld als een aanval op de regering. Het is een noodkreet in de hoop dat de juiste maatregelen genomen worden. Als Unizo diezelfde boodschap, als stem van de ondernemers, uitstuurt, is dat geen politiek signaal. Het is noch min noch meer het uitvoeren van onze opdracht, namelijk duidelijk maken wat in de ondernemerswereld leeft. Wij doen dat namens de ruim 85.000 met Unizo verbonden leden-ondernemers, zelfstandigen, kmo's en vrije beroepen en de 121 bij onze organisatie aangesloten sectororganisaties. Net zoals onze collega's van de vakbonden dat ook doen. Als zij op een luide manier, vaak ondersteund door stakingen, hun ongenoegen duidelijk maken, ga ik ervan uit dat dat ook geen 'politiek signaal' is, maar het vertolken van de stem van werknemers. Wat mij trouwens verbaast is dat u en uw collega's de ondernemersorganisaties 'politieke partijen' noemen als wij de stem van de ondernemer luid laten klinken, maar daarover met geen woord reppen als de vakbonden het land platleggen. Ik las ook met aandacht uw opmerkingen op mijn persoon. Voor alle duidelijkheid: als zoon van een politicus die zich meer dan 40 jaar heeft ingezet voor de gemeenschap, heb ik zeer veel respect voor politici. Ook al zijn onze meningen over een aantal mogelijke oplossingen voor de uitdagingen waar we voor staan niet dezelfde, ik heb ook veel respect voor u als politicus. Ik besef zeer goed hoe hard uw job is, wat u ervoor over moet hebben en hoe er vaak te weinig respect voor die inzet wordt opgebracht. Ik ben er ook van overtuigd dat u uw politiek mandaat met de beste bedoelingen uitvoert. Ik betreur wel dat u de vergelijking maakt met ondernemers en laat uitschijnen dat wat zij doen veel makkelijker is. Sta me toe toch te wijzen op één groot verschil. Ondernemers nemen allemaal een aanzienlijk persoonlijk financieel risico. Ze kunnen niet terugvallen op een sterk so- ciaal vangnet als het misloopt. In veel gevallen zijn ze, zeker in crisistijden, de eerste persoonlijke slachtoffers. Ze kunnen niet rekenen op hoge bonussen, hoge ontslag- of vertrekvergoedingen, laat staan op brugpensioen, loopbaanonderbreking , tijdskrediet of vaste benoemingen. Ze betalen er wel voor mee. Bovendien heeft niemand méér met de overheid te maken dan ondernemers. Controles, vergunningen, rompslomp, wisselende wetgeving. Ondernemers snakken terecht naar daadwerkelijk maatschappelijk respect. Net zoals u.

Onderhandelingstafel

Hoe dan ook, wederzijdse verwijten helpen ons niet vooruit. De spanning tussen beroepspolitici, burgers en bedrijven is van alle tijden. Politici en middenveld- organisaties hebben precies de taak om op basis van dossiers en rekening houdend met de achterban en met het algemeen belang bruggen te bouwen via open overleg en gericht op eerbare compromissen. U bent al heel lang minister. U weet dat Unizo altijd de noodzakelijke kritiek koppelt aan concrete voorstellen en nog nooit van de onderhandelingstafel is weggelopen. Dat kan niet van alle sociale partners en politieke partijen worden gezegd. Want op het einde van de rit worden we allemaal op onze resultaten afgerekend. Politici bij verkiezingen, Unizo bij de jaarlijkse ledenwerving en de ondernemers via hun eindejaarsbalans met winst of verlies. Als puntje bij paaltje komt, zitten we allemaal in de zelfde storm, in dezelfde schuit. Samen vergaan is geen optie. Samen hard roeien richting een veiliger haven, is de enige juiste richting. Met wederzijds respect voor wat we doen om daar te geraken. Ik ben het met u eens dat we aan dat wederzijds respect moeten werken. Net daarom organiseert Unizo al enkele jaren uitwisselingsstages tussen parlementsleden en ondernemers. Bij deze nodig ik u uit om ook zo'n uitwisselingsstage te doen. Ik bied u graag voor een dag mijn stoel aan om u de kans te geven u volledig onder te dompelen in de Vlaamse ondernemerswereld. Ik ben uiteraard bereid ook een dag aan den lijve te ondervinden hoe hard het politieke leven is. Het wederzijdse respect kan daardoor alleen maar groeien.

Met vriendelijke groeten,

KAREL VAN EETVELT

Vlaanderen heeft extra drive nodig, niet enkel voor autosector

Wed, 24 Oct 2012 18:36:59 GMT

Vandaag is de sluiting van Ford Genk aangekondigd. Zowat de helft van het land voelde zich geroepen hierover een mening de wereld in te sturen. (Leve de nieuwe media.) Uiteraard blijft UNIZO dan niet achter. Maar in die Ford-mediastorm moeten mij toch een aantal bedenkingen van het hart.

Het blijft me verbazen hoe supersnel sommigen een analyses kunnen maken onder meer over de oorzaken en de remedies om dergelijk drama te voorkomen. Uiteraard blijft de hoge loonkost een gigantisch probleem voor veel van onze ( productie)bedrijven. Uiteraard blijft, zeker in crisistijden, ons huidig en uniek automatisch indexmechanisme hierbij een versterkende negatieve factor . Uiteraard is onze stroeve arbeidsreglementering een strop rond de nek van veel bedrijven én van veel gemotiveerde werknemers. Maar laat er nu juist voor een bedrijf als Ford Genk voor vele van deze "problemen" een ad hoc oplossing uitgewerkt zijn me de actieve medewerking van de Fordvakbonden en de betrokken overheden, zij het onder druk van de markt. Tienduizenden KMO's zijn daar terecht jaloers op. Zij kunnen veel minder rekenen op versoepelingen en tegemoetkomingen.

De beslissing voor de sluiting van Ford Genk vooral toewijzen aan die typisch Belgische nadelen is dus de bocht iets te snel nemen. Volop inzetten op de toekomststrategie van de nog aanwezige productiebedrijven, daar gaat het echt om. Om die alle kansen te geven moet de loonkost inderdaad fors omlaag. Alvast de grootste vakbond van ons land erkent dat probleem en wil er ook oplossingen voor zoeken. Vanuit het werkgeversveld hebben wij uiteraard een andere mening over de meest doeltreffende oplossingen. Vanuit het werkgeversveld hebben wij uiteraard een andere mening over die oplossingen, maar alvast de uitgestoken hand moeten wij aanvaarden en de discussie aanvatten. En als je toch de analyse maakt, maak ze dan volledig. Waarom hebben wij b.v. geen werk gemaakt van een Vlaamse of Belgische strategie om de auto's van de toekomst, de milieuvriendelijke auto's in eigen land te ontwikkelen? Je kan bezwaarlijk zeggen dat de knowhow niet aanwezig is...

Uit respect voor de duizenden mensen die hun job verliezen of hun zaak/bedrijf bedreigd zien, hebben wij bewust niet gecommuniceerd over de grote structurele problemen van onze economie, maar over de oplossingen die wij, als sociale partners, mee kunnen aanreiken voor al die slachtoffers. Zoals het ter beschikking stellen van de Unizo startersservice voor wie een eigen zaak wil opstarten, zoals het snel verzamelen van alle vacatures bij onze leden in de directe omgeving van Genk. Voorstellen die in het beste geval goed waren voor een vermelding in de mediamarge. Ik vraag mij blijvend af wat ons drijft om toch maar altijd en vaak uitsluitend die negatieve boodschap te brengen. En ja, uiteraard brengen we vanuit UNIZO ook vaak waarschuwende of negatieve boodschappen. Maar we doen er wel alles aan om die zoveel als mogelijk te koppelen aan concrete voorstellen of eigen oplossingen. Want enkel gezeur en kritiek brengen geen zoden aan de dijk. Zonder oplossingen geen hoop. Zonder hoop geen omkering van de negatieve spiraal, geen drive voor de toekomst, te investeren, risico te nemen, geen zin om met plezier een tandje bij steken .

Mag het wat constructiever en correcter a.u.b, zeker in moeilijke tijden. Extra drive voor Vlaanderen, dat blijft nodig, in alle sectoren, niet enkel voor de automobiel.